III OZ 19/26

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał zażalenie L.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Lublinie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Korekta przebiegu drogi krajowej nr [...] przez J.". WSA uznał, że skarżący nie spełnili wymogów formalnych i merytorycznych wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując na brak prawidłowego powołania się na przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w związku z art. 86f ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Sąd I instancji podkreślił, że sama legalność decyzji nie jest przesłanką do jej wstrzymania, a skarżący nie wykazali możliwości znaczącego oddziaływania inwestycji na środowisko ani realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., twierdząc, że nadal istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, związane z potencjalnym naruszeniem jej prawa do zdrowia i spokojnego zamieszkiwania z powodu hałasu i zanieczyszczeń. NSA oddalił zażalenie, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania jest wyjątkiem od zasady, a zgodnie z art. 86f ust. 2a ustawy środowiskowej, wstrzymanie wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić tylko wtedy, gdy zostanie uprawdopodobnione, że trudne do odwrócenia skutki nastąpią w konsekwencji naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącego. NSA uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili tych przesłanek, a podniesione argumenty dotyczyły głównie wadliwości samej decyzji, a nie realnego zagrożenia dla skarżącej w przypadku jej wykonania przed prawomocnym rozstrzygnięciem.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający