III OSK 794/23

III OSK 794/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska /sprawozdawca/
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Mirosław Wincenciak
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1078/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-11-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
ART.184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.T. i J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1078/22 w sprawie ze skargi R.T. i J.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 listopada 2020 r. nr SKO.EA/418/9/2020 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 listopada 2022 r. (sygn. akt II SA/Kr 1078/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.T. i J.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 24 listopada 2020 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że postanowieniem z 26 października 2020 r. Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym złożonych przez skarżących, 1. uznał zarzut dotyczący wykonania zobowiązania określonego w pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta [...] z 16 października 2017 r. w przedmiocie zlikwidowania przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. [...] w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym; 2. oddalił zarzut dotyczący wykonania zobowiązania określonego w pkt 3 decyzji Prezydenta Miasta [...] z 16 października 2017 r. w przedmiocie wykonania na własnym terenie, na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. [...] a działkami nr [...] i [...] obr. [...] wykopu 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego; 3. oddalił zarzut dotyczący niewykonalności zobowiązania określonego w pkt 1 decyzji w przedmiocie odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. Z. w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że kontrola sprawdzająca wykonania obowiązków nałożonych w decyzji Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 7 sierpnia 2019 r. potwierdziła, że obowiązek określony w pkt 2 tytułu wykonawczego został przez zobowiązanych wykonany w sposób zastępczy, polegający na odcięciu dopływu wód z dachu budynku do drenażu i skierowanie zebranych wód z rynien do bezodpływowego zbiornika retencyjnego poj. 2,5 m3 wykonanego na działce nr [...] obr. [...] od strony ul. Z. Natomiast organ nie uwzględnił zarzutu względem obowiązku określonego w pkt 3 tytułu wykonawczego, gdyż materiały dowodowe nie potwierdziły, żeby wykop został wykonany. Organ nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego realizacji obowiązku określonego w pkt 1 decyzji, gdyż zdaniem organu stanowisko właściciela kanalizacji, który wskazuje na trudności w wykonaniu przyłącza z uwagi na posiadane pozwolenie wodnoprawne, nie jest argumentem wystarczającym, aby odstąpić od wykonania tego obowiązku. W przypadku bowiem zmiany zakresu korzystania z wód pozwolenie wodnoprawne, jak każda decyzja administracyjna, może zostać zmienione. Zatem wykonanie przyłącza do kanalizacji jest możliwe przy spełnieniu określonych warunków technicznych i warunków administracyjnych związanych ze zmianą pozwolenia wodnoprawnego.
Na skutek wniesionego zażalenia, postanowieniem z 24 listopada 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium uznało, że błędne jest przyjęcie przez organ I instancji, że został wykonany obowiązek zawarty w pkt 2 tytułu wykonawczego, gdyż nastąpiło to wbrew treści decyzji, jak również niezgodnie z wcześniej dokonanymi ustaleniami, a ponadto Kolegium stwierdziło, że błędne jest oddalenie zarzutów w pozostałym zakresie.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie przepisów k.p.a. i ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r. poz. 1438, dalej jako: u.p.e.a.) oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z 3 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 62/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie podnosząc, że uchylając postanowienie organu I instancji w całości Kolegium w sposób niedopuszczalny wykroczyło poza zakres zaskarżenia.
W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 26 lipca 2022 r. (sygn. akt III OSK 5911/22), uchylił zaskarżony wyrok w całości. W uzasadnieniu NSA podniósł, że postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości. Zatem w sytuacji, w której decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, to strona ma prawo odwołać się zarówno od całej decyzji, jak też ograniczyć ten środek zaskarżenia do jej części, jeżeli część ta nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. NSA wskazał, że Sąd I instancji nie zbadał, czy wyodrębnione w postanowieniu organu I instancji punkty stanowią faktycznie niezależne od siebie i samodzielne rozstrzygnięcia i czy w związku z tym mogą one zostać odrębnie zaskarżone. NSA nakazał zatem, aby Sąd I instancji ustalił, czy obowiązki nałożone decyzją z 16 października 2017 r. powinny być wykonane zgodnie z ich treścią łącznie.
Po ponownym rozpoznaniu skargi WSA oddalił skargę podnosząc, że przy jej rozpatrywaniu był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z 26 lipca 2022 r. (sygn. akt III OSK 5911/22). WSA podał, że dokonał analizy treści decyzji Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r. i stwierdził, że wprawdzie w decyzji tej wypunktowano poszczególne obowiązki skarżących, ale zabieg ten miał charakter czysto techniczny, gdyż w istocie obowiązki te powinny być wykonane łącznie i w sposób zgodny z treścią decyzji. Oznacza to, że obowiązki te nie mogą samodzielnie istnieć i są powiązane ze sobą w sposób, który zapewnia skuteczność podjętych działań, a które nakierowane są na osiągnięcie celu w postaci usunięcia skutków naruszenia stosunków wodnych. Podano, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 1183/19) oddalono skargę na decyzję Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r., a zatem nie ma miejsca na polemikę z zasadnością nałożonych obowiązków. W tych okolicznościach WSA uznał, że pomimo tego, że zakresem zaskarżenia zostały objęte tylko dwa z trzech punktów postanowienia w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, rację miało Kolegium obejmując kontrolą całe rozstrzygnięcie. W cenie WSA Kolegium zasadnie uznało, że dokonana przez organ I instancji ocena zarzutów jest błędna w zakresie pkt 2 i 3, a stan faktyczny nie został wyjaśniony w sposób należyty. W odniesieniu do zarzutu zrealizowania obowiązku wynikającego z pkt 2 decyzji wskazano, że prace określone w tym punkcie decyzji nie zostały przez skarżących zrealizowane, zaś organ I instancji w sposób bezpodstawny dopuścił modyfikację obowiązków wynikających z decyzji, gdyż na etapie egzekucji nie ma miejsca na merytoryczną zmianę treści nałożonych obowiązków. Natomiast w odniesieniu do obowiązku określonego w pkt 3 decyzji organ I instancji ocenił, że opisane tam prace nie zostały wykonane m in. na podstawie oględzin z 10 lutego 2020 r., podczas gdy zarzuty zgłoszone zostały pół roku później, tj. 10 sierpnia 2020 r. Zatem Kolegium zasadnie wskazało na konieczność dokonania ponownego sprawdzenia wykonania prac. Odnosząc się do twierdzenia skarżących, że obowiązek odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku do kanalizacji deszczowej jest niewykonalny z uwagi na ograniczenia wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, którym dysponuje Zarząd Dróg i Komunikacji podano, że słusznie organy wskazały, że w przypadku zmiany zakresu korzystania z wód pozwolenie wodnoprawne może zostać zmienione. Wskazano przy tym, że Zarząd Dróg wyraził wcześniej zgodę na przyłączenie budynku skarżących do kanalizacji deszczowej, ale z uwagi na bierność skarżących, po dwuletnim okresie zezwolenie to wygasło. Podano ponadto, że w piśmie z 7 stycznia 2020 r. skarżący zostali poinformowani jedynie o braku możliwości przyjęcia wód opadowo-roztopowych z całej ich działki, co nie jest równoznaczne z przyjęciem wód z dachu budynku, a tylko do tego zobowiązała ich kwestionowana przez nich decyzja. Pismo to nie świadczy zatem o niewykonalności nałożonego na skarżących obowiązku.
Od tego wyroku skargę kasacyjną wywiedli R.T. i J.T., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na:
- naruszeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 § 2 ust. 5 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, że z punktu widzenia skarżących nałożony na skarżących obowiązek przyłączenia ich nieruchomości do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] w T. jest niemożliwy do wykonania z uwagi na fakt, że skarżący nie posiadają gravamen do wystąpienia o zmianę decyzji o pozwoleniu wodno-prawnym jako, że nie są jej adresatami, a zatem nie mają żadnego wpływu na możliwość wykonania nałożonego na nich obowiązku, a zatem, jeśli zdaniem WSA, wszystkie czynności wymienione w decyzji Prezydenta Miasta [...] z 16 października 2017 r. są ze sobą nierozerwalnie związane i stanowią konglomerat powinności, których jedynie jednoczesne wykonanie może być uznane za zrealizowanie obowiązku przewidzianego w powołanej decyzji, to niemożność zrealizowania jednej z tych czynności (tu wykonania przyłącza do publicznej kanalizacji opadowej) winno skutkować stwierdzeniem niemożności wykonania decyzji w całości;
- naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę dokumentów przedłożonych przez skarżących za pismem z 21 października 2022 r., do którego załączono: aktualną informację Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] z 10 października 2022 r., z którego wynika, że nie ma możliwości dokonania przyłącza do kanalizacji deszczowej w ulicy [...], zarówno w zakresie odprowadzania wód opadowych z dachu budynku zlokalizowanego na nieruchomości skarżących, jak i z terenu ich działki, umowę z 7 października 2022 r. zawartą pomiędzy Gminą Miastem [...] a skarżącymi, której przedmiotem jest dofinansowanie przez Miasto ośmiu zbiorników, zamkniętych o pojemności nie większej niż 1000 l, celem gromadzenia wód opadowych i roztopowych, której realizacja powoduje, że skarżący zapewnili alternatywny sposób odbierania wody z dachu swojego budynku, a zatem zrealizowali cel decyzji z 16 października 2017 r. oraz za pismem z 9 listopada 2022 r., do którego załączono wyrok NSA w Warszawie oddalający skargę A.K. z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1149/21, w którym stwierdzono, że nie ma możliwości podpięcia nieruchomości skarżących do kanalizacji deszczowej w ulicy Z. w [...];
- art. 139 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że powinności nałożone na skarżących decyzją Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r. są ze sobą nierozerwalnie związane i w związku z powyższym organ odwoławczy był uprawniony do wydania postanowienia uchylającego postanowienie Prezydenta Miasta w całości, niezależnie od zakresu zaskarżenia go przez skarżących.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 24 listopada 2020 r. oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W piśmie z 16 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżących oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy podnieść należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest bowiem na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. W związku z tym obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Natomiast dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami, a także wykazaniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada powyższym wymogom.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zatem należało nie tylko wskazać przepisy procedury sądowoadministracyjnej, naruszone przez Sąd I instancji w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami, ale także wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem konstrukcja skargi kasacyjnej sprowadza się wyłącznie do przedstawienia zarzutów, bez jakiekolwiek ich uzasadnienia, co uniemożliwia właściwą kontrolę instancyjną.
Ponadto należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 § 2 ust. 5 u.p.e.a., podnosząc że Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że nałożony na skarżących obowiązek przyłączenia ich nieruchomości do kanalizacji deszczowej jest niemożliwy do wykonania. Jednakże w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA odniósł się do tej kwestii, podnosząc że Zarząd Dróg wyraził zgodę na przyłączenie nieruchomości skarżących kasacyjnie do kanalizacji deszczowej, ale z uwagi na ich bierność zezwolenie to wygasło, a ponadto, że pismo informujące skarżących o braku możliwości odbioru wód opadowych nie dotyczyło odbioru wód z dachu budynku, którego dotyczy egzekwowana decyzja. Zatem podważenie stanowiska Sądu I instancji wymagało argumentacyjnego zakwestionowania ustaleń poczynionych przez WSA, a nie jedynie przedstawienia polemicznego stanowiska przez skarżących kasacyjnie. Skoro zaś skarżący kasacyjnie takich wywodów w skardze kasacyjnej nie zawarli, to nie tylko nie wykazali, aby wskazane uchybienie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, ale nie wykazali, że w ogóle doszło do jakiegokolwiek uchybienia.
Z tych samych względów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wskazanych w skardze dokumentów.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji. O naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby zatem mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organów w zakresie zgłoszonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, WSA uwzględnił pismo dotyczące możliwości przyłączenia nieruchomości do kanalizacji deszczowej, a także okoliczność dotyczącą gromadzenia wód opadowych i roztopowych w zamkniętych zbiornikach, co wprost wynika z uzasadnienia wyroku. Natomiast to, że WSA nie podzielił stanowiska skarżących kasacyjnie, że przeprowadzone przez nich prace stanowią wykonanie nałożonego na nich obowiązku nie świadczy o naruszeniu powołanego przepisu. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może bowiem służyć do kwestionowania dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym (por.m.in. wyroki NSA: z 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09, z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06). Odnosząc się do natomiast do powoływanego przez skarżących kasacyjnie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1149/21 wskazać należy, że dotyczył on skargi na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, wywiedzionej przez inną osobę. Skarżący kasacyjnie nie wykazali zatem, na jakiej podstawie WSA miał obowiązek uwzględnienia treści tego wyroku, czy też ustaleń w nim poczynionych, ani też aby okoliczność ta miała jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W związku z tym zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. także okazał się nieskuteczny.
Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. to zauważyć należy, że autorka skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia powołanych przepisów nie powiązała z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się zaś, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 P.p.s.a., jest orzeczenie sądu, a nie akt administracyjny (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 2535/12). Zatem zarzut ten jest niezasadny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.