III OZ 263/25

III OZ 263/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 767/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-09-12
Skarżony organ
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 214, 220 par 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 767/24, w sprawie ze skargi J. F. i K. K. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 767/24, w ten sposób, że w miejsce błędnego oznaczenia organu, tj. "Ministra Nauki" wpisać oznaczenie prawidłowe, tj. "Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego", 2. oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 767/24, wydanym w sprawie ze skargi J. F. i K. K. na bezczynność Ministra Nauki w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę J. F.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wniesiona w jednym piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r. skarga przez J. F. i K. K., po doręczeniu skarżącym dwóch odrębnych zarządzeń z dnia 3 grudnia 2024 r., wzywających każdego z nich z osobna, została opłacona wymaganym wpisem w wysokości 100 zł tylko przez skarżąca K. K.. Wpisu w tej kwocie nie uiścił natomiast skarżący J. F.
Z tego powodu WSA w Warszawie odrzucił skargę J. F. jako skargę nieopłaconą.
Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie nie można było zastosować zasady określonej w art. 214 § 2 p.p.s.a., że wnoszone pismo podlega jednej opłacie, ponieważ uprawnienia czy obowiązki skarżących związane z zaskarżoną bezczynnością organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie są wspólne. Natomiast wniesienie skargi jednym pismem nie przesądza o istnieniu takich wspólnych praw i obowiązków w rozumieniu tego przepisu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący J. F. Wystąpił o jego uchylenie.
W odpowiedzi na zażalenie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie zażalenia w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Stwierdził, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, czego dowodem było wezwanie skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność pod ta sama sygn. akt II SAB/Wa 767/24.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., w pkt 1. sentencji niniejszego postanowienia sprostował oczywistą omyłkę zawartą w komparycji zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie w ten sposób, że postanowił w miejsce błędnego oznaczenia organu, tj. "Ministra Nauki" wpisać oznaczenie prawidłowe, tj. "Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego". Oczywistym bowiem jest, że stroną postępowania przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym jest i był organ oznaczony jako "Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego".
Przechodząc do rozpoznania zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Natomiast wynikająca z art. 214 § 2 p.p.s.a. zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
W sprawie zachodzi wyłącznie współuczestnictwo formalne. Uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z prawem dostępu do informacji publicznej nie są wspólne. Każdy z nich może bowiem niezależnie od takiego samego prawa współskarżącego wnieść skargę na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Inaczej mówiąc, prawa i obowiązki skarżących są takie same, ale nie są wspólne, bowiem nie wynikają z tego samego tytułu prawnego. Nie ma przy tym istotnego wpływu na rozstrzygnięcie cel wspólny wszystkim skarżącym. Mimo wniesienia skarg jednym pismem, podlegają one odrębnemu wpisowi w pełnej wysokości od każdego ze skarżących.
Z kolei okoliczność, że każde z odrębnych zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu zostały skierowane do każdego ze skarżących pod tą samą sygnaturą miało uzasadnienie w fakcie, że skarżący zaskarżyli bezczynność organu w przedmiocie podpisanego i wniesionego przez nich w jednym piśmie wniosku o dostęp do informacji publicznej. Rozdzielenie bowiem skarg wniesionych w jednym piśmie następuje wyłącznie w sytuacji gdy w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 57 § 3 p.p.s.a.). To tylko w przypadku takiego rozdzielenie skarg w zakresie każdego z odrębnych przedmiotów zaskarżenia prowadzi się sprawy sądowoadminstracyjne pod różnymi sygnaturami.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w pkt. 1 sentencji postanowienia, dokonał sprostowania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., a w pkt. 2. sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd nie orzekał, ponieważ nie ma podstaw prawnych do ich zasądzenia. Należy bowiem stwierdzić, że art. 203
i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania przez NSA, nie mają zastosowania do postępowań zażaleniowych.