III OZ 197/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA odmawiające uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi na bezczynność organu.
Skarżący K.J. wniósł o uzupełnienie postanowienia WSA, które odrzuciło jego skargę na bezczynność organu. WSA odmówił uzupełnienia, uznając, że postanowienie było kompletne i nie można go zmieniać w ten sposób. NSA oddalił zażalenie na tę odmowę, potwierdzając, że instytucja uzupełnienia nie służy do kwestionowania meritum rozstrzygnięcia.
Sprawa dotyczy zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło uzupełnienia wcześniejszego postanowienia tego sądu. WSA pierwotnie odrzucił skargę K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w przedmiocie wydania zaświadczenia. K.J. następnie wniósł o uzupełnienie postanowienia o odrzuceniu skargi, argumentując, że nie zostało ono w pełni rozpoznane. WSA odmówił uzupełnienia, wskazując, że postanowienie było kompletne i nie zawierało braków formalnych ani merytorycznych, a wniosek o uzupełnienie nie może służyć do zmiany rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, potwierdził prawidłowość stanowiska WSA. Sąd podkreślił, że instytucja uzupełnienia postanowienia (na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.) ma zastosowanie tylko w ściśle określonych przypadkach (nieorzeczenie o całości skargi lub brak zamieszczenia obligatoryjnego dodatkowego orzeczenia) i nie może być wykorzystywana do kwestionowania meritum zapadłego rozstrzygnięcia ani jako alternatywny środek zaskarżenia. W związku z tym, że wniosek skarżącego zmierzał do merytorycznej polemiki z postanowieniem o odrzuceniu skargi, NSA uznał zażalenie za bezzasadne i oddalił je.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może służyć do kwestionowania meritum rozstrzygnięcia ani stanowić dodatkowego środka zaskarżenia.
Uzasadnienie
Instytucja uzupełnienia postanowienia (art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.) ma zastosowanie tylko w ściśle określonych przypadkach, gdy sąd nie orzekł o całości skargi lub nie zamieścił obligatoryjnego dodatkowego orzeczenia. Nie jest ona przeznaczona do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia ani do polemiki z nim.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 157 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek ten nie może służyć do zmiany rozstrzygnięcia.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może służyć do zmiany rozstrzygnięcia ani do polemiki z nim. Instytucja uzupełnienia postanowienia ma zastosowanie tylko w ściśle określonych przypadkach, a nie do kwestionowania meritum.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego, że postanowienie WSA o odrzuceniu skargi wymaga uzupełnienia w celu merytorycznego rozpoznania jego skargi.
Godne uwagi sformułowania
Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne – poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a. – postępowania kontrolne, ani też nie może stanowić polemiki z zapadłym orzeczeniem.
Skład orzekający
Sławomir Wojciechowski
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja instytucji uzupełnienia postanowienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym i jej ograniczeń."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy interpretacji konkretnego przepisu p.p.s.a., co czyni ją interesującą głównie dla prawników procesualistów.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII OZ 197/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-05-14 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-03-21 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6192 Funkcjonariusze Policji 658 Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane II SAB/Wa 734/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-01-14 Skarżony organ Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 157 § 1 art. 166 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalnego-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia: odrzucił skargę. Skarżący pismem z dnia 7 lutego 2025 r., przesłanym za pośrednictwem platformy e-PUAP, wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, wniosku K.J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia: odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., bowiem zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, rozpoznano w całości jego skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia. Powyższa skarga została odrzucona jako niedopuszczalna. W tej sytuacji nie zachodzi żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia – orzeczono bowiem o całości skargi, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do konstatacji, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w orzeczeniu rozstrzygnięcie odrzucające skargę i zmierza do jego zmiany poprzez przyjęcie takiego zakresu zaskarżenia, który skutkowałby merytorycznym rozpoznaniem jego skargi. Jednak wykracza to poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne – poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a. – postępowania kontrolne, ani też nie może stanowić polemiki z zapadłym orzeczeniem. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, wywiódł skarżący K.J. zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. Wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Natomiast zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W niniejszej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. Nadmienić należy, że skarżący zarówno we wniosku o uzupełnienie postanowienia, jak i w zażaleniu na zaskarżone postanowienie podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odrzucającym skargę. W takim stanie rzeczy zażalenie K.J. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI