III OZ 371/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA odmawiające uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi na bezczynność organu.
Skarżący K. J. złożył zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie, które odmówiło uzupełnienia wcześniejszego postanowienia o odrzuceniu skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. WSA uznał, że wniosek o uzupełnienie nie mieści się w art. 157 § 1 p.p.s.a., ponieważ skarżący kwestionował merytoryczne rozstrzygnięcie, a nie brak elementów postanowienia. NSA zgodził się ze stanowiskiem WSA, oddalając zażalenie.
Sprawa dotyczy zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2025 r., które odmówiło uzupełnienia postanowienia tego samego sądu z dnia 24 lutego 2025 r. W postanowieniu z lutego 2025 r. WSA odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia. Skarżący, nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia. WSA odmówił uzupełnienia, wskazując, że postanowienie z lutego 2025 r. zawierało wszystkie wymagane elementy i orzekało o całości skargi poprzez jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sąd I instancji uznał, że argumentacja skarżącego stanowi polemikę z treścią rozstrzygnięcia i wykracza poza zakres uzupełnienia określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, podzielił stanowisko WSA. Stwierdził, że postanowienie z lutego 2025 r. nie mogło zostać uzupełnione, ponieważ zawierało wszystkie wymagane prawem elementy i orzekało o całości skargi poprzez jej odrzucenie. NSA podkreślił, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może służyć jako dodatkowy środek zaskarżenia ani jako forma polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. W związku z tym, zażalenie zostało oddalone na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka zaskarżenia ani służyć do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, jeśli postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.
Uzasadnienie
Sąd I instancji prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia, ponieważ skarżący domagał się merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi, co wykracza poza zakres instytucji uzupełnienia postanowienia określony w art. 157 § 1 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
inne
Przepisy (5)
Główne
p.p.s.a. art. 157 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres uzupełnienia postanowienia jest ograniczony do sytuacji, gdy postanowienie nie zawiera wszystkich wymaganych elementów lub nie orzeka o całości przedmiotu sprawy. Nie obejmuje polemiki z treścią rozstrzygnięcia.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do orzekania w przedmiocie zażalenia.
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do orzekania w przedmiocie zażalenia.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do odrzucenia skargi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może służyć do polemiki z treścią rozstrzygnięcia ani do jego merytorycznej zmiany. Postanowienie WSA o odrzuceniu skargi było kompletne i nie podlegało uzupełnieniu.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego kwestionująca merytoryczne rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi.
Godne uwagi sformułowania
wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem
Skład orzekający
Artur Kuś
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących uzupełniania postanowień w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz niedopuszczalności wykorzystywania tej instytucji do kwestionowania merytorycznych rozstrzygnięć."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy interpretacji przepisów o uzupełnianiu orzeczeń, co jest istotne dla prawników procesowych, ale mało interesujące dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII OZ 371/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-07-08 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-06-18 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6192 Funkcjonariusze Policji 658 Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane III SAB/Kr 138/24 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2025-02-24 Skarżony organ Komendant Policji Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 138/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 138/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z 16 października 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 24 lutego 2025 r., III SAB/Kr 138/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z 16 października 2024 r. o wydanie zaświadczenia. Skarżący w piśmie z 7 marca 2025 r. wniósł o wydanie orzeczenia uzupełniającego w zakresie rozstrzygnięcia postanowienia Sądu z 24 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Kr 138/24 odmówił uzupełnienia postanowienia z 24 lutego 2025r. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w postanowieniu z 24 lutego 2025 r., orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu I instancji podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z 24 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 138/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W postanowieniu tym, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi, poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z tą kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI