III OZ 476/25

III OZ 476/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 86 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ministra Infrastruktury na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 649/25 o umorzeniu postępowania z wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 17 stycznia 2025 r., nr DOK-1.779.261.20524.JM w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewydanie w terminie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 649/25, umorzył postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 17 stycznia 2025 r., nr DOK-1.779.261.2024.JM w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewydanie w terminie pozwolenia wodnoprawnego.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wraz ze skargą na postanowienie Ministra Infrastruktury złożyło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym podniesiono, że skarga została przygotowana w dniu 12 lutego 2025 r., a po uiszczeniu wpisu w dniu 14 lutego 2025 r., została do Ministra przekazana drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP, korespondencja, do której "nie zaimportował się plik pdf. podpisany elektronicznie o nazwie "skarga na postanowienie DOK-1.779.261.2024.JM", o czym PGW WP powzięło informację w dniu sporządzenia wniosku".
Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 17 stycznia 2025 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 lutego 2025 r. Skarga natomiast została wysłana drogą elektroniczną w dniu 14 lutego 2025 r., jednakże – z niewyjaśnionych przyczyn – nie załączył się do tej wiadomości plik zawierający właściwą treść skargi.
Następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że instytucja przywrócenia terminu uregulowana w art. 86 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy strona faktycznie uchybiła określonemu terminowi. WSA w Warszawie, wziąwszy pod uwagę opisany we wniosku o przywrócenie terminu stan faktyczny, stwierdził, że pismem z dnia 14 lutego 2025 r. skarżący w sposób wyraźny zaznaczył zamiar zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia Ministra. Datowane na 18 lutego 2025 r. pismo Sąd uznał w tych okolicznościach jako rozwinięcie skargi.
W związku z powyższym WSA w Warszawie stwierdził, że postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził się Minister Infrastruktury, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 86 § 3, art. 88 i art. 161 § 1 pkt. 3 P.p.s.a., podnosząc, że w sytuacji, gdy sąd uznał, iż termin do wniesienia skargi został dochowany, to wniosek o przywrócenie terminu powinien być odrzucony jako niedopuszczalny. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie wniosku w przypadku, jeżeli strona nie uchybiła terminowi, a zatem, stosownie do treści art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy prawa niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Stwierdzić zatem należy, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przywołanych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie. Jednakże zasadniczym warunkiem skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności jest niebudzące żadnych wątpliwości stwierdzenie, że wnioskodawca uchybił terminowi do jej dokonania. Pomiędzy wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi a zachowaniem terminu do jej wniesienia istnieje ścisły związek, gdyż w razie stwierdzenia, że skarga jest wniesiona z zachowaniem terminu, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania i orzekanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Konieczne jest zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy strona w ogóle uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej.
Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że strona skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 17 stycznia 2025 r. i od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., i upłynął z dniem 17 lutego 2025 r. Skarga została wniesioną drogą elektroniczną (ePUAP) w dniu 14 lutego 2025 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Oznacza to, że w tym stanie rzeczy nie może znaleźć zastosowania instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem pomiędzy wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi a zachowaniem terminu do jej wniesienia istnieje ścisły związek, gdyż w razie stwierdzenia, że skarga jest wniesiona z zachowaniem terminu, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania i orzekanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W konsekwencji powyższego, zasadnie WSA w Warszawie uznał, że skoro skarżący wniósł skargę w terminie, to jego wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy, a postępowanie wszczęte na skutek jego wniosku należało umorzyć.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.