III OZ 212/23

III OZ 212/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 400/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-10-26
Skarżony organ
Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 400/22 oddalające wniosek o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 400/22 w sprawie ze skargi A.K., C.K., D.M., E.K., F. sp. z o.o. w Rzeszowie, K.S., M.B., NZOZ H. K. w P., P. sp. z o.o. w P. i R. B. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia 19 października 2021 r., nr XLIII/427/21 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 400/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność § 6 załącznika do zaskarżonej uchwały Rady Gminy S. z dnia 19 października 2021 r. nr XLIII/427/21 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S. (pkt I), a oddalił skargę w pozostałej części (pkt II). Sąd w pkt III sentencji wyroku zasądził od Rady Gminy S. na rzecz skarżącego C.K. kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sadowego. Natomiast w pkt IV sentencji wyroku zasądził od Rady Gminy S. na rzecz skarżących A.K., D.M., E.K., F. sp. z o.o. w Rzeszowie, K.S., M.B., NZOZ H.K. w P., P. sp. z o.o. w P. i R.B. po 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Od ww. wyroku Gmina S. wniosła skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. – powołując się na art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. - Gmina S. wniosła o sprostowanie wyroku w zakresie pkt III i pkt IV – przez zastąpienie w tych punktach słów "Rady Gminy S." słowami "Gmina S.".
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. II SA/Rz 400/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek o sprostowanie wyroku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał m.in., że dokonanie w ramach art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek może nastąpić tylko wtedy gdy mają one charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Ponadto, Sąd I instancji podniósł, że nie budzi wątpliwości, że żądanie sprostowania wyroku nie może dotyczyć takich uchybień, które mogą być podnoszone jedynie w ramach środków zaskarżenia, takich jak zażalenie lub skarga kasacyjna. Sąd I instancji rozpoznając wniosek o sprostowanie uznał, że gmina w istocie zażądała zmiany orzeczenia w zakresie dotyczącym zwrotu kosztów postępowania sądowego – poprzez zmianę podmiotu zobowiązanego do zwrotu kosztów postępowania, a tego rodzaju zmiana orzeczenia jest niedopuszczalna w ramach sprostowania wyroku na podstawie ww. przepisu.
Sąd I instancji zauważył także, że Gmina S. wniosła skargę kasacyjną, a zatem podnoszenie zarzutów dotyczących orzeczenia w zakresie zwrotu kosztów postepowania sądowego w trybie sprostowania oczywistej omyłki jest niedopuszczalne.
Od ww. orzeczenia Gmina S. wniosła zażalenie podnosząc m.in., że Rada Gminy S. nie ma zdolności prawnej i nie posiada jakiegokolwiek majątku, co czyni niemożliwym do wykonania przez Radę Gminy S. pkt III i IV przywołanego na wstępie wyroku WSA w Rzeszowie. Zdaniem Gminy S., w sprawie istnieje problem, czy możliwe jest zasądzanie zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu – Rady Gminy S., który nie posiada zdolności prawnej.
Końcowo Gmina S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia – na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. w całości i rozpoznanie zażalenia poprzez wydanie postanowienia dokonującego sprostowania wyroku w żądanym zakresie, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259.; dalej jako: "p.p.s.a") Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może także nastąpić na wniosek strony, jak bowiem stanowi art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., II FSK 1229/15). Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., II GZ 109/10).
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że wniosek Gminy S. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dotyczył oczywistej omyłki, o której była mowa powyżej. Trafnie Sąd I instancji uznał, że w ramach sprostowania wyroku (art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.) nie można dokonywać zmian orzeczenia, a żądanie gminy do tego się sprowadzało bowiem gmina wnosiła o zmianę podmiotu zobowiązanego do zwrotu kosztów postępowania. Ponadto, należy zaznaczyć – co też Sąd I instancji słusznie zauważył – że jeśli strona nie zgadza się z wyrokiem może wnieść skargę kasacyjną od całości orzeczenia bądź jeśli nie zgadza się tylko z orzeczeniem dotyczącym zasądzenia zwrotu kosztów może wnieść zażalenie i w tym środku zaskarżenia przedstawić argumentację przemawiającą za słusznością jej stanowiska. Nie może natomiast kwestionować wydanego postanowienia co do zasądzonych kosztów (zarówno wysokości kosztów jak i podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia) w ramach sprostowania wyroku bowiem ta instytucja nie do tego służy. Jednocześnie należy wskazać, że przepis art. 200 p.p.s.a. wskazuje, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydal zaskarżony akt zwrot kosztów postepowania. W niniejszej sprawie organem, który wydał zaskarżony akt jest Rada Gminy S., wobec tego od tego organu zasadzono zwrot kosztów, a zatem trudno uznać, że doszło do pomyłki w tym względzie. Czym innym jest kwestia "praktycznego" uiszczenia przez właściwy organ tych kosztów stronie której zasądzono koszty, jednakże w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny będzie mógł się wypowiedzieć merytorycznie dopiero po podniesieniu tego zarzutu (i argumentacji) we właściwym środku zaskarżenia kwestionującym ewentualne uchybienia Sądu I instancji. Nie może tego uczynić niejako "przy okazji" badania legalności postanowienia Sądu I instancji co do sprostowania wyroku tak jak żądała tego gmina.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.