III OSK 3510/21

III OSK 3510/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Wojciech Jakimowicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SA/Gl 33/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2020-06-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 14 ust. 1-2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 33/20 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C. z dnia 29 listopada 2019 r. nr 1/11/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. S. S.A. w C. na rzecz A. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 33/20 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. G. na decyzję [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C. z 29 listopada 2019 r. nr 1/11/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C. z 14 października 2019 r. nr FZ-MW.046.30.2019-1 (pkt 1) oraz zasądził od [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C. na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w sprawie z wniosku z 21 października 2016 r., którym skarżący zwrócił się do [...] Parku Kultury i Wypoczynku [...] S.A. w C., dalej zwanego "Spółką" o udostępnienie informacji publicznej przez "wskazanie:
- wszelkiego rodzaju imprez i wydarzeń o charakterze publicznym, w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych, które miały miejsce na terenie obecnie zajmowanym przez Spółkę, w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego,
- wskazanie wszystkich atrakcji znajdujących się na terenie obecnie zajmowanym przez Spółkę przeznaczonych do publicznego, odpłatnego bądź nieodpłatnego korzystania przez gości parku, takich jak np. [...] Wesołe Miasteczko, Planetarium [...] czy Kolejka linowa [...], istniejących w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego,
- wskazanie przychodów uzyskanych przez Spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z przeprowadzeniem imprez oraz oddaniem do użytku atrakcji na terenach obecnie zajmowanych przez Spółkę, w tym przychodów z biletów, reklam, koncesji, umów zawieranych z organizatorami i podwykonawcami oraz sponsoringu, w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego,
- wskazanie przychodów uzyskanych przez Spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z prowadzeniem pozostałej działalności, w tym z udostępnienia terenów Spółki dzierżawcom i najemcom, pobierania opłat parkingowych, sprzedaży pamiątek czy wydania czasopism w postaci, np. Gazety [...], w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego".
Zaskarżoną decyzją Spółka utrzymała w mocy wydaną w I instancji decyzję o umorzeniu postępowania, wskazując że czyni to z uwagi na okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po złożeniu przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym. WSA w Gliwicach zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek uchylenia poprzedniej decyzji prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, Spółka nie zastosowała się do oceny prawnej wyrażonej uprzednio w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2335/17. W orzeczeniu tym NSA przesądził, m.in., że Spółka dopuściła się naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) dalej: "u.d.i.p." w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 17 u.d.i.p., przez odmowę udostępnienia wszystkich żądanych we wniosku informacji publicznych na podstawie art. 16 w związku z art. 17 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i powołanie się na konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorcy.
Zdaniem Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2019 r. prawomocnie przesądził, że jeśli chodzi o informacje publiczne zawarte w BIP Spółka winna zawiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem, że wnioskowane przez niego informacje są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć), a nie wydawać decyzję odmowną. Sąd Wojewódzki zauważył, że w aktach sprawy brakuje pisma zawiadamiającego stronę skarżącą, że informacje zawarte w pierwszej części wniosku są dostępne w BIP, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby pismo takie zostało wydane. Jednocześnie w ocenie Sądu I instancji udostępnienie żądanej informacji w postępowaniu sądowym, na co powołała się Spółka przy wydaniu decyzji, nie stanowi o zmianie stanu faktycznego sprawy uzasadniającej odstąpienie od wytycznych sądu administracyjnego. Organ wydając decyzję umarzającą postępowanie w sprawie, z uwagi na ujawnienie informacji stronie, zastosował nieprawidłowo przepisy procesowe u.d.i.p., gdyż w sytuacji udostępnienia informacji stronie powinien odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji w drodze pisma, a nie w drodze decyzji umarzającej postępowanie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu organ nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji, naruszając 190 p.p.s.a., a także zawarł w zaskarżonej decyzji błędne pouczenie, naruszając tym samym art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Skargę kasacyjną złożyła Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez uznanie, że informacje dotyczące dochodów organu pochodzących z realizacji poszczególnych zawartych umów nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa pomimo ich wartości gospodarczej oraz podjęcia przez organ działań mających na celu zachowanie ich w poufności;
2. art. 10 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 u.d.i.p. przez uznanie, że organ był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu informacji wskazanych w treści wniosku z 21 października 2016 r. pomimo tego, że zostały one udostępnione w biuletynie informacji publicznej [...], pod adresem wskazanym w treści decyzji z 14 października 20l9 r. umarzającej postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej powołując się na okoliczność, iż od momentu złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do daty wyroku NSA doszło do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji;
3. art. 11 ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez pominięcie, iż pomimo wydania decyzji umarzającej, organ nie byłby uprawniony do udostępnienia wymaganych informacji;
4. art. 14 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że organ był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu informacji wskazanych w treści wniosku, mimo iż informacje te zostały:
- udostępnione w biuletynie informacji publicznej [...],
- udostępnione skarżącemu w tożsamym zakresie w ramach prowadzonego postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie o sygn. akt I C 217/14,
- nieudostępnione, co do których organ już wielokrotnie kierował wyjaśnienia skarżącemu, albowiem organ nie jest w ich posiadaniu z uwagi na przykładowy brak prowadzenia rejestru umów do 2010 r., a co za tym idzie, zdaniem organu decyzja umarzająca była w pełni uzasadniona. W postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym w Katowicach, organ bowiem udostępnił całość posiadanych przez siebie informacji, których udostępnienia domagał się skarżący, a w odniesieniu do pozostałych informacji organ złożył wyjaśnienia, że nie jest w stanie ich udostępnić. Co za tym idzie, zawężenie zakresu wniosku skarżącego wyłącznie do nieudostępnionej dotychczas informacji i z kolei bazowaniu przez organ na dotychczasowym braku posiadania przedmiotowych wnioskowanych informacji - uzasadnia fakt i prawidłowość wydania decyzji umarzającej.
Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 77 § 1 k.p.a. przez uznanie, że organ rozpoznając złożony wniosek dopuścił się naruszenia tego przepisu przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niekompletne uzasadnienie zajętego stanowiska;
2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne uznanie, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie zawiera wszystkich koniecznych elementów wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a to z uwagi na fakt, że organ był zobowiązany udostępnić informację w sposób określony w wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do istotnej modyfikacji zarysu stanu faktycznego, a mianowicie, iż skarżący w toku postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie o sygn. akt I C 217/14 uzyskał określone informacje publiczne, na skutek czego organ udostępnił wnioskowaną informację publiczną, albowiem informacje te zostały:
- udostępnione w biuletynie informacji publicznej [...],
- udostępnione skarżącemu w tożsamym zakresie w ramach prowadzonego postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie o sygn. akt I C 217/14,
- nieudostępnione, co do których organ już wielokrotnie kierował wyjaśnienia skarżącemu, albowiem organ nie jest w ich posiadaniu z uwagi na przykładowy brak prowadzenia rejestru umów do 2010 r., a co za tym idzie zdaniem organu decyzja umarzająca była w pełni uzasadniona. W postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym w Katowicach, organ bowiem udostępnił całość posiadanych przez siebie informacji, których udostępnienia domagał się skarżący, a w odniesieniu do pozostałych informacji organ złożył wyjaśnienia, że nie jest w stanie ich udostępnić. Co za tym idzie, zawężenie zakresu wniosku skarżącego wyłącznie do nieudostępnionej dotychczas informacji i z kolei bazowaniu przez organ na dotychczasowym braku posiadania przedmiotowych wnioskowanych informacji - uzasadnia fakt i prawidłowość wydania decyzji umarzającej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gliwicach. Wniosła ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przepisanej. W uzasadnieniu podkreślił, że podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku. Skarżąca kasacyjnie jest spółką kapitałową będącą wojewódzką osobą prawną, a w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. osobą zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej jest podmiot reprezentujący osoby prawne samorządu terytorialnego. Dalej wskazał, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. informacją publiczną są dane o dochodach i stratach samorządowych spółek handlowych. W ocenie strony jeśli chodzi o informacje zawarte w BIP podmiotu, Spółka winna zawiadomić wnioskodawcę o tym fakcie pismem, a nie wydawać decyzję odmowną. Spółka nie spełniła wymogów z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., obligujących ją do poinformowania wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i do wskazania, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej powodują, że należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji były decyzje Spółki, o "umorzeniu postępowania o udostepnienie informacji publicznej w związku z udostępnieniem informacji publicznej w toku postępowania sądowego". W uzasadnieniu decyzji Spółka wskazała dodatkowo, że "informacje o przeprowadzonych imprezach i wydarzeniach o charakterze publicznym w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych (pierwsza część wniosku) zostały opublikowane w Biuletynie informacji Publicznej oraz na stronie internetowej Spółki". O tej okoliczności zdaje się zapominać autor skargi kasacyjnej. Sąd I instancji uwzględniając skargę uchylił obie decyzje Spółki w przedmiocie umorzenia postępowania, ponieważ: po pierwsze "organ nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji, czym naruszył art. 190 p.p.s.a." (przyczyna ta dotyczyła pierwszej części wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 21 października 2016 r.), po drugie "decyzja zawiera nieprawidłowe rozstrzygnięcie, czym narusza art. 14 ust. 2 u.d.i.p."(ta przyczyna dotyczyła całej decyzji umarzającej postępowanie).
W pierwszej kolejności należało dokonać oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które okazały się niezasadne. Niezależnie od wadliwości konstrukcji tych zarzutów, polegającej na braku powiązania zarzucanych naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (których sąd administracyjny nie stosuje a tylko kontroluje prawidłowość ich stosowania przez organ) z przepisami procedury sądowoadministracyjnej stosowanej przez Sąd, tu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że Spółka naruszyła art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to Sąd stwierdził w zakresie dotyczącym stanowiska Spółki co do pierwszej części wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak już wyżej podano, w decyzji umarzającej postepowanie Spółka wskazała, że informacje żądane w pierwszej części wniosku znajdują się w BIP i na stronie internetowej Spółki. Tymczasem, jak to trafnie dostrzegł Sąd I instancji nie znajdując w odniesieniu do pierwszej części wniosku, przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17, oznacza to, że swoje stanowisko oparł na stanowisku Sądu wyższej instancji, przesądzającym, że Spółka naruszyła art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niekompletne uzasadnienie zajętego stanowiska. Sąd I instancji przypomniał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17 wskazał, że: "[j]eśli chodzi o informacje publiczne zawarte w BIP, Spółka winna zawiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem, że wnioskowane przez niego informacje są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Nie jest natomiast właściwe wydawanie w stosunku do tych informacji decyzji odmownej. Co do odesłania wnioskodawcy do strony internetowej, która nie jest Biuletynem Informacji Publicznej, wskazać należy, że w judykaturze przyjęto takie rozwiązanie za niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 736/12)." Nie budzi wątpliwości, że Spółka powtarzając dokładnie argumentację w zakresie odmowy udostępnienia informacji żądanej w części pierwszej wniosku nie zastosowała się do tego wskazania NSA. Jak to już wyjaśnił Sąd I instancji, w aktach sprawy brak jest pisma zawiadamiającego stronę skarżącą, że informacje zawarte w pierwszej części wniosku są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Z uzasadnienia obu decyzji nie wynika też, aby takie pismo zostało do strony skierowane. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, także w uzasadnieniu decyzji z 14 października 2019 r. Spółka nie podała dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć. Jest to szczególnie istotne ze względu na historyczny aspekt żądanej informacji, która obejmuje okres od 14 sierpnia 2003 r. Zatem ponowne lakoniczne i powielone z decyzji odmawiającej udostępnienia informacji stanowisko Spółki, ponownie nie spełnia wymogów z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że wskazane tu uchybienia Spółki dotyczą wyłącznie informacji żądanych w części pierwszej wniosku. Zatem w tym zakresie nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego. Wobec tego okoliczności związane z podnoszonym przez Spółkę udostępnieniem części pozostałych żądanych informacji w toku postępowania cywilnego i nieposiadania części żądanych informacji, nie mają znaczenia dla oceny zarzutów naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.
Oczywiście nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jak już wskazano wyżej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca postępowanie. Z jej uzasadnienia wynika, że stan faktyczny w sprawie uległ częściowej zmianie od daty orzekania przez NSA. Bowiem w trakcie postępowania administracyjnego doszło do udostępnienia części żądanych przez wnioskodawcę informacji a w odniesieniu do pozostałych informacji Spółka złożyła wyjaśnienia, że informacje z części pierwszej wniosku znajdują się w BIP i na stronie internetowej Spółki a pozostałych informacji nie jest w stanie udostępnić, ponieważ ich nie posiada. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji te okoliczności nie uzasadniają jednak umorzenia postępowania w oparciu o art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p.: "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku." W myśl natomiast art. 14 ust. 2 u.d.i.p.: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się." Niewątpliwie na gruncie niniejszej sprawy żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Jest to kluczowa kwestia, na której jak się wydaje, autor skargi kasacyjnej opiera swoje błędne stanowisko o prawidłowości umorzenia postępowania. Analiza art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że przepis ten dotyczy sytuacji, gdy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może jej udostępnić z powodu niedysponowania środkami technicznymi umożliwiającymi mu udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Wówczas adresat wniosku informuje wnioskodawcę w jaki sposób lub w jakiej formie może udostępnić żądaną informację. Zatem regulacja ta dotyczy sytuacji, w której organ posiada informację i nie jest ona udostępniona w BIPie. Wówczas, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób lub w formie wskazanych przez organ, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Nie budzi natomiast wątpliwości, że gdy wnioskodawca posiada już żądaną informację, informacja ta znajduje się w BIPie albo adresat wniosku nie posiada żądanej informacji, to nie wydaje się decyzji o umorzeniu postępowania (szczególnie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) ani o odmowie udostępnienia tej informacji lecz zawiadamia pismem o tej okoliczności wnioskodawcę. Takie działanie organu uwalnia go od ewentualnego zarzucania mu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie tej informacji publicznej. Takie stanowisko nie budzi wątpliwości w judykaturze i doktrynie. Szeroką argumentację przemawiająca z tym stanowiskiem, przywołał Sąd I instancji, ale zdaje się, że autor skargi kasacyjnej nie dostrzega jej. Jednak taka okoliczność zwalnia Sąd kasacyjny od powtarzana jej tu.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie stwierdził, że Spółka jest zobowiązana do udostępnienia żądanych informacji. Wręcz przeciwnie, Sąd ten uznał, że skoro Spółka powołuje się na zmienione w toku postępowania okoliczności, to na ich podstawie nie była uprawniona do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, lecz zobowiązana do powiadomienia o tych okolicznościach wnioskodawcy pismem. Z tej przyczyny Sąd I instancji uchylił obydwie decyzje Spółki.
Lektura uzasadnia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji oceniając umorzenie postępowania, nie ustalał czy spółka była zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji, czy ją udostępniła, ani czy udostępnienie tej informacji podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W rezultacie, nie rozważał też, czy część żądanych informacji, w tym dotyczących dochodów Spółki, jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy, a w konsekwencji nie dokonywał wykładni ani nie stosował art. 11 ust. 4 ani art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wskazane wyżej okoliczności były irrelewantne dla oceny zasadności umorzenia postępowania. W szczególności, akcentowana w skardze kasacyjnej kwestia, czy żądane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie mogła być podstawą umorzenia postępowania. Na marginesie wyjaśnić tu można, że objęcie tajemnicą przedsiębiorcy uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie. Taka jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego.
W rezultacie jako oczywiście chybione jawią się zarzuty naruszenia art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (przy czym autor skargi kasacyjnej nie wskazał w brzmieniu z jakiego dnia został on naruszony, jeżeli w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonych decyzji, to zauważyć należy, że przepis ten nie definiował już pojęcia "przedsiębiorstwa", na które powołano się w skardze kasacyjnej) oraz art. 5 ust. 1 i 2 i art. 10 ust. 1 u.d.ip. w zw. z art. 17 u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od Spółki na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.