III OZ 473/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie WSA odmawiające sprostowania orzeczenia, uznając, że wniosek o sprostowanie zmierzał do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, a nie naprawienia oczywistej omyłki.
Skarżący K. J. złożył zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie, które odmówiło sprostowania wcześniejszego postanowienia odrzucającego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Skarżący domagał się sprostowania, które w istocie miało na celu zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że instytucja sprostowania służy jedynie naprawie oczywistych omyłek, a nie zmianie treści orzeczenia, dlatego oddalił zażalenie.
Sprawa dotyczy zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło sprostowania wcześniejszego postanowienia tego sądu. Pierwotne postanowienie WSA odrzuciło skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt, uznając, że czynność ta została już dokonana. Skarżący następnie złożył wniosek o sprostowanie tego postanowienia, domagając się m.in. zmiany rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia skargi i uwzględnienia pewnych okoliczności faktycznych i prawnych. WSA odmówił sprostowania, wskazując, że instytucja sprostowania służy jedynie naprawie niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, a nie zmianie merytorycznej orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, podzielił stanowisko WSA. Podkreślił, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia, a żądanie skarżącego miało na celu właśnie merytoryczną ingerencję w rozstrzygnięcie. W związku z tym, NSA oddalił zażalenie jako niezasadne, zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 i art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia, a jedynie do naprawienia oczywistych omyłek.
Uzasadnienie
Instytucja sprostowania orzeczenia służy naprawie niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, które nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Nie jest ona narzędziem do zmiany lub uzupełnienia merytorycznego orzeczenia, co jest dopuszczalne jedynie w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 156 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Instytucja sprostowania orzeczenia służy jedynie naprawie oczywistych omyłek, a nie merytorycznej zmianie rozstrzygnięcia. Żądanie skarżącego zmierzało do merytorycznej ingerencji w rozstrzygnięcie sądu, co wykracza poza zakres sprostowania.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego, że wniosek o sprostowanie miał na celu naprawienie wadliwości orzeczenia i uwzględnienie okoliczności prawnych i faktycznych.
Godne uwagi sformułowania
sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia nie można żądać sprostowania wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku
Skład orzekający
Zbigniew Ślusarczyk
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących sprostowania orzeczeń sądów administracyjnych i granic tej instytucji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o sprostowanie, który w rzeczywistości jest próbą zmiany merytorycznej orzeczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy procedury administracyjnej i interpretacji przepisów o sprostowaniu orzeczeń, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII OZ 473/24 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2024-11-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-10-07 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6192 Funkcjonariusze Policji 658 Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane II SAB/Wa 100/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-04-30 Skarżony organ Komendant Policji Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 156 par 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") w przedmiocie przekazania akt. U podstaw odrzucenia skargi legło ustalenie Sądu, że skarżący zaskarżył bezczynność organu już po dokonaniu czynności przekazania akt. Odpis ww. orzeczenia z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został doręczony skarżącemu 18 maja 2024 r. W dniu 26 maja 2024 r. skarżący nadał, za pośrednictwem ePUAP, pismo procesowe, w którym m.in. zawarł wniosek o sprostowanie powyższego postanowienia "w zakresie rozstrzygnięcia, poprzez zakreślenie zgodnie z okolicznościami prawnymi i faktycznymi oddalenia skargi w części dotyczącej przekazania akt i dokonania w uzasadnieniu działania w zakresie rozstrzygania wątpliwości co do treści i skutków wyroku WSA w Krakowie, zakresu zastrzeżonego wyłącznie dla sądu, który wydał wyrok, w składzie identycznym, a jeśli jest tego niemożliwe znacznie zbliżonym do składu, który wyrok wydał, a dopiero w razie braku możliwości udziału żadnego z sędziów, którzy uczestniczyli przy jego wydaniu, innego składu orzekającego WSA w Krakowie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwanej "p.p.s.a.", odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W konsekwencji, Sąd I instancji nie dopatrzył się w postanowieniu z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, tak w jego komparycji, sentencji, jak i w uzasadnieniu, żadnych niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych bądź innych oczywistych omyłek. Zdaniem Sądu, w ww. wniosku skarżący de facto domagał się uzupełnienia sentencji postanowienia poprzez dodanie podanych w piśmie z 26 maja 2024 r. i cytowanych powyżej, mało klarownych treści. WSA w Warszawie uznał, że takie żądanie nie mieści się w ramach instytucji sprostowania orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wniósł o jego uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności. Stwierdził, że Sąd I instancji przyjął dowolnie inny zakres sprawy niż wniesiony do rozpoznania i rozstrzygnięcia – sprzecznie z zakresem sprawy osądzonej, "w tym szczególnego wskazania niepodważalnej i wykonalnej w administracji decyzji przyznającej stronie prawo do świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego mimo zwolnienia ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. i prawa do policyjnej emerytury od dnia 1 maja 2005 r." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nie można żądać sprostowania wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku, poprzez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze treść żądania skarżącego zawartego we wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 r., nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zmierza ono w istocie do merytorycznej ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu, które było wynikiem rozpoznania skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji. W tej sytuacji uznać trzeba, że orzeczenie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe, a zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI