III OSK 927/23

III OSK 927/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Go 561/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2023-01-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 62 poz 504
art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 14, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 i ust. 2, art. 26, art. 27, art. 29 ust. 4
Ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
Dz.U. 2023 poz 259
art. 106 § 3, art. 135, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Go 561/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 sierpnia 2022 r., nr SKO.Go/502-Sz.M./1634/22 w przedmiocie zezwolenia na zorganizowanie i przeprowadzenie imprezy masowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia
18 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Go 561/22 oddalił skargę Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. (dalej strona skarżąca lub Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim (dalej SKO lub organ) z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr SKO.Go/502-Sz.M./1634/22, w przedmiocie zezwolenia na zorganizowanie i przeprowadzenie imprezy masowej.
W przedmiotowej sprawie z wnioskiem z dnia 3 czerwca 2022 r. (uzupełnionym 6 lipca 2022 r.) o wydanie zezwolenia na zorganizowanie imprezy masowej zaplanowanej na dzień 7 sierpnia 2022 r., w godzinach: 19:00-21:00, na działce nr [...] w G. wystąpiła G. sp. z o.o. z siedzibą w G.1 (dalej jako spółka lub organizator). Decyzją z dnia 26 lipca 2022 r. nr BGN.II.6853.42.2022 B Burmistrz T. odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia, wskazując na niespełnienie przez organizatora obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1466) - dalej jako u.b.i.m. Przyczyną odmowy wydania zezwolenia było zaniechanie wpisu znajdującego się na terenie festiwalu pola kempingowego oraz pól namiotowych do ewidencji prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubuskiego lub do ewidencji pól biwakowych prowadzonej przez Burmistrza T. z naruszeniem przepisów ustawy o usługach hotelarskich, a także braku złożenia opinii w zakresie spełnienia wymagań przeciwpożarowych przez ten obiekt. Ponadto Burmistrz stwierdził brak opinii dotyczącej analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na obszarach wodnych, a także brak postanowienia o legalizacji pomostu pływającego na terenie działki nr [...] i brak zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Po rozpoznaniu odwołania spółki zaskarżoną decyzją SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza T. z dnia 26 lipca 2022 r. oraz zezwoliło organizatorowi na zorganizowanie i przeprowadzenie w dniu 7 sierpnia 2022 r. od godz. 19:00 do godz. 21:00 w obrębie sceny nr 1, imprezy masowej o charakterze artystyczno-rozrywkowym na działce nr [...], obręb ewid. [...] miejscowość G., Gmina T., udostępnionej dla 2.500 widzów, a także: 1) ustaliło łączną maksymalną liczbę osób, które mogą przebywać jednocześnie we wskazanym miejscu imprezy masowej artystyczno-rozrywkowej na 2.500 osób; 2) stwierdziło, że impreza, o której mowa w pkt 2 decyzji, jest imprezą masową, którą KPP w S. zabezpieczy w ramach własnych sił i środków (w związku z opinią KPP w S. z dnia 9 maja 2022 r., znak E-513.50.2022.JJ); 3) orzekło o obowiązku wydzielenia i oznaczenia miejsca imprezy masowej zgodnie z art. 3 pkt 14 u.b.i.m. oraz zapewnienia wszystkich wymagań, o których mowa w art. 3 pkt 14 u.b.i.m.; 4) orzekło o obowiązku zapewnienia liczby służb porządkowych i informacyjnych, uwzględniając charakter imprezy, w ilościach: w przypadku imprezy masowej niebędącej imprezą masową podwyższonego ryzyka - co najmniej 10 członków służb: porządkowej i informacyjnej na 300 osób, które mogą być obecne na imprezie masowej i co najmniej 1 członek służby porządkowej lub służby informacyjnej na każde następne 100 osób, przy czym nie mniej niż 20% ogólnej liczby członków służb stanowią członkowie służby porządkowej; 5) orzekło o obowiązku uczynienia kierownikiem do spraw bezpieczeństwa (art. 19 ust. 4 u.b.i.m.) osoby, która ukończyła szkolenie i została wpisana na listę, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia; 6) zobowiązało organizatora do zapewnienia na terenie G.2, z uwzględnieniem imprezy masowej, odpowiedniej liczby służb medycznych, wymaganych przepisami § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących zabezpieczenia pod względem medycznym imprezy masowej; 7) zobowiązało organizatora do uprzątnięcia z terenu przyległego, tj. działki nr [...] stanowiącej wody Jeziora [...] (G.) w obrębie G., gmina T., wszelkich pozostawionych przez uczestników zanieczyszczeń i odpadów; 8) zobowiązało organizatora do umieszczenia Regulaminu Imprezy Masowej odbywającej się w ramach Festiwalu w G. oraz Regulaminu Terenu Festiwalu w G. w widocznych miejscach, przed każdym udostępnionym wejściem na teren Festiwalu oraz dróg prowadzących na teren imprezy masowej; 9) zobowiązało organizatora do zapewnienia na terenie Festiwalu w G. wszystkich pozostałych warunków bezpieczeństwa i wymogów określonych w u.b.i.m. oraz w przepisach wykonawczych, zgodnie z przedłożonym wnioskiem wraz z załącznikami oraz 10) zobowiązało organizatora do spełnienia wszystkich warunków przedstawionych w opiniach organów wymienionych w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych:
­ opinii Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 9 maja 2022 r. znak E-513.50.2022JJ;
­ opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 6 maja 2022 r. znak HK- 9021.1.2022;
­ opinii Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 9 maja 2022 znak PR.5264.1.2022.RM;
­ opinii dysponenta zespołów ratownictwa medycznego - Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. z dnia 10 maja 2022 r. znak SPZOZ/1241/2022.
Skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wniosło Stowarzyszenie, żądając stwierdzenia niezgodności
z prawem zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Stowarzyszenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja tzw. reformatoryjna, w której organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z póżn. zm.) dalej jako K.p.a., uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, natomiast celem postępowania sądowoadministracyjnego było zbadanie czy organ odwoławczy prawidłowo ocenił decyzję organu I instancji jako niezgodną z prawem i miał podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym fakt, że impreza masowa, o której mowa w zaskarżonej decyzji, odbyła się nie czyniła przedmiotowego postępowania dotyczącego decyzji zezwalającej na jej przeprowadzenie bezprzedmiotowym, Sąd bowiem dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania i dokonuje oceny czy decyzja ta została wydana zgodnie
z przepisami prawa obowiązującymi w dniu jej wydania.
Przytaczając przepisy art. 3 pkt 1-2, pkt 6-7 i pkt 14, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 26 oraz art. 27 u.b.i.m. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że SKO zgodnie z przepisami uznało w zaskarżonej decyzji, że złożony przez spółkę wniosek o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej jest prawidłowy, zawiera wszystkie wymagane ww. przepisami elementy (w tym również pozytywne opinie Komendanta Powiatowego Policji i Komendanta Państwowej Powiatowej Straży Pożarnej oraz pozytywne opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Dyrektora SPZOZ i nie jest obciążony brakami formalnymi.
W ocenie Sądu pierwszej instancji SKO słusznie przyjęło, rozpoznając przedmiotową sprawę, iż skoro postępowanie prowadzone jest na wniosek strony, to rozpoznając ten wniosek, organ jest związany jego treścią i żądaniem strony. Skoro wniosek dotyczył przeprowadzenia imprezy masowej w określonym dniu, godzinie i miejscu, to organy są zobowiązane dokonać oceny właśnie odnośnie tak zakreślonych ram czasowych i przestrzennych. Także załączone do wniosku opinie ww. służb zawierają stanowisko co do planowanej imprezy masowej w dniu 7 sierpnia 2022 r. w godzinach 19:00-21:00. Sąd pierwszej instancji dodał, iż w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej, opiera się on w istocie na pewnej deklaracji wnioskodawcy i organ orzekając co do niego, rozstrzyga w granicach wniosku. Impreza masowa wiąże się z kumulacją określonej przewidywanej liczby
osób w ściśle określonym miejscu i czasie, z którą związany jest wymóg zapewnienia szczególnych warunków mających na celu ochronę zdrowia i bezpieczeństwa jego uczestników i to wnioskodawca przewiduje w związku z tym kiedy i gdzie będzie miało to miejsce. Natomiast ewentualne dopuszczenie się naruszenia w tym zakresie przez organizatora tzn. zorganizowanie imprezy masowej bez zezwolenia, czy też poza czasem i miejscem wskazanym w zezwoleniu (z naruszeniem zezwolenia) stanowi przesłankę do podjęcia działań przed uprawnione organy i może skutkować odpowiedzialnością organizatora (choć nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy to dodać należy na marginesie, że z akt sprawy nie wynika, aby zanegowane było przez organy i służby, że przedmiotowa impreza masowa
wykroczyła poza granice określone zaskarżoną decyzją). Ryzyko w tym zakresie obciąża organizatora (art. 58 ust. 1 i ust. 2 u.b.i.m.).
Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez SKO, uznające określone przez Burmistrza wymagania jako bezpodstawne i w sposób nieusprawiedliwiony skutkujące odmową wydania zezwolenia. Zdaniem Sądu
pierwszej instancji analiza treści ww. przepisów u.b.i.m. wskazuje, iż wymagania opisane przez organ I instancji, nie mogły stanowić podstawy do odmowy wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej w rozpoznawanej sprawie.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kwestionowany przez Burmistrza brak wpisu w ewidencji pól kempingowych i namiotowych pozostaje bez związku z planowaną imprezą masową i nie ma wpływu na ocenę tego wniosku. Teren imprezy masowej jest na gruncie przedmiotowej sprawy ograniczony do działki nr [...] o pow. 1250 m², a zatem pola kempingowe i namiotowe znajdujące się na innych działkach i spełnienie wymogów je dotyczących, nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy dotyczącej imprezy masowej, o której mowa. Natomiast ewentualne nieprawidłowości w zakresie prowadzonej tego rodzaju działalności stanowić mogą podstawę do podjęcia stosownych działań, ale nie w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej.
Podobnie Sąd pierwszej instancji ocenił wymóg dotyczący potwierdzenia legalizacji pomostu znajdującego się na innej działce niż wymieniona we wniosku o zezwolenie na przeprowadzenie imprezy masowej oraz wymóg analizy zagrożeń, mający odnosić się do wykorzystywania obszaru wodnego do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji, także niezwiązanych z terenem objętym wnioskiem zezwolenia na imprezę masową.
Sąd pierwszej instancji wskazał też, że SKO słusznie zwróciło uwagę, iż ustawodawca ściśle określił przesłanki uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej, ograniczając je do sytuacji, o których mowa w art. 29 ust. 4 u.b.i.m., a takie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Sąd zgodził się także z organem, iż przesłanką do odmowy wydania takiego zezwolenia nie jest również stwierdzenie zgodności przeznaczenia terenu objętego wnioskiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak takiej zgodności może uzasadniać prowadzenie innych postępowań przez organy administracji publicznej celem wyjaśnienia takiej niezgodności, ale nie uzasadnia odmowy zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej.
Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji zgodził się z SKO, iż żądanie przez Burmistrza dodatkowych dokumentów było nieuprawnione i w sytuacji, gdy organizator spełnił wszystkie wymogi ustawowe, wniosek jest kompletny i brak jest negatywnych przesłanek do odmowy wydania zezwolenia, a organ jest obowiązany do wydania zezwolenia na zorganizowanie imprezy masowej. Powyższe uzasadniało
więc wydanie przez SKO zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciło:
I. naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 151 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi, ergo utrzymanie w mocy decyzji SKO na skutek błędnego ustalenia, że SKO w wystarczającym zakresie oceniło materiał dowodowy, podczas gdy SKO błędnie oceniło, że w sprawie nie istnieją okoliczności potwierdzające odmowę udzielenia zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej, podczas gdy, jak wynika wprost z akt
sprawy, zachodzą przesłanki wyłączające możliwość przeprowadzenia imprezy masowej na wnioskowanym terenie, w szczególności z uwagi na naruszenie szeregu przepisów, a nadto nie przedstawienie przez organizatora żądanej przez Burmistrza dokumentacji w sprawie;
b) art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów skutkującą błędnym uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie naruszenia dokonane przez organizatora imprezy masowej nie mogą mieć wpływu na decyzję organu, podczas gdy
decyzja Burmistrza odmawiająca zezwolenia na organizację imprezy masowej była prawidłowa i podyktowana przepisami ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r, poz. 916) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503), które z uwagi na ograniczony charakter wniosku o zorganizowanie imprezy masowej (dotyczący tylko 1 działki) zostały przez Sąd całkowicie pominięte;
c) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, mimo, że było to niezbędne dla wyjaśnienia sprawy, w szczególności ze zgłoszenia wystąpienia szkody w środowisku przez podmiot korzystający ze środowiska z dnia 28 listopada 2022 r. złożonego przez Fundację A. innych opinii środowiskowych znajdujących się w aktach sprawy wskazujących na naruszenie ochrony środowiska związane z organizacją ww. imprezy masowej, poprzez błędne przyjęcie, że dokumenty te powstały po wydaniu decyzji, a z pominięciem faktu, że odnoszą się one do czasu wydania decyzji i okresu ją poprzedzającego;
d) art. 134 § 1 i 135 P.p.s.a. w zw. z art. 33 ustawy o ochronie przyrody poprzez
jego błędne zastosowanie i utrzymanie decyzji SKO w mocy, mimo niezgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz nieuzupełnienie postępowania dowodowego, mimo jego niekompletności, w szczególności w zakresie negatywnego wpływu organizacji festiwalu oraz imprezy masowej na terenie objętym obszarem Natura 2000 i podlegającym szczególnej ochronie z tego tytułu;
e) art. 6 K.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie prawa, z pominięciem prawa ochrony przyrody i prawa ochrony środowiska, z pominięciem prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T.;
II. naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj.;
a) art. 3 pkt. 1, pkt. 2 lit. a i pkt. 6 u.b.i.m., poprzez uznanie, że rodzaj imprezy masowej odpowiada przeznaczeniu terenu, gdzie ma się ona odbyć, nadto, że
jej miejsce i czas odpowiadały wnioskowi i załączonym do niego dokumentom (w szczególności pkt. 7, 8, 9, 10 i 15 wniosku oraz zał. do wniosku nr 8, 28 i 29);
b) art. 25 ust. 2 u.b.i.m. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie organizator imprezy masowej załączył do wniosku o jej organizację wszystkie konieczne dokumenty, podczas gdy jak wprost wynika z akt sprawy
(na co zresztą pośrednio wskazywał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku) organizator był wzywany do uzupełnienia złożonej przez siebie dokumentacji, czego nie dokonał w zakresie żądanym przez organ i co
było jedną z przyczyn odmowy wydania zezwolenia, a co zostało pominięte przez Sąd pierwszej instancji;
c) art. 29 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. art. 6 ust. 1 pkt 1 u.b.i.m. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do odmowy wydania zezwolenia, podczas gdy Burmistrz wzywał organizatora do przedłożenia opinii wymaganych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.b.i.m. do wykazania prawidłowości organizacji imprezy masowej, czego jednakże organizator nie uczynił, a co Sąd przy wydawaniu wyroku w sposób całkowity pominął twierdząc, że "organ może oprzeć swoje rozstrzygnięcie tylko na ostatecznie ukształtowanym przez stronę wniosku", stwierdzając tym samym, że złożony przez organizatora wniosek de facto uchyla inne obowiązujące przepisy prawne, w tym te dotyczące ochrony przyrody i środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego;
d) art. 6 ust. 1 pkt 1 u.b.i.m. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w sprawie zezwolenie na organizację imprezy masowej może być wydane w całkowitym oderwaniu od przeznaczenia terenu, na którym impreza masowa ma się odbyć, co w konsekwencji prowadziło do usankcjonowania działań organizatora niezgodnych z prawem;
e) art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że impreza masowa nie wymaga zezwolenia, mimo, że jest wydarzeniem mogącym znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, a tym samym, że organizatora imprezy masowej nie obowiązuje zakaz wyrażony w ww. przepisie pomimo położenia działki nr [...] na obszarze Natura 2000 PLH080073 "Rynna Jezior T." podlegającym szczególnej ochronie, której nie uchyla złożenie przez organizatora wniosku o organizację imprezy masowej jedynie na jednej działce (na co wskazywał WSA w uzasadnieniu wyroku);
f) § 6 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO, w której w punkcie 9 zobowiązało organizatora do uprzątnięcia z terenu przyległego, tj. z działki nr [...] stanowiącej wody Jeziora [...] (G.) wszelkich pozostawionych przez uczestników zanieczyszczeń i odpadów, co daje przyzwolenie na zaśmiecenie jeziora i zezwolenie na zniszczenia w środowisku chronionych ramienic powstałe przy sprzątaniu;
g) § 3 ust. 1 pkt. 2 uchwały nr V/76/19 Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 15 kwietnia 2019 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "Puszcza nad P." (Dz. Urz. Woj. Lub. Poz. 1258) zakazującego realizacji przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko, a według § 3
pkt. 53 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko takim przedsięwzięciem są pola
namiotowe i kempingowe, zlokalizowane na terenie festiwalu, funkcjonalnie związane z imprezą masową;
h) art. 15 ust. 3 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przepis ten przewiduje jedynie fakultatywne zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określenia granic terenów służących do organizacji imprez masowych, podczas gdy przepis ten (wraz z innymi przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego) wprost statuuje, iż w przypadku braku określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego celu terenu jako "teren przeznaczony do organizacji imprez masowych" teren ten nie nadaje się do organizowania imprez masowych, gdyż w przypadku, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa terenów służących do organizacji imprez masowych oznacza to, że organizator nie może wskazać takich terenów jako przeznaczonych do organizacji tego rodzaju imprez;
i) naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do uznania, że w przedmiotowej sprawie wydana przez SKO, decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, przyznanie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Ponadto zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. strona skarżąca oświadczyła, iż wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie poprzez umożliwienie udziału stronie i pełnomocnikowi zdalnie (w trybie On-line).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, ponieważ skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw oraz o rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji
i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak
i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 931/22).
Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadzają się do zakwestionowania granic rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie
z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast granice sprawy wyznacza wniosek wszczynający postępowanie przed organami administracji publicznej.
W przedmiotowej sprawie z wnioskiem (z dnia 3 czerwca 2022 r. uzupełnionym 6 lipca 2022 r.) o wydanie zezwolenia na zorganizowanie imprezy masowej wystąpiła spółka G. Wniosek dotyczył imprezy masowej zaplanowanej na dzień 7 sierpnia 2022 r., w godzinach: 19:00-21:00, na działce nr [...] w G., zatem tylko w tym zakresie organy administracji publicznej powinny zająć swoje stanowisko, i tak też uczyniło SKO, uchylając decyzję Burmistrza oraz wydając zezwolenie na organizację ww. imprezy masowej pod wskazanymi w decyzji warunkami.
Wobec powyższego wskazać należy, że niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 oraz art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyroki NSA z dnia: 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 329/12; 8 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3080/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie powiązał naruszenie art. 151 P.p.s.a. z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Stanowisko takie jednak jest nieuzasadnione. Z całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że został on zgromadzony w sposób wyczerpujący i w pełni rozpatrzony pozwalając na stwierdzenie, iż stan faktyczny został ustalony prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości. Co więcej strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała ustaleń faktycznych organów i nie wykazała, by wniosek o organizację imprezy masowej należało odczytać inaczej niż zrobiło to SKO oraz Sąd pierwszej instancji (w szerszym zakresie obejmującym czas trwania całego festiwalu, a nie tylko imprezy masowej).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. wskazać należy, że jest
on także niezasadny. Zgodnie bowiem z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie, ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 P.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (teza 6 w Komentarzu Lex 2009 wyd. II A. Kabata; W. Chróścielewski glosa do postanowienia NSA z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt Gz 25/04, GSP-Prz. Orz 2005/3/11; wyroki NSA z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt I GSK 3177/05 Lex nr 276695, z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 275/06, Lex nr 293171, z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 699/09, LEX nr 597785). Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi. W konsekwencji przepis ten w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 91/10, LEX nr 672934; z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II FSK 1424/07, LEX nr 488559).
Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że SKO nie dopuściło się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 K.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów należy uznać, że jest on również bezzasadny. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wyraźnie wskazał dlaczego przyjął, że zaskarżona decyzja SKO jest zgodna z prawem, szeroko też uzasadnił jaki stan faktyczny sprawy był przedmiotem jego rozstrzygnięcia. To, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie ma inny pogląd w tej sprawie, nie uzasadnia tezy o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem za SKO, że sprawa dotyczy imprezy masowej planowanej w dniu 7 sierpnia 2022 r. od godz. 19:00 do godz. 21:00 na terenie działki nr [...] w m. G., i swoje rozważania odniósł do tak wskazanej kwestii. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie w istocie o zawężeniu granic sprawy stanowią wyłącznie niczym nieuzasadnioną opinię tej strony.
Wyjaśnić również należy, że z godnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów zarówno z urzędu, jak i na wniosek. W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które
nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny
może bowiem w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Uzupełniające postępowanie dowodowe nie może natomiast prowadzić do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt lub czynność (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2031/17). Innymi słowy celem art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest umożliwienie sądowi administracyjnemu ustalenia na nowo stanu faktycznego sprawy i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia "reformacyjnego". Uzupełnienie materiału dowodowego jest możliwe tylko w odniesieniu do takich dokumentów, które mogły być, ale nie stały się częścią akt administracyjnych stanowiących podstawę orzekania przez organ. W innym przypadku mowa byłaby nie o dowodzie "uzupełniającym", ale dowodzie nowym jako taki. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i kontynuowania gromadzenia dowodów powstałych także po wydaniu decyzji, której legalność kontrolują. Istotą art. 106 § 3 P.p.s.a. jest branie pod uwagę dokumentów nieuwzględnionych wcześniej przez organ, a które mogły być przez organ uwzględnione, gdyby organ przeprowadził dostatecznie wnikliwe i dogłębne postępowanie dowodowe. W tej sprawie nie było możliwości, aby SKO dotarło do dokumentów, tj. zgłoszenia z dnia 28 listopada 2022 r. wystąpienia szkody w środowisku przez podmiot korzystający ze środowiska złożonego przez Fundację A., innych opinii środowiskowych znajdujących się w aktach sprawy wskazujących na naruszenie ochrony środowiska związane z organizacją ww. imprezy masowej, ponieważ dokumenty te powstały po wydaniu zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających jest bezskuteczny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 i 135 P.p.s.a. w zw. z art. 33 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie decyzji SKO w mocy podnieść należy, że choć niesłusznie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przepis art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie ma zastosowania do działki, na której ma się odbyć impreza masowa, to przesłanki odmowy wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej określa art. 29 ust. 4 u.b.i.m. który stanowi, że organ odmawia wydania zezwolenia w przypadku: 1) niezłożenia przez organizatora opinii, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 i dokumentów, o których mowa w art. 26; 2) niespełnienia przez organizatora obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 6
lub w art. 13 ust. 2. Nadto, do wniosku o wydanie zezwolenia organizator dołączył pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa T. z dnia 28 marca 2022 r., w którym Nadleśniczy poinformował spółkę, że miejsce organizacji imprezy znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu "Puszcza nad P." oraz Natura 2000 "Rynna Jezior T.". Nadleśniczy poinformował też o treści art. 33 ustawy o ochronie przyrody oraz o treści art. 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1275 z późn. zm.), zastrzegając sobie możliwość dochodzenia odszkodowania w przypadku szeroko pojętego szkodnictwa leśnego na terenach znajdujących się w zarządzie PGL LP Nadleśnictwo T., a przyległych do miejsca organizacji festiwalu.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 6 K.p.a.
Wskazać bowiem należy, że sądy administracyjne nie stosują przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ prowadzą postępowanie sądowoadministracyjne, regulowane przez ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można zatem prawidłowo i skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów K.p.a. bez powiazania ich z przepisami P.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutów prawa materialnego wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. W myśl art. 3 pkt 1 u.b.i.m. impreza masowa to impreza masowa artystyczno-rozrywkowa, masowa impreza sportowa, w tym mecz piłki nożnej, o których mowa w pkt 2-4, z wyłączeniami określonymi w ppkt a) - g), jeżeli rodzaj imprezy odpowiada przeznaczeniu obiektu lub terenu, gdzie ma się ona odbyć. Przy czym według art. 3 pkt 2 przez imprezę masową artystyczno-rozrywkową należy rozumieć imprezę o charakterze artystycznym, rozrywkowym lub zorganizowane publiczne oglądanie przekazu telewizyjnego na ekranach lub urządzeniach umożliwiających uzyskanie obrazu o przekątnej przekraczającej 3 m, która ma się odbyć: a) na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1000, b) w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500. Czas trwania imprezy masowej to okres od chwili udostępnienia obiektu lub terenu uczestnikom imprezy masowej do chwili opuszczenia przez nich tego obiektu lub terenu (art. 3 pkt 6). Liczba miejsc dla osób na imprezie masowej to liczb udostępnionych przez organizatora miejsc na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem, hali sportowej albo w innym budynku lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, ustalona na podstawie przepisów prawa budowlanego i przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej (art. 3 pkt 7). Natomiast teren umożliwiający przeprowadzenie imprezy masowej to wydzielony odpowiednio oznaczony teren na otwartej przestrzeni, spełniający warunki higienicznosanitarne odpowiadające wymaganiom przewidzianym prawem oraz posiadający infrastrukturę zapewniającą bezpieczne przeprowadzenie imprezy masowej, na którym do określenia liczby miejsc przyjmuje się przelicznik 0,5 m² na osobę (art. 3 pkt 14).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.b.i.m. organizator zapewnia: 1) spełnienie wymogów określonych, w szczególności, w przepisach prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej: 2) udział służb porządkowych, służb informacyjnych oraz kierującego tymi służbami kierownika do spraw bezpieczeństwa: 3) pomoc medyczną: 4) zaplecze higieniczno-sanitarne; 5) wyznaczenie dróg ewakuacyjnych oraz dróg umożliwiających dojazd pojazdom służb ratowniczych i Policji; 6) warunki do zorganizowania łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy masowej; 7) sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do zabezpieczenia imprezy masowej w zakresie działań ratowniczo-gaśniczych: 8) wydzielone pomieszczenia dla służb kierujących zabezpieczeniem imprezy masowej.
W myśl art. 25 ust. 1 u.b.i.m. w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia: 1) występuje do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej; 2) zwraca się do właściwych miejscowo: komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji i komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i państwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu) oraz o przewidywanych zagrożeniach; 3) powiadamia właściwego miejscowo; a) komendanta oddziału Straży Granicznej, w przypadku przeprowadzania imprezy masowej w strefie nadgranicznej. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organizator załącza: 1) dokumentację i informacje, o których mowa w art. 26 ust. 1; 2) program i regulamin imprezy masowej, wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej; 3) regulamin obiektu (terenu), wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej: 4) pisemną instrukcję określającą zadania służby porządkowej oraz służby informacyjnej: 5) warunki łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy masowej (art. 25 ust. 2).
Zgodnie z art. 26 u.b.i.m. organizator do wniosku dołącza: 1) graficzny plan obiektu (terenu), na którym ma być przeprowadzona impreza masowa, wraz z jego opisem, zawierający; a) oznaczenie dróg dojścia i rozchodzenia się osób uczestniczących w imprezie masowej, dróg ewakuacyjnych i dróg dojazdowych dla pojazdów służb ratowniczych i Policji, b) oznaczenie punktów pomocy medycznej, punktów czerpalnych wody do celów przeciwpożarowych oraz punktów
informacyjnych, c) oznaczenie lokalizacji hydrantów przeciwpożarowych, zaworów, przyłączy wody, gazu i energii elektrycznej oraz innych elementów mających wpływ na bezpieczeństwo użytkowników obiektu lub terenu, d) informacje o rozmieszczeniu służb porządkowych oraz służb informacyjnych, rozmieszczeniu osób uczestniczących w imprezie masowej i ewentualnym rozdzieleniu ich według sektorów oraz o rozmieszczeniu punktów gastronomicznych i sanitariatów, e) oznaczenie sektorów, na których podczas meczu piłki nożnej zostaną udostępnione miejsca stojące - jeżeli organizator zamierza udostępnić uczestnikom miejsca stojące; 2) instrukcję, o której mowa w art. 6 ust. 4, z zastrzeżeniem ust. 2; 3) terminarz rozgrywek meczów piłki nożnej lub terminarz innych imprez masowych - w przypadku imprez masowych organizowanych cyklicznie; 4) informację o: a) liczbie miejsc dla osób na imprezie masowej, a jeżeli organizator zamierza udostępnić na meczu piłki nożnej miejsca stojące - również liczbie miejsc stojących, b) przewidywanych zagrożeniach bezpieczeństwa i porządku publicznego, c) liczbie, organizacji, oznakowaniu, wyposażeniu i sposobie rozmieszczenia służby porządkowej oraz służby
informacyjnej; 5) informację o osobie wyznaczonej na kierownika do spraw bezpieczeństwa, w tym jej dane obejmujące: imię, nazwisko, numer PESEL - o ile został nadany, numer i datę wydania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla kierowników do spraw bezpieczeństwa imprez masowych, a w przypadku imprezy masowej podwyższonego ryzyka dodatkowo numer wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej; 6) informację o sposobie zapewnienia identyfikacji osób biorących udział w imprezie masowej - w przypadku meczu piłki nożnej lub imprezy masowej podwyższonego ryzyka; 7) informację o zainstalowanych urządzeniach rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w art. 11; 8) informację o powiadomieniu podmiotów, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3 - w przypadku przeprowadzania imprezy masowej w strefie nadgranicznej lub na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej; 9) harmonogram udostępnienia obiektu lub terenu uczestnikom imprezy masowej oraz harmonogram opuszczenia przez nich tego obiektu lub terenu, jeżeli regulamin imprezy masowej przewiduje zmienną liczbę osób w czasie jej trwania. Opinie, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2, oraz instrukcję, o której mowa w art. 6 ust. 4, organizator dołącza do wniosku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, niezwłocznie, jednak nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia imprezy masowej (ust. 2 cyt. art.).
Stosownie do art. 27 u.b.i.m. organ może zażądać od organizatora dodatkowej dokumentacji w postaci: 1) kopii aktualnych protokołów z kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88); 2) dokumentu poświadczającego spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 53 ust. 1; 3) pisemnej zgody na przeprowadzenie imprezy masowej, wydanej przez kierownika jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych, parku narodowego lub krajobrazowego - w razie przeprowadzania imprezy na terenach będących w zarządzie tej jednostki. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.b.i.m. organ wydaje zezwolenie albo odmawia jego wydania w terminie co najmniej 7 dni przed planowanym terminem przeprowadzenia imprezy masowej. Zezwolenie zawiera: 1) nazwę organizatora; 2) określenie rodzaju imprezy masowej; 3) nazwę imprezy masowej; 4) warunki przeprowadzenia imprezy masowej, w tym: a) miejsce jej przeprowadzenia, b) czas jej rozpoczęcia i zakończenia, c) maksymalną liczbę osób, które mogą w niej uczestniczyć, d) liczbę członków służby porządkowej oraz służby informacyjnej, ustaloną zgodnie z art. 6 ust. 2, e) informację o zainstalowaniu urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w art. 11. Natomiast organ odmawia wydania zezwolenia w przypadku: 1) niezłożenia przez organizatora opinii, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2, i dokumentów, o których mowa w art. 26; 2) niespełnienia przez organizatora obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 6 lub w art. 13 ust. 2 (art. 29 ust. 4).
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności należy zauważyć, że ich autor kwestionując prawidłowość zastosowania art. 3 pkt. 1, pkt. 2 lit. a i pkt. 6, art. 25 ust. 2 i art. 29 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.b.i.m. kwestionując jednocześnie poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Przy czym nie czyni tego, jak powinien, zarzutami naruszenia odpowiednich przepisów postępowania administracyjnego, na podstawie których tworzony jest stan faktyczny, lecz zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego. Przypomnieć w związku z tym należy, że ewentualna niewłaściwa ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego nie stanowi naruszenia prawa materialnego i jako taka nie może stanowić podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a stanu faktycznego skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył.
Wskazując na powyższe uchybienie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie również z przyczyn merytorycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej
instancji w procesie kontroli legalności dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów oraz subsumcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Przyjmując, że wniosek o wydanie zezwolenia dotyczył przeprowadzenia
uregulowanej wart. 3 u.b.i.m. imprezy masowej na określonej działce w określonym dniu i godzinach, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zachowane zostały warunki formalne wniosku, a organizator przedstawił wszystkie wymagane przepisami art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 1 u.b.i.m. dokumenty.
Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie zarzuciło nadto naruszenie art. 6 ust. 1
pkt 1 u.b.i.m. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w sprawie zezwolenie na organizację imprezy masowej może być wydane w całkowitym oderwaniu od przeznaczenia terenu, na którym impreza masowa ma się odbyć. Według skarżącego kasacyjnie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren imprezy masowej (działka nr [...] obręb G., gmina T.) przeznaczona jest pod parking ogólnodostępny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie oznaczenie funkcji terenu nie wyłącza automatycznie możliwości wykorzystania terenu w innym celu (w tym do organizacji imprezy masowej), nie wyklucza też wybudowania w przyszłości parkingu, a więc wykorzystania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego.
Za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały nr V/76/19 Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 15 kwietnia 2019 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "Puszcza nad P." zakazującego realizacji przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko, a według §
3 pkt. 53 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko takim przedsięwzięciem są pola namiotowe i kempingowe, zlokalizowane na terenie festiwalu, funkcjonalnie związane z imprezą masową. Na wskazanej we wniosku działce ma się odbyć impreza masowa, czyli występ DJ-a, nie ma za to mowy o przeznaczeniu tej działki pod pole kampingowe czy namiotowe. Skoro zaś zarzucane wykorzystanie działki, nie dotyczy działki, na której miała się odbyć impreza masowa, to nie można przyjąć, by zarzut skargi kasacyjnej mógł odnieść skutek w tym zakresie.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przepis ten przewiduje jedynie fakultatywne zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określenia granic terenów służących do organizacji imprez masowych, podczas gdy przepis ten (wraz z innymi przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego) wprost statuuje, iż w przypadku braku określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego celu terenu jako "teren przeznaczony do organizacji imprez masowych" teren ten nie nadaje się do organizowania imprez masowych, gdyż w przypadku gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nic określa terenów służących do organizacji imprez masowych oznacza to, że organizator nie może wskazać takich terenów jako przeznaczonych do organizacji tego rodzaju imprez. Wyjaśnić więc należy, że treści wymienione w art. 15 ust. 3 ww. ustawy mają charakter treści obligatoryjnie
względnych i należy je odróżnić od obligatoryjnych bezwzględnie treści planów miejscowych. Ww. przepis wymienia elementy treści planu miejscowego, które określa się "w zależności od potrzeb". Gdy więc organy gminy w toku procedury planistycznej stwierdzają potrzebę uregulowania któregoś z zagadnień wymienionych w powołanym przepisie, wówczas aktualizują same dla siebie obowiązek określenia tych treści w planie miejscowym (por.: M. Szewczyk M., Z. Leoński, M. Szewczyk, Prawo zagospodarowania przestrzeni, WKP 2019 – monografia). Wobec powyższego stwierdzić należy, że brak przeznaczenia w planie miejscowym terenu jako służącego organizacji imprez masowych nie wyklucza wykorzystania terenu do takiego celu, tym bardziej, że zgodnie z art. 3 pkt 13 u.b.i.m. impreza masowa może się odbyć na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, przez co należy rozumieć wydzielony, odpowiednio oznaczony teren na otwartej przestrzeni, spełniający warunki higieniczno-sanitarne odpowiadające wymaganiom przewidzianym prawem oraz posiadający infrastrukturę zapewniającą bezpieczne przeprowadzenie imprezy masowej, na którym do określenia liczby miejsc przyjmuje się przelicznik 0,5 m2 na osobę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe warunki spełnia
teren przeznaczony pod imprezę masową w niniejszej sprawie.
Nie ma usprawiedliwionych podstaw także zarzut naruszenia art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Art. 1 ww. ustawy ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie wykazało, aby kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Przepis art. 1 powołanej ustawy nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1979/14, z dnia 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 2268/25, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok mimo częściowo wadliwego uzasadnienia wykazanego w uzasadnieniu tego wyroku, odpowiada prawu. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną