III OZ 20/26

III OZ 20/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Lu 590/25 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2025-10-22
Skarżony organ
Rada Adwokacka
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 590/25 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie z dnia 15 lipca 2025 r., znak: L.dz. 2025-2772 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zwrócić M.W. ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie, postanowieniem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 590/25, odrzucił skargę M.W. na decyzję Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie z dnia 15 lipca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na złożenie skargi po terminie do jej wniesienia.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
W niniejszej sprawie WSA w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu 31 lipca 2025 r. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 1 września 2025 r. W konsekwencji nadanie przez stronę skarżącą skargi w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 września 2025 r. skutkuje uznaniem, iż ustawowy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi został uchybiony. Dlatego też WSA w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewzięcie pod uwagę, że skarżący w terminie opisanym w art. 111 § 1 k.p.a. wystąpił o uzupełnienie zaskarżonej decyzji, co przesunęło w czasie termin na wywiedzenie skargi do czasu doręczenia postanowienia rozstrzygającego o tym żądaniu oraz niewzięcie pod uwagę, że skarżący został pouczony przez organ, że termin na wniesienie skargi od decyzji z dnia 15 lipca 2025 r. biegnie od dnia doręczenia postanowienia z dnia 22 sierpnia 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 111 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2).
Z treści art. 111 § 2 k.p.a. wynika, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji modyfikuje bieg terminu do wniesienia skargi. Złożenie takiego wniosku powoduje bowiem przerwanie biegu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminu do wniesienia skargi. Termin ten biegnie na nowo od doręczenia postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1b k.p.a., o czym organ poinformował skarżącego w pouczeniu postanowienia z dnia 22 sierpnia 2025 r. o odmowie uzupełnienia decyzji.
Z analizy akt sprawy wynika jednoznacznie, że w dniu 31 lipca 2025 r. skarżącemu doręczono decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Co do zasady więc termin na wniesienie skargi upływał w dniu 1 września 2025 r. Jednakże, w dniu 12 sierpnia 2025 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym wniosek o uzupełnienie decyzji. Wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu wynikającego z art. 111 § 1 k.p.a. W orzecznictwie zaś uznaje się, że przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji następuje tylko wówczas, gdy żądanie uzupełnienia decyzji zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a., tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Tak więc w rozważanym wypadku konieczne było uwzględnienie przesunięcia terminu na złożenie skargi w związku ze skutecznie wniesionym żądaniem uzupełnienia decyzji. Uwzględnienie tej okoliczności pozwoliłoby Sądowi pierwszej instancji stwierdzić, że postanowienie z dnia 22 sierpnia 2025 r. o odmowie uzupełnienia decyzji zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2025 r. Tak więc w istocie od tej daty biegł termin na wniesienie skargi i upływał on w dniu 29 września 2025 r. Skargę skarżący nadał natomiast w placówce pocztowej w dniu 5 września 2025 r. Zestawienie tych dat prowadzi do wniosku, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu wyznaczonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07). Niemniej jednak, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od zażalenia na postanowienie, jeżeli zażalenie zostało uwzględnione. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zwrócił skarżącemu z urzędu cały uiszczony wpis od zażalenia, o czym orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.