III OZ 239/25

III OZ 239/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SAB/Kr 141/24 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2025-01-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 141/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 141/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 16 stycznia 2025 r., III SAB/Kr 141/24 odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.
Pismem z 25 lutego 2025 r. skarżący, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zwrócił się do Sądu pierwszej instancji o uzupełnienie powyższego postanowienia.
Postanowieniem z 4 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia ww. postanowienia z 16 stycznia 2025 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że uzupełnienie orzeczenia dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a zatem nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Następnie stwierdził, że podnoszone w ww. wniosku okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie postanowienie nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Podkreślenia wymaga, że art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642).
Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 czerwca 2011 r., II FSK 2344/10, 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11 oraz 2 października 2014 r., I OZ 634/14).
Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 16 stycznia 2025 r. odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia. Sąd zatem rozpoznał skargę w całości i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodził również przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia.
Jednocześnie podnieść należy, że w przypadku gdy skarżący nie zgadzał się z treścią wydanego postanowienia, to winien był zaskarżyć go w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie jest i nie może bowiem stanowić dodatkowego środka zaskarżenia postanowienia czy też stanowić polemiki z zapadłym w postanowieniu rozstrzygnięciem.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.