III OZ 566/22

III OZ 566/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 128 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2364/21 o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2021r. nr 797 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2364/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi M. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2021r. nr 797 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia 8 marca 2021 r., którą odmówiono skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256 ze zm., zwana dalej "k.p.a."), art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r., poz. 360, zwana dalej "u.P."), art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r. poz. 1610, zwana dalej: "ustawą nowelizującą").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2021 r. zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na wystąpienie przez WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 866/20 do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP. WSA w Warszawie podkreślił, że od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego tym pytaniem, a więc przesądzenia kwestii konstytucyjności art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, zależy wynik sprawy, co zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania z urzędu. Trybunał Konstytucyjny zarejestrował sprawę pod sygnaturą akt P 7/21.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III OZ 1256/21 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 września 2021 r.
Skarżący pismem z dnia 27 czerwca 2022 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, wskazując m.in., że zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Skarżący odwołał się też do art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wskazując, że każdy ma prawo do rzetelnego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i niezależny sąd. Argumenty te "podzieliły już liczne Sądy Okręgowe / m.in. w Łodzi, Krakowie/, które procedują w postępowaniach administracyjnych w analogicznych sprawach, nie czekając na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które to orzeczenie – zdaniem Sądów – nie jest niezbędnie konieczne do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie". Skarżący przywołał też sprawy rozpoznawane przez NSA w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że sprawa o sygn. akt P 7/21, w której zadane zostało pytanie prawne, i z powodu której zawieszone zostało przedmiotowe postępowanie, nadal oczekuje w Trybunale Konstytucyjnym na rozpoznanie. Udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie prawne ma znaczenie dla rozpoznawanej przez Sąd sprawy.
Końcowo Sąd wyjaśnił, że skoro zaskarżona decyzja wydana została już pod rządami ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. z uwzględnieniem jej art. 9 ust. 1, którego konstytucyjność została zakwestionowana, to sądy orzekające w sprawie są obowiązane do wstrzymania się z wydaniem orzeczenia kończącego sprawę do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 24 września 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 7/21 dotyczącego pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (postanowienie z 21 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Bk 866/20) co do konstytucyjności unormowania art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy o Policji do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r.
W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro bowiem postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczęte pytaniem prawnym zadanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 866/2 nie zostało zakończone, brak było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. Zadane pytanie prawne odnosi się do sytuacji prawnej skarżącego i od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego tym pytaniem, a więc przesądzenia kwestii konstytucyjności przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, zależy wynik niniejszej sprawy.
Tym samy nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., gdyż aktualna pozostaje przesłanka zawieszenia postępowania sądowego z przyczyn wskazanych powyżej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.