III OSK 985/23

III OSK 985/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1302/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-02-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 90, art. 91 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/22 w sprawie ze skargi P.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 9 czerwca 2022 r., nr 1814 w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/22, oddalił skargę P.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 9 czerwca 2022 r., nr 1814 w przedmiocie zwolnienia ze służby. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Wnioskiem z dnia 14 lutego 2022 r. Komendant Powiatowy Policji [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882, dalej "ustawa o Policji") P.W. - wówczas dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych w [...] Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...]. Podstawą wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie było prowadzone przeciwko policjantowi postępowanie karne, w toku którego, w dniu 11 lutego 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] delegowany do Prokuratury Okręgowej [...] przedstawił P.W. zarzut o to, że w dniu 5 sierpnia 2018 r. w P. i W., będąc funkcjonariuszem publicznym wykonującym obowiązki służbowe na Posterunku Policji [...], przekroczył swoje uprawnienia wynikające z ustawy o Policji, w ten sposób, że podczas interwencji przeprowadzonej wspólnie z funkcjonariuszem K. C. wobec M. A., w związku ze spożywaniem przez niego alkoholu w P. w miejscu publicznym, działając wspólnie i w porozumieniu pozbawił go wolności, umieszczając w radiowozie oraz wywożąc, a następnie pozostawiając w miejscowości W., czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego oraz interesu publicznego w postaci gwarancji działania zgodnie z przepisami prawa, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Komendant Wojewódzki Policji [...] zawiadomił P.W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stronę postępowania pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 15 lutego 2022 r. Strona nie wskazała w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, ani w toku całego postępowania administracyjnego organizacji związkowej, która miałaby ją reprezentować.
Do akt postępowania dołączono kopie materiałów z prowadzonego postępowania karnego, w tym postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 9 lutego 2022 r. oraz protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 11 lutego 2022 r., z którego treści wynika, że przesłuchany w charakterze podejrzanego P.W. nie przyznał się do stawianego mu zarzutu, a także odmówił składania wyjaśnień. W dniu 11 lutego 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] delegowany do Prokuratury Okręgowej [...] Wydział I Śledczy wydał postanowienie, którym zastosował wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci: zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta, oddania pod dozór Policji, zakazu kontaktowania się ze wskazanymi świadkami, a także obowiązku zawiadomienia Prokuratury Okręgowej [...] o każdym zamierzonym wyjeździć na czas powyżej 14 dni oraz o terminie powrotu.
W dniu 8 kwietnia 2022 r. policjant został przesłuchany w charakterze strony. Przedstawił własną wersję wydarzeń, jak również zaprzeczył aby popełnił czyn będący przedmiotem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Komendant Wojewódzki Policji [...], rozkazem personalnym z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr 1840, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113, z późn. zm.), zwolnił P.W. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2022 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia 9 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia 14 kwietnia 2022 r. W jego uzasadnieniu organ przywołał treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a następnie wyjaśnił, że samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Dodał też, iż nie bez znaczenia dla sprawy jest, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa jest osoba pełniąca funkcję publiczną (funkcjonariusz publiczny - policjant), a także, że czyn ten pozostaje w ścisłym związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi funkcjonariusza publicznego. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, mającego bezpośredni związek z pełnioną funkcją, jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Według organu, nie ma wątpliwości, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię całej formacji. W konsekwencji organ uznał, że policjant nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawanie go w służbie. Organ wyjaśnił także, że o ile wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej (dyscyplinarnej) winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego albo oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia bowiem możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Wyjaśniono także, iż nie wymaga badania postawa funkcjonariusza Policji jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionuje bowiem, że policjant pełniąc służbę cieszył się nieposzlakowaną opinią, a był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania.
Komendant Główny Policji wyjaśnił ponadto, że z uwagi na fakt, że policjant nie wskazał organizacji związkowej, która miałaby go reprezentować, to zwolnienie strony ze służby w Policji mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a.") uznał skargę za niezasadną.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach sprawy, zaistniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na ową okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji. W myśl przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".
W sprawie okolicznością niesporną był fakt, że skarżącemu został postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, że charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa, jako pozostającego w związku z wykonywanymi zadaniami służbowymi, miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Organ zasadnie więc uznał, że powyższe sprawiło, iż policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi konstytucyjna i ustawowa zasada domniemania niewinności. Specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że powyższa zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie skarżącego zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Nadto podstawy zwolnienia w omawianym trybie nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (bo o tej kwestii byłoby za wcześnie przesadzać na obecnym etapie postępowania), a sam fakt postawienia policjantowi zarzutu karnego przez prokuratora. Stąd fakt zaistnienia zarzucanego skarżącemu przestępstwa, nie tylko nie musiał, ale wręcz nie mógł być rozstrzygany i badany przez organ w niniejszym postępowaniu. Organy Policji, prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie mogły bowiem dublować postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora. Nie mogły więc oceniać materiału dowodowego gromadzonego w postępowaniu karnym. Stąd prawidłowym działaniem było nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu jako zmierzających do wykazywania okoliczności wykraczających poza zakres niniejszej sprawy. Oczywiście tego typu działanie organu powinno znaleźć odzwierciedlenie w stosownym postanowieniu. Brak jego wydania stanowi jednak uchybienie nie rzutujące w jakikolwiek sposób na rozstrzygnięcie, a tylko takie – w myśl art. 145 P.p.s.a. – mogłoby zostać uwzględnione przez sąd administracyjny.
Na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń do jego pracy przed zaistnieniem spornego zdarzenia. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji. Stąd zbędnym było prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego przez organy Policji.
W świetle powyższego za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie należało uznać użyte w skardze sformułowanie o pomówieniu policjanta, czy też poruszona kwestia nieproporcjonalności stosowanego środka i znikomej społecznej szkodliwości zarzucanego czynu. Kwestia samej zasadności postawienia policjantowi zarzutów karnych podlega badaniu wyłącznie przez sąd karny. Stąd ani organy Policji ani tut. Sąd nie posiadają umocowania do badania tej materii w niniejszym postępowaniu.
Brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować. Tak zdefiniowane dobro służby należy zaś oceniać jako przewyższające słuszny interes strony upatrywany w pozostaniu w służbie. Na rozstrzygnięcie nie rzutowała też materia braku oczywistości popełnienia zarzucanego stronie przestępstwa, wobec braku wyroku skazującego w postępowaniu karnym. Przepis prawa uczyniony przez organ podstawą wydania badanej decyzji nie uzależnia bowiem zwolnienia policjanta od okoliczności oczywistości popełnienia przestępstwa. Wręcz przeciwnie, przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec funkcjonariusza. Kwestię tę przesądził jednoznacznie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31.10.2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia".
W tym miejscu dodania wymagała też okoliczność, iż wszystkie podstawy zwolnienia policjanta ze służby – wymienione w przepisie art. 41 ustawy o Policji – mają charakter równorzędny. Od wyłącznej woli przełożonego służbowego zależy zaś dobór podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby.
Zdaniem WSA w Warszawie, brak było przeszkód formalnych do prowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy przez sąd administracyjny w dniu 16 lutego 2023 r. i do wyrokowania. Zarówno organ, jak i pełnomocnik skarżącego byli prawidłowo zawiadomieni o jej terminie. Co się tyczy pełnomocnika skarżącego, to ponieważ zgłosił on chęć uczestnictwa w rozprawie w trybie zdalnym, został mu udostępniony przed rozprawą stosowny "link" umożliwiający nawiązanie połączenia z salą rozpraw. W chwili otwarcia rozprawy, jak i przez cały czas jej trwania, nie zostały odnotowane próby nawiązania przez pełnomocnika skarżącego połączenia online przy użyciu przedmiotowego "linku". Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej w dniu rozprawy przez protokolanta. Wynika z niej, iż na monitorze komputera nie pojawiła się ikonka "dołącz do spotkania" – świadcząca o skutecznym nawiązaniu połączenia przy użyciu udostępnionego pełnomocnikowi "linku".
Ponieważ więc rolą Sądu rozpoznającego sprawę nie jest wyjaśnianie z urzędu powodów niestawiennictwa na rozprawie powiadomionych o niej stron czy też powodów braku nawiązania połączenia zdalnego przy użyciu udostępnionego "linku" (zwłaszcza wobec braku obowiązku uczestnictwa na rozprawie), nie istniały żadne przeszkody formalne dla prowadzenia rozprawy, jej zamknięcia i wydania wyroku. Nadto w dniu 16 lutego 2023 r. system informatyczny Sądu, umożliwiający zdalne przeprowadzanie rozpraw, działał bez żadnego zarzutu. Wszystkie połączenia zdalne inicjowane przez strony podczas całej sesji odbywającej się tego dnia (i te przed omawianą rozprawą i te po niej), były nawiązywane w sposób skuteczny i bezproblemowy.
Co się tyczy sugestii pełnomocnika skarżącego zawartych w piśmie skierowanym do tut. Sądu po omawianej rozprawie, to wyjaśnić należało, iż nie mogły one zostać uwzględnione, gdyż ustawodawca nie wyposażył sądu administracyjnego w stosowne instrumentarium procesowe w postaci powoływania biegłych dla ustalenia przyczyn niemożliwości nawiązania połączenia online. Dowodem na próby dokonania przez pełnomocnika połączenia online, nie są zaś zdjęcia obrazujące ilość prób nawiązania połączenia telefonicznego z numerem telefonu podanym w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Przedmiotowy numer powiązany jest z aparatem telefonicznym znajdującym się w pokoju narad. W trakcie trwania rozprawy protokolant znajduje się zaś na sali rozpraw więc nie ma możliwości odbierania połączeń telefonicznych w pokoju narad. Nadto, na chwilę obecną nie istnieją przepisy prawa umożliwiające udział w rozprawie poprzez połączenie telefoniczne.
W dniu 31 marca 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł P.W. zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. II SA/Wa 1302/22 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia 9 czerwca 2022 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 14 kwietnia 2022 r., a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie sprawy na rozprawie zdalnej i umożliwienie pełnomocnikowi skarżącego rzeczywistego wzięcia udziału w rozprawie, czego nie umożliwił pełnomocnikowi skarżącego Sąd pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 34 P.p.s.a. w zw. z art. 93 P.p.s.a. w zw. z art. 95 § 1 i 2 P.p.s.a., w zw. z art. 106 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 § 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095) w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy na rozprawie, zorganizowanej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, bez dopuszczenia do rozprawy pełnomocnika strony, tj. bez połączenia go z salą rozpraw, pomimo, iż pełnomocnik ten od godziny 10:30 połączony był z poczekalnią, oczekując na połączenie go z salą rozpraw, a o godzinie 11:21, połączył się telefonicznie z salą rozpraw pod nr (22) 553 72 71, kiedy to uzyskał informację, iż należy uzbroić się w cierpliwość, ponieważ Sąd ma opóźnienie, w związku z czym oczekiwał tak do godziny 13:30, kiedy wykonując ten telefon, uzyskał informację, iż wszystkie sprawy zostały już rozpoznane, w tym również ta na którą przez 3 godziny oczekiwał. Pomimo więc przygotowania na rozprawę szeregu dodatkowych argumentów, wzbogacających skargę, pełnomocnik strony, a tym samym sama strona, została pozbawiona możności obrony swoich praw. Nadto, WSA w Warszawie, wiedząc, iż pełnomocnik czeka na rozprawę, jeżeli nawet Sąd ten wskazuje w przesłanej pełnomocnikowi notatce, iż w momencie wywoływania rozprawy, nie widział czekającego w poczekalni pełnomocnika - z niewiadomych pełnomocnikowi przyczyn, gdyż ten czekał cały czas na swoją kolej przez cały czas - to WSA w Warszawie winien wykonać telefon do pełnomocnika, aby upewnić się czy przypadkiem nie zachodzi jakiś błąd systemu, czy też niejasność. Jeżeli Sąd dysponował jasną informacją, że pełnomocnik czeka na rozprawę i jest uzbrojony w cierpliwość, to Sąd ten winien był w sposób szczególny zainteresować się tą kwestią, gdyż tego wymagają nie tylko przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również zasady współżycia społecznego, zasada zaufania obywateli do instytucji państwowych, czy też zasada demokratycznego państwa prawa. W wyniku naruszeń powyższych przepisów, strona została pozbawiona możności swoich praw, co winno rodzić nieważność postępowania przed WSA w Warszawie. Należy podkreślić, że jeżeli postępowanie sądowoadministracyjne, zgodnie z przepisami P.p.s.a., jest dwuinstancyjne, to strona winna mieć możliwość pełnego przedstawienia swoich argumentów przed Sądem I instancji, jak i Sądem II instancji. Pozbawienie pełnomocnika strony przedstawienia pełnej, logicznej argumentacji na rozprawie przed pełnym składem Sądu I instancji, z umożliwieniem przedstawienia argumentacji wyłącznie przed Sądem II instancji narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania i z tego względu, zaskarżony wyrok winien zostać uchylony w całości. Z tego względu uznać należy, że wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie są co najmniej przedwczesne;
2. art. 141 § 4 P.p.s.a., co wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu skarżącego, iż ten nie mógł dopuścić się czynu zabronionego. Zgodnie z zarzutem prokuratorskim, na którym oparto zaskarżone decyzje, w dniu 5 sierpnia 2018 r. P.W. miał dopuścić się rzekomego wywiezienia M. A. wbrew jego woli do miejscowości W. Jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co było podnoszone w zarzutach skargi do WSA, wynika, iż tego P.W. zatrzymał i przywiózł M. A. do Komendy Powiatowej Policji [...] wykonując nakaz doprowadzenia go do Sądu Rejonowego [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich. Tego dnia M. A. spędził czas na Komendzie, a następnego dnia został przez innych funkcjonariuszy doprowadzony na badania zgodnie z nakazem sądowym. Jeżeli by tego dnia P.W. wywiózł M. A. do W., to z pewnością nie mógłby go przywieźć na Komendę. Pomimo tak szczegółowej okoliczności, Sąd I instancji nie odniósł się do niej w ogóle, co wskazuje, iż de facto Sąd ten nie rozpoznał istoty sprawy. W tym miejscu również należy zaznaczyć, że m.in. na tej okoliczności i tym zarzucie pełnomocnik skarżącego zamierzał skupić się w ustnym wystąpieniu przed WSA w Warszawie, co z uwagi na niedopuszczenie pełnomocnika skarżącego do rozprawy ostatecznie nie miało miejsca. Być może gdyby Sąd I instancji dostrzegł tę okoliczność, a nie ją pominął, to zauważyłby, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie może się ostać;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 78 § 1 i 2, 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i 11 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP dopuścił się naruszenia tych przepisów w związku z:
a) nie zajęciem stanowiska procesowego co do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych w odwołaniu datowanym na dzień 20 kwietnia 2022 r. Organ winien był bądź uwzględnić, bądź oddalić wnioski dowodowe. W ramach postępowania pominął podjęcie bezpośredniego rozstrzygnięcia co do zgłoszonych wniosków dowodowych. A zatem KGP dopuścił się błędu proceduralnego;
b) bezzasadnym uznaniem przez KGP, że prawidłowe było oddalenie przez KWP 16 wniosków dowodowych P.W., złożonych w piśmie z dnia 24 marca 2022 r., pomimo, że wnioski te zmierzały do precyzyjnego wykazania, iż M. A. miał powody do pomówienia P.W., a P.W. nie dopuścił się wobec M.A. żadnego czynu zabronionego. A zatem, że w zakresie P. W. nie zachodzą przesłanki, na które powołał się KWP [...]. Oddalenie tak wielu wniosków dowodowych oraz zgodzenie się przez KGP z takim działaniem KWP [...] wskazuje, iż organy obu instancji nie ustaliły w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, a nadto, że dokonały dowolnej oceny dowodów, gdyż orzekając wyłącznie na podstawie zeznań M. A. i przeciwstawnych mu zeznań P.W. nie sposób jest zrozumieć na jakiej podstawie KGP i KWP [...] uznali za wiarygodne zeznania M. A., człowieka uzależnionego od alkoholu, wielokrotnie karanego, w stosunku do którego podejmowano szereg interwencji policyjnych, a nie dał przymiotu wiarygodności P.W., wieloletniemu funkcjonariuszowi policji, niekaranemu, nagradzanemu, który cieszył się nieposzlakowaną opinią w zakresie wykonywanej przez niego pracy od 15 lat. Niniejsze okoliczności winny również dyskredytować zarzuty postawione P. W., jak i winny one podważać wiarygodność powagi postępowania karnego ukierunkowanego przeciwko P. W.;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 78 § 2, 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i 11 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP dopuścił się naruszenia tych przepisów, bezzasadne uznanie przez KGP, że KGP i KWP [...] nie są uprawnieni do badania czy P.W. jest pomawiany przez M. A., w sytuacji gdy delikatna kwestia materii zwolnienia policjanta ze służby winna determinować po stronie KGP i KWP [...] obowiązek szczegółowego badania okoliczności mogących wskazywać, iż policjant jest pomawiany. Organy te winny w szczególności zbadać okoliczności leżące u podstaw pomawiania P.W. przez M. A. Zwłaszcza gdy, w zarzucie i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego mowa jest, iż P. W. miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu 5 sierpnia 2018 r., w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było by P. W. w dniu 5 sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., albowiem tego dnia przywiózł M. A. na Komendę. A zatem organ zgromadził takie dowody w aktach sprawy, które wprost podważały stawiane P. W. zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze;
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 78 § 2, 80 K.p.a. oraz art. 8 § 1 i 11 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP dał błędnie zbytnio wiarę zarzutom stawianym P. W. i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego, w sytuacji gdy w zarzucie i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego mowa jest, iż P. W. miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu 5 sierpnia 2018 r., w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było by P. W. w dniu 5 sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., albowiem tego dnia przywiózł M. A. na Komendę. A zatem organ zgromadził takie dowody w aktach sprawy, które wprost podważały stawiane P. W. zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze;
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 78 § 2, 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i 11 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP nie powinien był wydawać wydanego przez siebie rozkazu personalnego, gdyż wyłącznie pozornie ustalił stan faktyczny. Sąd I instancji nie dostrzegł również okoliczności, iż zgromadzone w sprawie dowody nie dają podstaw do kategorycznego uznania, by P.W. miał się dopuścić czynu zabronionego, co mogłoby determinować uznanie, że utracił zaufanie społeczne. KGP i KWP [...] w żaden sposób nie przeprowadzili analizy jak rzekome zdarzenie, na które się powołują oddziałuje społecznie. Ponadto, organy mając na uwadze, że z pewnością P. W. nie mógłby przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu 5 sierpnia 2018 r., nie poczyniły żadnych ustaleń, kiedy P.W. wraz z K.C. mieliby rzekomo przewozić M.A. wbrew jego woli z miejscowości P. do miejscowości W., a tym samym czy w ogóle takie zdarzenie miało miejsce w rzeczywistości. Z tego względu za bezpodstawne należy uznać, uznanie przez Sąd I instancji, że skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit .c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP dopuścił się naruszenia tego przepisu, poprzez:
a) brak gromadzenia i obiektywnej analizy dowodów na korzyść P. W.;
b) brak badania zasadności zarzutu zawartego w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu, jak i brak dokonania przez KGP i KWP [...] oceny prawdziwości okoliczności, o których mowa w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu czy postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego;
c) brak zestawienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów, postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który przeczył okoliczności by P. W. w dniu 5 sierpnia 2018 r., jak i kiedykolwiek indziej, mógł dopuścić się względem M. A. czynu zabronionego;
d) brak analizy czynu zarzucanego P. W. pod kątem znikomej społecznej szkodliwości czynu, co z perspektywy społecznej umożliwiałoby pozostawienie w służbie P. W.; Sąd I instancji zatem nie dostrzegł, iż w wyniku powyższych naruszeń KGP i KWP [...] wyłącznie pozorowali bezstronne prowadzenie postępowania dowodowego, w sytuacji gdy to od początku było ukierunkowane na wydalenie P. W. ze służby w Policji, pomimo braku ku temu podstaw.
8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP uniemożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozkazu personalnego poprzez wezwanie strony do końcowego zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. A mając na uwadze, jak obszerna jest skarga do WSA, czy skarga kasacyjna, uznać należało, iż KGP winien był dać możliwość stronie do odniesienia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jeszcze na tamtym etapie;
9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem, iż KGP postąpił błędnie gdy uznał w zaskarżonej decyzji, iż KWP [...] postąpił prawidłowo nadając rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego leżące u podstaw uzasadnienia rozkazu personalnego, a także pozytywna opinia dot. pełnienia służby przez P.W. przez okres 15 lat, w tym brak skarg na jego osobę, brak postępowań dyscyplinarnych, jego nagradzanie, a także sam zarzut wskazujący na czyn o społecznej znikomej szkodliwości czynu, wskazują iż brak jest podstaw do nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wręcz przeciwnie okoliczności stanu faktycznego wskazują na niezasadność zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności.
10. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 2, 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepisy te formułują zasadę domniemania niewinności i in dubio pro reo, poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji naruszenia tych przepisów przez KGP, wskutek błędnego uznania, że zwolnienie P.W. ze służby było zasadne w związku z okolicznością, iż postawiono P.W. zarzut tego, że przewiózł M.A. wbrew jego woli z miejscowości P. do miejscowości W. oddalonych od siebie o 6 km, w wyniku czego P.W. miał rzekomo utracić zaufanie społeczne, w sytuacji gdy:
a) jedynym dowodem mającym świadczyć, iż takie zdarzenie miało mieć miejsce są niewiarygodne zeznania M.A., złożone 4 lata od rzekomego zdarzenia;
b) M.A. złożył zeznania po tym, gdy K.C. (innemu funkcjonariuszowi Policji, który służył w tej samej Komendzie co P.W.) zostały postawione zarzuty o to, że ten miał przewieźć M.K., z miejscowości P. do innej miejscowości (J.?), co miało skończyć się dla tej osoby śmiercią. O sprawie tej dowiedział się M.A. co wykorzystał przeciwko P.W., zeznając że ten miał się dopuścić w stosunku do niego podobnego czynu;
c) M.A. miał powód do pomówienia P.W., był bowiem przez niego wielokrotnie karany mandatami, a nadto odgrażał się P.W. mówiąc, że "jeszcze się kiedyś spotkamy i jeszcze kiedyś nie będziesz policjantem, to wtedy się policzymy";
d) zasada in dubio pro reo stanowi gwarancję procesową w zakresie wszelkich postępowań, nie tylko tych na polu prawnokarnym i KGP, tak samo jak KWP [...] jako organy stojące na straży praworządności - jeśli chodzi o wewnętrzną strukturę Policji - winni ją respektować;
e) w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego, którym KGP i KWP [...] dali wiarę, mowa jest, iż P. W. miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu 5 sierpnia 2018 r., w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było by P. W. w dniu 5 sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., albowiem tego dnia przywiózł M. A. na Komendę. A zatem organ zgromadził w aktach sprawy dowody - dokumenty urzędowe, które wprost podważają stawiane P. W. zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze. Jeżeli więc wyłącznym dokumentem, na którym oparł się KGP i KWP [...] przy zwolnieniu ze służby P. W. było postanowienie o przedstawieniu zarzutów, to z uwagi na zgromadzone w trakcie postępowania dokumenty, przeczące treści zarzutu, KGP i KWP [...] winni byli dojść do konkluzji, iż brak jest w aktach sprawy dokumentów uzasadniających zwolnienie ze służby P. W. KGP i KWP [...] wydają bowiem rozkazy personalne na podstawie całości zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, a nie na podstawie arbitralnie wybranych, przy pominięciu całej reszty, która przeczy tezie stawianej przez KGP lub KWP [...].
11. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem naruszenia tych przepisów przez KGP i błędne uznanie, że KGP poprawnie zastosował te przepisy ustawy o Policji, w sytuacji gdy zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy, albowiem:
a) w sytuacji gdy u podstaw stanu faktycznego leży popełnienie przez funkcjonariusza Policji przestępstwa, podstawy prawne z ustawy o Policji pozwalające na wszczęcie postępowania i zwolnienie ze służby to wyłącznie (1) art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) - jest to przesłanka obligatoryjnego zwolnienia ze służby lub (2) art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie) - jest to fakultatywna przesłanka zwolnienia ze służby;
b) zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazuje na obejście prawa przez KGP i KWP [...], gdyż podstawa ta mogłaby wchodzić w rachubę gdyby P.W. dopuścił się czynu, którego nie można by było zakwalifikować w ramach powyższych przepisów, a który to czyn uzasadniałby zwolnienie go ze służby w związku z ważnym interesem służby. Jeżeli natomiast, co wynika z uzasadnienia, przyczyną zwolnienia P.W. ze służby był rzekomy czyn zabroniony, którego ten miał się dopuścić, to w rachubę mogły wchodzić wyłącznie powyżej wyszczególnione podstawy prawne;
c) innymi słowy art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowią lex specialis i dot. przypadków stawianych policjantom zarzutów karnych, zaś art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi względem tych przepisów lex generali, który zawiera w sobie tę problematykę, do której bezpośrednio nie odnoszą się inne przesłanki szczególne. A zatem dokonując subsumpcji organ winien odpowiednio przyporządkować okoliczności dotyczące policjanta, a następnie zweryfikować jak tę okoliczność należy zakwalifikować, na podstawie jakich przepisów. I jeżeli dane okoliczności da się sklasyfikować w ramach skonkretyzowanych podstaw wyraźnie wymienionych w przepisie, to organ zobowiązany jest do przyporządkowania tych okoliczności pod określone ustawowe przesłanki, a nie do traktowania innych podstaw do wydalenia ze służby, wymienionych w przepisie, jako przesłanek alternatywnych, konkurencyjnych;
d) art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie dają podstaw do zwolnienia ze służby P.W., albowiem (1) brak jest w obrocie prawnym prawomocnego wyroku sądowego za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego; (2) KGP i KWP [...] nie zgromadzili takich dowodów, które w sposób jednoznaczny, kategoryczny, wiarygodny miałyby wskazywać, że P.W. w sposób oczywisty miał popełnić czyn o znamionach przestępstwa, który to czyn uniemożliwiałby pozostawienie go w służbie;
e) ważny interes służby wymaga respektowania zasady in dubio pro reo, Konstytucji RP, a w ramach ważnego interesu służby mieści się okoliczność, by w przypadku pomówienia funkcjonariusza Policji mógł liczyć, iż jego sytuacja rozwiąże się w ramach postępowania karnego, gdzie udowodni swoją niewinność, a nie na etapie postępowania wszczętego przez KWP, który w ramach postępowania dyscyplinarnego uprzedzi wynik postępowania karnego;
f) czyn zarzucany w ramach postępowania przygotowawczego P.W. to czyn o znikomej społecznej szkodliwości czynu, rzekome przewiezienie M.A. z miejscowości P. do miejscowości W. oddalonej o 6 km, a także złożenie zawiadomienia przez M.A. po 4 latach od rzekomego zdarzenia wskazują, iż P.W., w świetle zeznań M.A., nie mógł dopuścić się czynu zabronionego o społecznej szkodliwości wyższej niż znikoma (vide postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. V KK 68/06);
g) ponadto, organ błędnie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ten bowiem przepis stanowi przesłankę fakultatywną do zwolnienia P.W., a zatem w świetle ustalenia, że "st. asp. P.W. właściwie realizował zadania służbowe (78 karta akt postępowania)", a co za tym idzie P.W. latami służby dawał należytą rękojmię pełnienia dalszej służby, jego zwolnienie przez KWP [...] stanowi o zastosowaniu nieproporcjonalnego środka, nieadekwatnego do sytuacji i osoby P.W.. Sąd I instancji zatem nie spostrzegł, iż KGP dopuścił się błędnej wykładni, wskutek której zastosował on w stosunku do skarżącego, w sposób błędny, art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
12. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem naruszenia tych przepisów przez KGP, w związku z błędnym uznaniem, iż prawidłowe było wszczęcie postępowania mającego na celu wydalenie ze służby P.W. na podstawie fakultatywnej przesłanki, z czym nie sposób się zgodzić, gdyż jest to nieadekwatne i nieproporcjonalne do zgromadzonego przez KWP [...] i KGP materiału dowodowego, a także stawianych P.W. zarzutów;
13. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędne oddalenie skargi w związku z niedostrzeżeniem naruszenia tych przepisów przez KGP, w związku z uznaniem, iż zwolnienie P.W. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji bez uzyskania opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta z uwagi na "brak wyrażenia woli przez stronę" było prawidłowe, w sytuacji gdy przepis ten obligatoryjnie nakazuje zwrócić się do zakładowej organizacji związkowej, jako do czynnika społecznego, o ocenę przyczyn i podstaw zwolnienia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, a Sąd pierwszej instancji nie popełnił poważnych błędów proceduralnych - możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut najdalej idący, tj. obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 34 w zw. z art. 93 w zw. z art. 95 § 1 i 2, w zw. z art. 106 § 2 zw. z art. 90 § 1 w zw. z art. 91 § 2 i art. 113 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 § 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. sprowadzający się do zarzutu, że w sprawie naruszono prawa strony do uczestniczenia w postępowaniu. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że jego pełnomocnik nie mógł brać udziału w rozprawie zdalnej, mimo że zgodnie z pouczeniem czekał w tzw. "wirtualnej poczekalni", a jednocześnie nie mógł pod podanym do kontaktu numerem telefonu uzyskać informacji, które pomogłyby mu połączyć się online z Sądem.
Na wstępie należy wskazać, że strona postępowania sądowoadministracyjnego ma zapewnione prawo do udziału w czynnościach przed sądem, jak bowiem zauważono w wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1060/21 "prawo do sądu obejmuje nie tylko prawo dostępu do sądu, ale także prawo do właściwej procedury przed sądem" (podobnie wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 706/20). Prawo do sądu obejmuje zatem nie tylko stronę, ale co oczywiste również jej pełnomocnika, a Sąd powinien tak zorganizować swoją pracę, aby nie było wątpliwości, co do możliwości udziału strony lub jej pełnomocnika w czynnościach postępowania, w tym przede wszystkim w rozprawie. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie, pismem z dnia 3 lutego 2023 r., przesłał pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie link do rozprawy zdalnej wyznaczonej na dzień 16 lutego 2023 r. na godz. 10.30 oraz zawiadomił go, że "podaje bezpośredni numer telefonu na salę rozpraw (celem zapewnienia możliwości skontaktowania się ze składem orzekającym i poinformowania o ewentualnych problemach z połączeniem internetowym i przyłączeniem się do rozprawy): 22 553 7271", (k-46 akt sądowoadministracyjnych). W ten sposób pełnomocnik skarżącego otrzymał jednoznacznie brzmiącą wiadomość, że w sytuacji, gdy będzie miał kłopoty z udziałem w rozprawie zdalnej – może zwrócić się o pomoc bezpośrednio do składu orzekającego, który w takiej sytuacji, zgodnie z art. 95 § 1 P.p.s.a., powinien podjąć czynności, które będą chroniły prawo do sądu (np. poprzez odroczenie rozprawy, gdy udział pełnomocnika z przyczyn niezawinionych jest niemożliwy). Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika sądu w dniu 16 lutego 2023 r. - pełnomocnik skarżącego kasacyjnie poinformował pod wskazanym numerem telefonu, że czeka na podłączenie, ale w programie WEBEX nie było o tym informacji, a ani pracownik ani żaden sędzia ze składu nie podjęli czynności zmierzających do wyjaśnienia sytuacji pełnomocnika. Brak jest zatem informacji, aby udzielono pomocy pełnomocnikowi lub podjęto inne czynności, które pozwoliłby na wyjaśnienie takiej sytuacji (k-57 akt sądowoadministracyjnych sprawy). Tymczasem, jak wynika ze skanu telefonu pełnomocnika skarżącego, próbował on jeszcze kilkakrotnie nawiązać kontakt ze składem pod wskazanym w zawiadomieniu o rozprawie numerem telefonu (k- 59 akt sądowoadministracyjnych sprawy), ale nie odbierano go. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano jedynie, że numer, na który usiłował się połączyć pełnomocnik skarżącego kasacyjnie jest powiązany z pokojem narad, a protokolant nie ma możliwości odbierania telefonu w pokoju narad. Takie wyjaśnienie jest jednak sprzeczne ze wskazanym wyżej pismem z dnia 16 lutego 2023 r., w którym wprost wskazano sposób postępowania skarżącego, gdy nie będzie mógł połączyć się z Sądem w celu wzięcia udziału w rozprawie zdalnej. Powyższe okoliczności wskazują, że zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący w istocie uniemożliwienia pełnomocnikowi skarżącego wzięcia udziału w rozprawie. Strona bowiem nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku działań Sądu, które uniemożliwiają mu skuteczne uzyskanie gwarantowanej pomocy przy połączeniu się z Sądem w celu wzięcia udziału w rozprawie zdalnej.
W rezultacie – jak wspomniano wyżej – skargę kasacyjną należało uznać za uzasadnioną z uwagi na istotne naruszenie przez WSA w Warszawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 34 w zw. z art. 93 w zw. z art. 95 § 1 i 2 w zw. z art. 106 § 2 w zw. z art. 90 § 1 w zw. z art. 91 § 2 i art. 113 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 § 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a Z tych też względów, odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, na tym etapie postępowania, było przedwczesne.
Zasadność powyższego zarzutu przesądza o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia zaskarżonego wyroku, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
O kosztach postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł).