III OZ 251/25

Sprawa dotyczyła zażalenia banku na postanowienie WSA w Warszawie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Decyzja ta nakazywała bankowi zaprzestanie przetwarzania danych osobowych klienta dotyczących zobowiązania wynikającego z umowy kredytowej, na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank argumentował, że wykonanie decyzji będzie miało trudne do odwrócenia skutki, ponieważ usunięte dane nie będą mogły zostać odtworzone w pierwotnej postaci, co uczyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania, wskazując, że ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu przed wszelkimi skutkami, a jedynie przed tymi, których nie można naprawić. Podkreślił, że ciężar wykazania przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, a uzasadnienie banku było zbyt ogólne. Sąd I instancji uznał również, że ryzyko utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przemawia przeciwko wstrzymaniu, a skutki dla osoby fizycznej byłyby bardziej dotkliwe niż dla banku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie banku, uznając stanowisko WSA za prawidłowe. NSA podkreślił, że zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymanie wykonania aktu jest wyjątkiem od zasady jego wykonalności i wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że bank nie uzasadnił przekonująco tych przesłanek w realiach sprawy, a jego argumentacja była lakoniczna i nie odnosiła się do konkretnych okoliczności. NSA potwierdził również, że sąd powinien uwzględniać interesy wszystkich stron postępowania, a w tym przypadku ryzyko naruszenia praw osoby, której dane dotyczą, było istotnym czynnikiem.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający