III OSK 84/23

III OSK 84/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
II SA/Sz 529/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-09-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2021
art. 7 ust. 10
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Koszalinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 529/22 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Koszalinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr SK0.4114.365.2022 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 529/22, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Koszalinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 22 kwietnia 2022 r. nr SK0.4114.365.2022
w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie ustaliło wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego R.i Ł. w okrasie 6 miesięcy, począwszy od 1 maja 2021 r. do 31 października 2021 r. w wyższej wysokości (tj. 113,41 zł miesięcznie) niż przyznana przez organ I instancji (tj. 73,41 zł miesięcznie).
Sąd I instancji ustalił, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu było drugim tej samej treści zapadłym na skutek decyzji kasatoryjnej Kolegium nr SK0.41 14.1241.2021 z 23 lipca 2021 r. Kolegium wydało w przedmiotowej sprawie również decyzję kasatoryjną nr SK0.4114.2042.2021 z 27 września 2021 r., która na skutek sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Okręgowego w Koszalinie, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 5 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1123/21, z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji były przepisy art. 2, art. 3, art. 6 oraz art. 7 ust. 1 i ust. 10 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2021 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że istotą sporu w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją była kwestia wykładni art. 7 ust. 10 ustawy, który stanowi, że "zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego". Spór o wykładnię tego przepisu powstał na tle stanu faktycznego sprawy, ponieważ wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego 28 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikami, w tym dokumentami wskazującymi na wysokość wydatków za lokal, ale już po wniesieniu wniosku, lecz jeszcze przed wydaniem decyzji określającej wysokość dodatku mieszkaniowego przez organ I instancji złożył dokument o nazwie "Zawiadomienie o miesięcznym wymiarze opłat za lokal" z 23 kwietnia 2021 roku, które wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego ponosi od 1 maja 2021 r.
Sąd podkreślił, że zarówno organ I instancji jak i Prokurator stanęli w tym zakresie na stanowisku, że podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią wydatki poniesione przez wnioskodawcę, a nie wydatki przyszłe – w sprawie: wydatki obowiązujące dopiero od 1 maja 2021 r. Według Kolegium zaś, jak stwierdził Sąd I instancji, zmiana w wysokości opłat czynszowych nastąpiła przed wydaniem decyzji, co przekłada się bezpośrednio na możliwość przyznania zwiększonego dodatku mieszkaniowego, z odpowiednim - a contrario - uwzględnieniem treści art. 7 pkt 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Z tego powodu, w skardze do Sądu I instancji Prokurator zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni przepisów prawa (tj. art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 roku oraz pkt 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez przyjęcie, zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, iż modyfikacja wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny stanowiąca podstawę wyliczenia dodatku mieszkaniowego mająca miejsce przed wydaniem decyzji winna obligatoryjnie wpływać na wysokość świadczenia (zwiększony dodatek mieszkaniowy), w sytuacji gdy powyższy przepis, przy uwzględnieniu istoty i zakresu zmian wprowadzonych na podstawie art 11 pkt 7 lit. a ustawy z 10 grudnia 2020 roku o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa, które weszły w życie 1 lipca 2021 roku, nie reguluje sytuacji, w której po stronie wnioskodawcy zmieniła się kwota wydatków ponoszonych na lokal w okresie pomiędzy miesiącem, w którym składany jest wniosek a dniem wydania decyzji przez organ, zaś znowelizowany przepis art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych precyzuje za jaki konkretnie okres należy uwzględniać wydatki ponoszone przez stronę za lokal mieszkalny.
Sąd I instancji uznał, że skarga jest niezasadna.
WSA w Szczecinie przypomniał, że postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego wszczynane jest wyłącznie na wniosek osoby uprawnionej, a dodatek mieszkaniowy przyznawany jest w drodze decyzji administracyjnej, po spełnieniu określonych w ustawie przesłanek.
Jednocześnie Sąd I instancji zaznaczył, że dodatek przysługuje nie od dnia wydania decyzji, ale od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, przy czym uprawnienie to stwierdzane jest stosowną decyzją administracyjną. To właśnie decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego kształtuje to uprawnienie, wskazując od jakiego okresu ono obowiązuje. Z powyższej okoliczności Sąd I instancji wyprowadził wniosek, że to obowiązkiem organu jest, aby do dnia wydania decyzji uwzględnił cały materiał dowodowy jaki został zebrany (złożony) w trakcie procedowania nad wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Tym samym, jak wyjaśnił dalej Sąd I instancji, złożona przez stronę skarżącą informacja o zmianie wysokości czynszu, za zajmowany lokal powinna była być przez organ uwzględniona w toku postępowania. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, stanowisko organu odwoławczego było prawidłowe, bowiem zmiana wysokości wydatków mieszkaniowych nastąpiła przed wydaniem decyzji, a nie po wydaniu decyzji. Oznacza to, że art. 7 ust. 10 ustawy daje podstawę do przyznania zwiększonego dodatku mieszkaniowego, a podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 101/19.
Sąd I instancji za niezasadny uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy pkt 12 załącznika Nr 1 do rozporządzenia, który nakazuje wskazać kwotę wydatków za mieszkanie za ostatni miesiąc (według którego organ oblicza dodatek mieszkaniowy), ponieważ regulacja ta nie dotyczy zmiany wysokości czynszu, która, wolą ustawodawcy, została umieszczona w unormowaniu przepisu art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prokurator Okręgowy w Koszalinie.
Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok WSA w Szczecinie w całości i wniósł o rozpoznanie i uwzględnienie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, a na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, z uwagi na to, ze istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Jednocześnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Skarżący kasacyjnie postawił zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię w stanie faktycznym sprawy, naruszającą zasady wyrażone
w art. 7 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w postaci normy przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 10 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 roku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2133 ze zm.) oraz w zw. z pkt. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Monstrów z 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) przez błędne zastosowanie i uznanie, że ustawowy zakaz modyfikowania wysokości dodatku mieszkaniowego, także przez modyfikację wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania decyzji przez organ I instancji przyznającej wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a zatem zmiana tych wartości przed wydaniem decyzji administracyjnej obliguje organ do jej uwzględnienia przy obliczaniu wysokości dodatku, podczas gdy teza w tym przedmiocie brzmi: ustawowy przepis art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z całą pewnością nie reguluje sytuacji, w której stronie wnioskującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego zmieniła się kwota wydatków ponoszonych na lokal w okresie pomiędzy miesiącem, w którym składany jest wniosek, a dniem wydania decyzji przez organ i zgodnie z takim rozumieniem interpretowanego przepisu brak jest podstaw, aby wyprowadzać wniosek, że skoro w art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych mowa jest o tym, że zajście określonych zmian nie ma wpływu na wysokość świadczenia, jeżeli zmiany te nastąpiły od dnia wydania decyzji (przyznania dodatku mieszkaniowego) to, że a contrario każda zmiana, która ma miejsce przed jej wydaniem ma obligatoryjnie wpływać na prawo do świadczenia lub jego wysokość.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Sporne w sprawie jest to jakie były skutki złożenia przez wnioskodawcę zawiadomienia o miesięcznym wymiarze opłat za lokal z 23 kwietnia 2021 roku, tj. już po wniesieniu wniosku, lecz jeszcze przed wydaniem decyzji określającej wysokość dodatku mieszkaniowego przez organ I instancji. Zarówno organ I instancji jak i Prokurator stanęli w tym zakresie na stanowisku, iż skoro podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią wydatki poniesione przez wnioskodawcę, zatem nie można uznać, aby poniesionymi były wydatki obowiązujące od 1 maja 2021 r. W ocenie tych podmiotów, uwzględnienie wydatków w skorygowanej wysokości mogłaby mieć miejsce jedynie w przypadku przedłożenia nowego zawiadomienia o miesięcznym wymiarze opłat obowiązującego w miesiącu kwietniu 2021 r. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło przy orzekaniu, iż skoro zmiana w wysokości opłat czynszowych nastąpiła przed wydaniem decyzji, oznacza to, że zachodzi możliwość przyznania zwiększonego dodatku mieszkaniowego, z odpowiednim - a contrario - uwzględnieniem treści art. 7 pkt 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd I instancji podzielił stanowisko Kolegium i oddalił skargę Prokuratora. W skardze kasacyjnej podniesiono tylko zarzut naruszenia prawa materialnego, który to zmierza do podważenia przedstawionego wyżej stanowiska Sądu. Prokurator proponując wykładnię przepisów art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i punktu 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, zmierza do obniżenia przyznanego wnioskodawcy przez SKO dodatku mieszkaniowego, ponieważ twierdzi, że w wydatkach na mieszkanie nie należy uwzględniać ich zwiększenia, które co prawda nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji ale już po miesiącu, w którym złożono wniosek.
Sąd Kasacyjny nie podziela stanowiska Prokuratora. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał już sprawę o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym i wyrokiem z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 101/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który przyjął stanowisko zbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku wydanym w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości stanowisko NSA przyjęte w wyroku z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 101/19.
Przypomnieć tu należy, że zgodnie z niepodważanym w skardze kasacyjnej stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, wnioskodawca złożył 28 kwietnia 2021 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego dołączając do niego informację o wysokości dochodu za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku (2109.15 zł) oraz zawiadomienie o miesięcznym wymiarze opłat za lokal obowiązującym od kwietnia 2021 r. w kwocie 169,43 zł. We wniosku wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosi 19,1 m oraz brak jest w nim centralnej ciepłej wody. Następnie zawiadomił organ o zmianie wysokości opłat za lokal, doręczając zaświadczenie o miesięcznym wymiarze opłat z 23 kwietnia 2021 r., (a obowiązujących od 1 maja 2021 r.), z którego wynika, że wydatki na lokal stanowią kwotę w wysokości 209,43 zł. Organ I instancji w decyzji z 13 sierpnia 2021 r. nie uwzględnił powyższej zmiany wysokości wydatków na mieszkanie.
Należy zaznaczyć, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 r. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych "[d]odatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty." Przy czym decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku (art. 7 ust. 7 tej ustawy). Zgodnie z art. 7 ust. 5 przedmiotowej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Natomiast art. 7 ust. 10 tej ustawy stanowi że "[z]miany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Ponadto zgodnie z punktem 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych wnioskodawca powinien podać łączną kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc (według okazanych dokumentów), tj. miesiąc, w którym składany jest wniosek. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego wszczynane jest wyłącznie na wniosek osoby uprawnionej. Dodatek mieszkaniowy przyznawany jest w drodze decyzji administracyjnej, po spełnieniu określonych w ustawie przesłanek. Jednocześnie podkreślić należy, że dodatek ten przysługuje nie od dnia wydania decyzji, ale od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Uprawnienie do dodatku mieszkaniowego powstaje zatem od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, ale uprawnienie to przysługuje dopiero z dniem wydania decyzji. To decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego kształtuje to uprawnienie, wskazując od jakiego okresu ono obowiązuje. A skoro tak, to obowiązkiem organu jest aby do dnia wydania decyzji uwzględnił cały materiał dowodowy jaki został zebrany (złożony) w trakcie procedowania nad wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Tym samym złożona przez wnioskodawcę informacja o zmianie wysokości czynszu za zajmowany lokal powinna być przez organ uwzględniona w toku postępowania.
W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji przedstawione w zaskarżonym wyroku, że dzień przyznania dodatku (wskazany w art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) należy rozumieć jako dzień wydania decyzji. Tym samym zakaz modyfikacji dodatku, jaki wynika z art. 7 ust. 10 ustawy, następuje po wydaniu decyzji, tj. obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania przez organ decyzji przyznającej wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a zatem w rozpatrywanej sprawie wszelkie zmiany w sytuacji wnioskodawcy, które wystąpiły po dniu 13 sierpnia 2021 r. nie mogą być uwzględnione. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Zmiana wysokości wydatków mieszkaniowych nastąpiła bowiem przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a nie po wydaniu tej decyzji. Oznacza to, że art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych daje podstawę do przyznania zwiększonego dodatku mieszkaniowego.
Zgodzić się również należy z Sądem pierwszej instancji, że w takiej sytuacji brak jest podstaw do powoływania się na pkt 12 załącznika Nr 1 do rozporządzenia, który nakazuje wskazać kwotę wydatków za mieszkanie za ostatni miesiąc (według którego organ oblicza dodatek mieszkaniowy). Uregulowanie to nie dotyczy bowiem postępowania w sprawie zmiany wysokości czynszu. Tę kwestię rozwiązuje art. 7 ust. 10 ustawy.
W skardze kasacyjnej Prokurator powtórzył argumentację zawartą w skardze, opartą na zmianie przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (na podstawie art. 11 ustawy z 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa, Dz. U. z 2021 r. poz. 11). Przepis ten w zmienionym brzmieniu obowiązuje od 1 lipca 2021 r. ale jak już podano wyżej nie ma on w zmienionym brzmieniu zastosowania w niniejszej sprawie. Prokurator nie odniósł się do stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowe. Nie sposób bowiem opierać wykładni art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na zmianie art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i jego późniejszym brzmieniu, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jak to trafnie stwierdził Sąd I instancji, brak było podstaw do uznania przedstawionej przez Prokuratora wykładni mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego za mogącą stanowić podstawę orzekania o prawach obywatela. Przyjęcie zaprezentowanego przez Prokuratora stanowiska i kształtowanie prawa osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego w oparciu o treść znowelizowanych przepisów, które zgodnie z wyraźną wolą ustawodawcy wyrażoną w przepisach przejściowych nie mają zastosowania w toczących się już postępowaniach, nie jest możliwe do pogodzenia z przyjętą w art. 7a i art. 81a k.p.a. zasadą rozstrzygania wątpliwości prawnych i faktycznych na korzyść strony. W tym zakresie organ II instancji i Sąd i instancji trafnie oparli się na ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych a ich działanie w tym zakresie należy oceniać jako prawidłowo realizujące zasadę z art. 8 k.p.a., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Z tych względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 32 ust. 1 Konstytucji RP i w zw. z art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i punktem 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.