III OSK 7600/21

III OSK 7600/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tadeusz Lipiński
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art.184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka jawna z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 413/21 w sprawie ze skargi P. spółka jawna z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 15 stycznia 2021 r. nr DI-420/13/2020/eg w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 413/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) na skutek skargi P. spółki jawnej z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: organ) z dnia 15 stycznia 2019 r., znak: DI-420/13/2020/EG w przedmiocie ustalenia kary biegnącej, oddalił skargę.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się P. spółka jawna z siedzibą w Ś. (dalej: skarżący kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciło wyrokowi naruszenie:
- prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 301 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 1219) (dalej: p.o.ś.) a polegające na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie faktu przedstawienia przez skarżącego organowi administracyjnemu wyników pomiarów w trybie w/w artykułu,
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na niedopuszczeniu dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci sprawozdania nr 14/ZP-14/2020 z lipca 2020 roku.
W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się naruszenia prawa materialnego (art. 301 ust. 3 p.o.ś.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu faktu przedstawienia przez skarżącego dokumentów podważających wiarygodność pomiarów przeprowadzonych przez organ I instancji. W jego ocenie, z uwagi na przedłożenie wyników badań organy obu instancji winny w myśl art. 301 ust. 2 pkt 1-3 p.o.ś. uwzględnić okoliczności wynikające z badań przy ustalaniu kary biegnącej. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie wbrew stanowisku Sądu I instancji przedłożony wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze sprawozdania nr 14/ZP-14/2020 z lipca 2020 roku, sporządzonego przez E. , ul. [...] 2, [...]-[...] K., nie miał na celu podjęcia polemiki z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, a wykazanie, iż w sprawie występowały wątpliwości oraz przesłanki do uchylenia decyzji organów, przy czym zastrzeżenia do wyników pomiarów były zgłaszane przez skarżącego w toku całości postępowania. W ocenie spółki zastrzeżenia powyższe nie zostały wyjaśnione należycie ani przez organy administracji obu instancji, ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dlatego też zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 t.j.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Oznacza to, po pierwsze, że przeprowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym jest dopuszczalne wyjątkowo, jedynie w sytuacji wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek. Po wtóre, możliwość jego przeprowadzenia uzależniona jest od uznania Sądu, który postępowanie takie przeprowadzić może, lecz nie musi.
Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów ma charakter wyjątkowy. Sąd nie ma obowiązku przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego, a może to uczynić tylko wówczas, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy. W sprawie niniejszej, tak się jednakże nie stało, Sąd I instancji nie miał w tym zakresie wątpliwości. Podkreślić przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że dokument w postaci sprawozdania z pomiarów akustycznych nr 14/ZP-14/2020 z lipca 2020 r. nie został przedłożony organowi administracji, pomimo doręczenia stronie zawiadomienia z dnia 18 grudnia 2020 r. wydanego w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu dotyczącym odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie wymiaru kary biegnącej.
Przede wszystkim jednak, należy zwrócić uwagę, że dokument ten dotyczy wykonania pomiarów akustycznych w lipcu 2020 r., a decyzja została wydania w sprawie w oparciu o pomiary akustyczne wykonane we wrześniu 2019 r. Sprawozdanie dołączone do skargi faktycznie nie odnosiło się do zakwestionowania pomiarów akustycznych z września 2019 r., lecz wskazywało jaki był poziom hałasu w lipcu 2020 r. Dowód ten więc nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ administracji, a co za tym idzie nie zaistniały podstawy do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z powyższym nie doszło w sprawie do naruszenia tego przepisu.
Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 301 ust. 3 p.o.ś. polegający na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie faktu przedstawienia przez skarżącego organowi administracji powyższych wyników. Po pierwsze, jak przedstawiono powyżej wyniki te nie zostały organowi przestawione. Zauważyć należy, że zostały przedstawione organowi wyniki z pomiarów akustycznych nr 32/ZP-32/2019 r. w odniesieniu do których organ zawarł stosowne rozważania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po drugie, wskazany jako podstawa skargi kasacyjnej przepis art. 301 ust. 3 p.o.ś. nie mógł mieć w sprawie zastosowania, a co za tym idzie nie doszło do jego naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przepis ten nie mógł stanowić i nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 301 ust. 3 p.o.ś. wniosek, o którym mowa w ust. 2, a więc wniosek dotyczący zmiany wymiaru kary biegnącej, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń. Przepis ten stanowi podstawę nie do wymierzenia kary biegnącej, a to było przedmiotem zaskarżonej decyzji, lecz podstawę do wydania nowej decyzji zmieniającej wymiar kary biegnącej, a więc zaprzestania jej naliczania lub zmiany jej wysokości. Przepis ten zawiera dodatkowe przesłanki uzasadniające zmianę decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. Zauważyć należy, że w oparciu o sprawozdanie z pomiarów akustycznych nr 32/ZP-32/2019 strona skarżąca kasacyjnie zawnioskowała o wszczęcie takiego postępowania. Z całą mocą podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy postępowania zmieniającego wymiar kary biegnącej toczącego się w oparciu o art. 301 ust. 2 i 3 p.o.ś.
Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.