III OZ 155/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA odmawiające uzupełnienia postanowienia o odmowie wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie skargi.
NSA rozpoznał zażalenie K. J. na postanowienie WSA w Warszawie, które odmówiło uzupełnienia wcześniejszego postanowienia WSA. WSA odmówił uzupełnienia postanowienia o odmowie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie skargi wraz z aktami. NSA uznał, że WSA prawidłowo odmówił uzupełnienia, ponieważ instytucja uzupełnienia nie służy do kwestionowania merytorycznej poprawności orzeczenia, a wniosek skarżącego zmierzał do zmiany rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r., które odmówiło uzupełnienia postanowienia WSA z dnia 12 grudnia 2024 r. WSA pierwotnie odmówił wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi K. J. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd I instancji uzasadnił odmowę uzupełnienia tym, że postanowienie z 12 grudnia 2024 r. zawierało wszystkie wymagane prawem elementy, orzeczono o całości wniosku, a kwestia prawidłowości odpowiedzi na skargę wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia. NSA, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia. Sąd podkreślił, że instytucja uzupełnienia orzeczenia, stosowana odpowiednio do postanowień na mocy art. 166 p.p.s.a., ma na celu jedynie usunięcie braków formalnych lub nieorzeczenie o całości wniosku, a nie zmianę merytorycznego rozstrzygnięcia. Wniosek skarżącego zmierzał do zakwestionowania rozstrzygnięcia o odmowie wymierzenia grzywny i polemiki z nim, co wykracza poza dopuszczalny zakres uzupełnienia. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako oczywiście bezzasadne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, instytucja uzupełnienia orzeczenia nie służy do zmiany lub merytorycznego kwestionowania wydanego rozstrzygnięcia, a jedynie do usunięcia braków formalnych lub uzupełnienia orzeczenia o elementy, które sąd powinien był zamieścić z urzędu.
Uzasadnienie
Instytucja uzupełnienia orzeczenia, stosowana odpowiednio do postanowień, ma na celu jedynie usunięcie braków formalnych lub nieorzeczenie o całości wniosku, a nie zmianę merytorycznego rozstrzygnięcia. Wniosek zmierzający do polemiki z wydanym rozstrzygnięciem wykracza poza dopuszczalny zakres uzupełnienia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 157 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
NSA oddala zażalenie, jeżeli jest ono oczywiście uzasadnione.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Instytucja uzupełnienia orzeczenia nie służy do merytorycznego kwestionowania rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie nie może prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia. Kwestionowanie prawidłowości sporządzenia przez organ odpowiedzi na skargę wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia.
Odrzucone argumenty
Postanowienie WSA z dnia 12 grudnia 2024 r. powinno zostać uzupełnione o kwestie związane z prawidłowością odpowiedzi na skargę. Wniosek o uzupełnienie postanowienia o odmowie wymierzenia grzywny jest zasadny.
Godne uwagi sformułowania
instytucja uzupełnienia wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. skarżący w istocie nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, kwestionując prawidłowość sporządzenia przez organ odpowiedzi na skargę, co, zdaniem Sądu I instancji, wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia.
Skład orzekający
Ewa Kwiecińska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących uzupełnienia orzeczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz granice stosowania tej instytucji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy wymierzenia grzywny organowi i próby uzupełnienia postanowienia w tym zakresie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy procedury sądowoadministracyjnej i interpretacji przepisów o uzupełnieniu orzeczeń, co jest istotne dla prawników procesowych, ale mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII OZ 155/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-04-25 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-03-10 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6192 Funkcjonariusze Policji Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane II SO/Wa 34/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-12-12 III OZ 95/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-25 Skarżony organ Komendant Policji Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 157 par 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r. sygn. akt II SO/Wa 34/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. II SO/Wa 34/24 o odmowie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2024 r. nr 266 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 34/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. II SO/Wa 34/24, o odmowie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2024 r. nr 266 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SO/Wa 34/24, nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), "dalej p.p.s.a.", gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W ww. postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozpoznano w całości jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W postanowieniu tym nie orzekano również o kosztach sądowych, bowiem skarżący jest zwolniony z obowiązku ich uiszczenia. W tej sytuacji nie zachodzi zatem żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia - orzeczono bowiem o całości wniosku, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Z kolei analiza wniosku skarżącego u uzupełnienie ww. postanowienia prowadzi do wniosku, że skarżący w istocie nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, kwestionując prawidłowość sporządzenia przez organ odpowiedzi na skargę, co, zdaniem Sądu I instancji, wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy o wymierzenie grzywny i o zobowiązanie Sądu I instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu wymagań przewidzianych dla odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. II SO/Wa 34/24, o odmowie wymierzenia organowi grzywny. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W rozpatrywanej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierzał do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SO/Wa . Skarżący tak we wniosku o uzupełnienie powyższego postanowienia, jak i w zażaleniu na postanowienie z dnia 31 stycznia 2025 r. podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odmawiającym wymierzenia grzywny organowi. W takim stanie rzeczy zażalenie K. J. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI