III OZ 22/26

Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie F. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2025 r. Zarządzenie to zostało wydane w sprawie ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. WSA wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, powołując się na przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenie w sprawie opłat kancelaryjnych. Skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że błędnie określono kwotę opłaty i że wnosił jedynie o stwierdzenie prawomocności wyroku, a nie o wydanie odpisu wraz z tym stwierdzeniem. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za zasadne, ale z innych przyczyn niż podane przez skarżącego. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a wezwanie musi być jasne i jednoznaczne, zawierając oznaczenie wysokości żądanej opłaty. W niniejszej sprawie zarządzenie przewodniczącego zawierało jedynie lakoniczne wskazanie "po pobraniu opłaty kancelaryjnej", a wysokość opłaty została określona dopiero w wezwaniu wystawionym przez sekretarza sądowego. NSA uznał, że przewodniczący nie ustalił wysokości opłaty, co stanowi naruszenie art. 220 § 1 p.p.s.a. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający