III OSK 741/23

III OSK 741/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1010/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-12-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 110 ust. 1, ust. 5 pkt 2, ust. 6, ust. 8 pkt 1, ust. 8b i ust. 13
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1010/22 w sprawie ze skargi R.T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie prawa do nagrody rocznej za rok 2021 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.T. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., II SA/Wa 1010/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.T. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 7 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie prawa do nagrody rocznej za rok 2021, oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "organ pierwszej instancji"), postanowieniem z 12 stycznia 2021 r., nr [...], wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust.1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.
Organ pierwszej instancji orzeczeniem z 22 lipca 2021 r., nr [...], uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z 20 sierpnia 2021 r., nr [...]
Wnioskiem personalnym z 15 listopada 2021 r. Naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji wystąpił do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o obniżenie skarżącemu nagrody rocznej za 2021 rok o 40%.
Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji rozkazem personalnym z 16 listopada 2021 r., nr [...], na podstawie art. 110 ust. 1, ust. 5 pkt 2, ust. 6, ust. 8 pkt 1, ust. 8b i ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882, ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), obniżył skarżącemu nagrodę roczną przysługującą za 2021 rok o 40%.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") rozkazem personalnym z 7 marca 2022 r., nr [...], uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i odmówił przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2021 rok.
Organ drugiej instancji przywołał w uzasadnieniu przepis art. 110 i 134 ustawy o Policji i wskazał, że w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu w tym postępowaniu czynu, za który wymierzona mu została kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a zatem jedna z kar wskazanych w art. 134 pkt 3-7 ustawy o Policji. W takiej sytuacji, w myśl art. art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, policjantowi nagroda roczna nie przysługuje z mocy prawa.
Organ odwoławczy podniósł, że mając na uwadze fakt, że czyn, za który skarżącemu wymierzono karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku popełniony został w 2020 roku (a za ten rok nagroda została mu wypłacona), koniecznym była odmowa przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2021 rok.
Organ drugiej instancji podkreślił również, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne stanowi rażące naruszenie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie, a także art. 110 ust 7 pkt 3 tej ustawy, ze względu na jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przepisie tym ustawodawca wprost określił, jakie zdarzenia powodują, że policjantowi nagroda roczna za dany rok nie przysługuje.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa.
Jak podniósł WSA w Warszawie, z treści przepisów art. 5a ust. 1 i art. 110 ust. 13 ustawy o Policji wynika, iż organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego był Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, a do wydania rozstrzygnięcia w drugiej instancji Komendant Główny Policji. Stąd obydwie wydane w sprawie decyzje pochodziły od organów uprawnionych do rozstrzygania przedmiotowej sprawy. Sąd Wojewódzki wskazał, że przepis art. 110 ust. 13 ustawy pragmatycznej nie uniemożliwiał Komendantowi Głównemu Policji wydania skarżonego rozstrzygnięcia. Przywołując brzmienie art. 138 § 1 k.p.a., Sąd pierwszej instancji wywiódł, że Komendant Główny Policji był uprawniony zarówno do rozpoznania odwołania, jak i do wydania rozstrzygnięcia co do meriti.
WSA w Warszawie podkreślił, że na dzień rozstrzygania przez organ, w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec skarżącego i nakładające na niego karę opisaną w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Powyższe świadczy o tym, że skarżący wskutek powołanego orzeczenia dyscyplinarnego utracił z mocy ustawy prawo do omawianego świadczenia. Komendant Główny Policji był więc zobligowany do wydania kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia. Według Sądu pierwszej instancji, oczywistość stanu faktycznego i prawnego sprawy powoduje, iż organ odwoławczy nie tylko mógł, ale wręcz powinien rozpoznać sprawę merytorycznie.
WSA w Warszawie uznał, iż nie doszło do naruszenia normy art. 139 k.p.a. Naruszenie prawa jakiego dopuścił się organ pierwszej instancji, mające charakter rażący, gdyż zostało wydane wbrew jasnemu i zrozumiałemu sformułowaniu przepisu, dotyczy naruszenia art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji.
Z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie:
1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego z 7 marca 2022 r., nie dostrzegając złamania przez organ zakazu reformationis in peius, a tym samym doszło do akceptacji naruszenia przepisów jakich dopuścił się organ, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi, pomimo obowiązku odmiennego rozstrzygnięcia,
2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 8, 11 i 139 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi w konsekwencji wadliwego przeprowadzenia przez Sąd meriti kontroli stosowania przepisów prawa przez organ, w szczególności, w zakresie obowiązku sporządzania uzasadnienia w sposób wyczerpujący, zawierający odniesienia się do wszystkich twierdzeń podnoszonych przez skarżącego i uznawanych przez niego za istotne, a także wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których przyjęto, że rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne w świetle art. 139 k.p.a. i niedostrzeżenie błędów jakich dopuścił się organ w powyższym zakresie, a w konsekwencji zaaprobowania uchybień przepisów jakich dopuścił się organ, co doprowadziło do nieuwzględnienia skargi, pomimo konieczności odmiennego rozstrzygnięcia,
3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji, nieprawidłowej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego z 7 marca 2022 r. i niedostrzeżenie naruszeń jakich dopuścił się organ, który wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy, zaniechał ustalenia faktów oraz zdarzeń, które miały znaczenie dla załatwienia sprawy, a w konsekwencji zaaprobowania uchybień przepisów jakich dopuścił się organ, co doprowadziło do nieuwzględnienia skargi, pomimo konieczności odmiennego rozstrzygnięcia,
4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia, sprowadzającym się jedynie do przytoczenia podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia, podczas gdy uzasadnienie powinno zawierać również uzasadnienie podstawy prawnej, a także odnosić się do wszystkich podnoszonych przez stronę zarzutów, co w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie zostało umieszczone, a to w konsekwencji spowodowało niemożność zrozumienia przez skarżącego podstaw wydanego orzeczenia i w sposób znaczny utrudnia kontrolę jego prawidłowości.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Kasator wnioskował o przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą skarbową, a także kosztów stawiennictwa skarżącego w Sądzie, zgodnie ze złożony przez skarżącego wnioskiem z 13 grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ drugiej instancji wnioskował o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z: 5 maja 2004 r., FSK 6/0; 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
Na uwzględnienie nie zasługiwał zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji, jako organ odwoławczy, ocenił, że organ pierwszej instancji - Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, rozstrzygając w przedmiocie nagrody rocznej należnej skarżącemu za 2021 rok, rażąco naruszył art. 110 ust. 5 pkt 2 i art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. To zaś uprawniało go do rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść skarżącego i orzeczenie o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2021. Ocenę tę za zasadną uznał Sąd pierwszej instancji, a skarga kasacyjna oceny tej nie podważyła. Aby można było uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. w skardze kasacyjnej musiałby zaistnieć zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w powiazaniu z przepisem uznanym przez organ za rażąco naruszony i okazać się zasadnym. Takiego zarzutu brak. Niewystarczające jest przy tym twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że wydany przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji rozkaz personalny nr [...] z 16 listopada 2021 r. nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Nie przekłada się ono bowiem na prawidłowo sprecyzowany zarzut kasacyjny.
Niezasadność zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. prowadzi do wniosku, że powiązane z tym przepisem w ramach jednego zarzutu zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie był w sprawie stosowany, nie mógł zatem zostać naruszony.
W ramach drugiego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 8, art. 11 i art. 139 k.p.a. zarzucając, że w sprawie nie został wypełniony obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji w sposób wyczerpujący, zawierający odniesienie się do wszystkich twierdzeń podnoszonych przez stronę i uznanych przez nią za istotne, zaś Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji naruszeń tych nie dostrzegł. W istocie więc skarżący kasacyjnie w ramach analizowanego zarzutu kwestionuje poprawność sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie powołuje jednak jako naruszonego art. 107 § 3 k.p.a. regulującego wymogi uzasadnienia decyzji. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jednak jak wskazano zarzut naruszenia powyższego przepisu w skardze kasacyjnej nie został postawiony, zaś wszystkie dywagacje zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej a odnoszące się do tego zagadnienia nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej. Należy także podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych.
Wymieniony jako naruszony w ramach zarzutu drugiego skargi kasacyjnej art. 8 k.p.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Przypomnienie wymaga, co wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to w skardze kasacyjnej powinna zostać wskazana konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu. W przedmiotowej skardze kasacyjnej takiego doprecyzowania brak. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można jednak wyprowadzić wniosek, że zarzut dotyczy art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. Skarżący kasacyjnie nie wykazuje w swojej argumentacji na czym miałoby polegać naruszenie powyższej zasady poza wyrażeniem dezaprobaty dla wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Wobec tego zarzut naruszenia powyższego przepisu należy uznać za niemający usprawiedliwienia. Również brak uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. nie pozwala na jego rozpoznanie. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący kasacyjnie nie argumentuje w jaki sposób została złamana wynikająca z powyższego przepisu zasada przekonywania.
W ramach zarzutu trzeciego skarżący kasacyjnie zarzuca niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 k.p.a. Również i ten zarzut nie został sporządzony z należytą starannością, albowiem nie zostało doprecyzowane do którego z paragrafów art. 77 k.p.a. zarzut jest kierowany. Skarżący zarzuca organowi nienależyte wyjaśnienie sprawy, zaniechanie ustalenia faktów oraz zdarzeń mających znaczenie dla sprawy. Nie określa jednak jakie fakty i zdarzenia istotne w sprawie zostały przez organ pominięte, a zważywszy na przedmiot sprawy uprawnionym jest uznanie, że wszystkie ważkie w niej okoliczności zostały przez organ uwzględnione. Zarzut powyższy należy zatem ocenić jako chybiony.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego skarżący kasacyjnie upatruje w braku odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego, w tym do zarzutów przedstawionych w skardze, a także w lakonicznym i ogólnikowym uzasadnieniu wyroku pozbawiającym skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Zwrócić także należy uwagę, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.