III OSK 7319/21

III OSK 7319/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Sławomir Pauter
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Sz 278/20 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-06-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1396
art. 6 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 71
§ 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.D. i K.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 278/20 w sprawie ze skarg M.T., C.T., M.D. i K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 18 lutego 2020 r., nr SKO.4170.3073.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 278/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargi M.T., C.T., M.D. i K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: SKO, Kolegium, organ) z 18 lutego 2020 r., nr SKO.4170.3073.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się C.T., M.D. i K.D. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załączoną karą informacyjną przedsięwzięcia był bezprzedmiotowy;
2. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny obu decyzji wydanych dla wielokrotnie zaniżonych mocy ElRP anten oraz bez uwzględnienia ich maksymalnych pochyleń, co czyni postępowanie fikcyjnym, ponieważ przeciętna moc EiRP stacji bazowej wynosi aktualnie około 100 000 W. Ponadto naruszono zaufanie do sądu z uwagi, iż sędzia sprawozdawca w niniejszej sprawie zajęła zupełnie odmienne stanowisko w identycznej sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 519/20. Ponadto WSA nie dokonał kontroli odnoszącej się do karty informacyjnej przedsięwzięcia jednocześnie powołując się w wyroku na stanowiska innych organów, które mogą tylko i wyłącznie wypowiedzieć się czy wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i tym samym sporządzenie raportu, a nie czy wymagana jest decyzja środowiskowa. Podkreślić należy, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach załączając niekompletną kartę informacyjną przedsięwzięcia i tym samym umorzenie postępowania było niedopuszczalne;
3. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.; dalej: p.o.ś.) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten z uwagi na:
a) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta,
b) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie wyroku oraz zaskarżonej decyzji bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zwrot kosztów według norm przypisanych, w tym zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie skargi na rozprawie.
Skarżący kasacyjnie wskazali, że w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu prawnego w zakresie odnoszącym się do konieczności uwzględniania maksymalnych mocy EIRP anten oraz pochyleń w sytuacji, w której WSA w Szczecinie nie podziela poglądów WSA w Szczecinie oraz NSA. Sprawa jest o tyle istotna, iż w ciągu kilku ostatnich lat wydano tysiące decyzji lokalizacyjnych, o pozwoleniu na budowę dla spółki gdzie praktycznie w każdym przypadku, jak się wydaje, wielokrotnie zaniżono moc EIRP anten. W takim przypadku kontrola sądowa takich decyzji była bezprzedmiotowa, ponieważ wielokrotnie skarżący dysponowali korzystnymi wyrokami, które już nie miały jakiegokolwiek znaczenia.
Powołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący kasacyjnie podnieśli, że kwestia sporna do rozstrzygnięcia przez NSA dotyczy konieczności uwzględniania czy też nie maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń mając na uwadze, iż przeciętna moc EIRP stacji bazowej spółki wynosi kilkakrotnie więcej nie zadeklarowano w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie podzielili poglądy NSA, innych sądów oraz Prezesa NSA w zakresie konieczności uwzględniania maksymalnych pomocy anten oraz pochyleń, ponieważ tylko wtedy wydawanie decyzji oraz ich kontrola sądowa ma sens.
Postanowieniem z 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 278/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną C.T. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Pismem z 29 kwietnia 2025 r. P. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu prowadzonym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organów obu instancji.
W ocenie Stowarzyszenia podany w kwalifikacji przedsięwzięcia wzór na moc EIRP nie uwzględnia współczynnika PAPR oraz tolerancji produkcyjnej, wskutek tego podane moce EIRP są zaniżone i nie są mocami maksymalnymi. Podobnie tilty anten - operator podał tilt maksymalny jako 6 stopni. W rzeczywistości jednak anteny mogą być pochylone mechanicznie (za pośrednictwem uchwytu) lub elektrycznie (poprzez zdalne pochylenie wiązki promieniowania). Operator nie uwzględnił elektrycznego pochylenia, wskutek czego tilt nie jest maksymalny.
Zauważono, że moc EIRP anten nie jest takim parametrem jak wysokość wieży stadionowej lub ilość lamp na wieży. Moc promieniowania jest obliczana ze wzoru, który uwzględnia współczynnik PAPR, moc wyjściową nadajnika TX, współczynnik tłumienności toru antenowego, zysk antenowy anten, tolerancję produkcyjną. Jeśli więc obliczy się moc EIRP z użyciem błędnego wzoru albo użyje się błędnych danych, to wielkość mocy będzie mniejsza niż w rzeczywistości z uwagi na błąd obliczeniowy. Zdaniem Stowarzyszenia, parametr taki jak wysokość anteny albo ilość anten to są niepodważalne i oczywiste parametry, natomiast wielkość mocy EIRP zależy od wielu czynników składowych i aby ustalić rzeczywistą wartość tej wielkości, to potrzebna jest wiedza specjalistyczna.
Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił dopuścić ww. Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że analiza zarzutów kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący kasacyjnie kwestionują nieuwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten z uwagi na niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta oraz niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie stanowi z kolei własnej argumentacji skarżących, a jest jedynie zbiorem tez wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawach dotyczących realizacji przedsięwzięć dotyczących inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadne stanowisko skarżących kasacyjnie w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia sumowania pół elektromagnetycznych poszczególnych anten oraz obliczania tych wartości dla maksymalnych i minimalnych "TILT" była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, której treścią na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany jest Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.; dalej: rozporządzenie), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, iż parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo - jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych pod przepisy rozporządzenia, który implikuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji - należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Instalacja będzie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie została zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. Wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (dalej: EIRP) "pojedynczej anteny" została w nim powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799). Przepis § 3 rozporządzenia skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji nie występuje, skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. Za tym, że parametr EIRP odnosi się do pojedynczej anteny, przemawia zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 (podobnie jak w § 2 ust. 1 pkt 7) takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji ww. przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów doszedł do przekonania, że zasadność sumowania równoważnych mocy promieniowanych izotropowo nie wynika również z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, albowiem przepis ten nie może mieć zastosowania do instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Warunkiem jego zastosowania jest bowiem ustalenie, że na terenie jednego zakładu lub obiektu obok planowanej inwestycji (w tym przypadku instalacji radiokomunikacyjnej) występuje jeszcze inne dodatkowe "przedsięwzięcie", które albo jest realizowane, albo zostało już zrealizowane. Treść tego przepisu nie nasuwa wątpliwości, jasne jest, że chodzi w nim o dodatkowe uwzględnienie parametrów – planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – a w każdym razie innego "przedsięwzięcia tego samego rodzaju". Należy wyjaśnić, że "przedsięwzięcie" definiuje art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jako "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". W świetle powyższego, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Już chociażby z tego względu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie może znaleźć zastosowania do instalacji składającej się z kilku anten.
Pod względem językowym, nie budzi wątpliwości również druga część przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o treści: "przy czym równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Wyraźnie, poprzez użycie tych samych zwrotów i sformułowań "na terenie jednego zakładu lub obiektu", "na terenie tego samego zakładu lub obiektu", nawiązuje i odnosi się do przepisu § 3 ust. 2 pkt 3. Cytowany fragment § 3 ust. 1 pkt 8 wskazuje, że nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu miałyby znaleźć się dwie lub więcej instalacji radiokomunikacyjnych, to o ich kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko decydować ma "pojedyncza antena", a w szczególności wystąpienie w jej zasięgu na linii prowadzonej od jej środka elektrycznego i w oznaczonej odległości miejsca dostępnego dla ludności. I jest to także logiczne. Tak jak ustawodawca nie wymaga decyzji środowiskowej dla instalacji składającej się z anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przy braku występowania w jej otoczeniu miejsca dostępnego dla ludności, tak samo zwalnia z tego wymogu każde kolejne realizowane tego rodzaju przedsięwzięcie dokładnie z tego samego właśnie względu, tj. z braku miejsca dostępnego dla ludności w jego otoczeniu. Czy to będzie jedna instalacja czy kilka, sposób kwalifikowania każdej z nich będzie zależał od parametrów odnoszących się do "pojedynczej anteny". Z treści badanych regulacji § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3, przy uwzględnieniu zasad logiki, nie można zatem wyprowadzić wniosku, że ten ostatni mógłby być podstawą sumowania parametrów anten jednej instalacji jako jednego przedsięwzięcia.
Argumenty tezy przeciwnej odwołujące się do wykładni systemowej i funkcjonalnej, nie uzasadniają w ocenie Sądu podejmującego ww. uchwałę odstąpienia od wykładni literalnej. Badanie treści § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w kontekście pozostałych przepisów rozporządzenia i innych regulacji, odnoszących się do szeroko rozumianej ochrony środowiska, podważa pogląd, że parametr EIRP podlega sumowaniu. Zauważyć należy, że w przypadku innych przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, które można określić jako przedsięwzięcia "progowe", ich parametry, które w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 podlegają zsumowaniu (oczywiście przy założeniu, że chodzi o ich sumowanie z parametrami innego przedsięwzięcia, a nie parametrami tego samego przedsięwzięcia, jak w przypadku stacji bazowej), określone są wielkościami charakteryzującymi ich skalę i rozmiar. Przykładowo: "instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t. na dobę" (pkt 21), "instalacje do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t. na rok" (pkt 25). W przypadku tych przedsięwzięć zsumowanie ich parametrów to matematyczne działanie polegające na dodaniu wskazanych wielkości, niesprawiające większych problemów interpretacyjnych. Natomiast ujęcie w rozporządzeniu instalacji emitujących pola elektromagnetyczne, jak należy wnioskować z treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 nastąpiło nie tyle z uwagi na ich skalę i rozmiar, ile ze względu na możliwość wystąpienia w ich otoczeniu miejsc dostępnych dla ludności (za wyjątkiem § 2 ust. 1 pkt 7 lit. d, który nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie). Prawodawca, kierując się wskazaniami wiedzy technicznej i medycznej, założył jakie odległości od anten instalacji są bezpieczne dla zdrowia i życia człowieka, a w jakich zaistnieje potrzeba zbadania jej rzeczywistego oddziaływania w postępowaniu środowiskowym. Zsumowanie EIRP nie spowoduje, że przedsięwzięcie określane jako "podprogowe" ten próg osiągnie.
Podkreślono przy tym, że zakwalifikowanie przedsięwzięcia do wdrożenia postępowania środowiskowego na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia, a zbadanie rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikowane w oparciu o regulacje dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych to dwa różne zagadnienia. W ocenie Sądu podejmującego ww. uchwałę, brak rozróżnienia tych dwóch kwestii niesłusznie spowodował sięgnięcie do wykładni funkcjonalnej uzasadnianej potrzebą ochrony życia i zdrowia. Ciężar tej ochrony spoczywa bowiem na innych niż rozporządzenie z 2010 r. regulacjach prawnych - w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121-126), których zadaniem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Na etapie rozstrzygania o charakterze danego przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania rzeczywistego oddziaływania instalacji na środowisko, zaś § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zawiera kompleksową i wyczerpującą metodę ustalania charakteru przedsięwzięcia. Parametr EIRP z § 3 ust. 1 pkt 8 ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw.
W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
W konsekwencji uznać należało, że sformułowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocena prawna jest prawidłowa, a na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.; dalej: p.o.ś.) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (błędnie wskazany w skardze kasacyjnej jako § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia).
Odnosząc się dodatkowo do twierdzeń sformułowanych w skardze kasacyjnej podzielić należy wyrażoną w zaskarżonym wyroku ocenę prawną, wedle której żądanie przez skarżących podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Innymi słowy, takie wymogi nie zostały sformułowane w przepisach prawa, jako element badania kryterium oddziaływania na środowisko.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że sformułowany zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 p.o.ś. (zasada przezorności) nie został szerzej uzasadniony. Ponownie jednak zauważyć należy, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej wyżej uchwale, ciężar ochrony zdrowia i życia ludzi spoczywa na innych niż rozporządzenie z 2010 r. regulacjach prawnych. W ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121-126 p.o.ś.), których celem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznacza to, że brak jest podstaw do badania na etapie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza wnioskowany przez inwestora, ponieważ inwestor będzie mógł legalnie realizować to przedsięwzięcie tylko w tym zadeklarowanym zakresie. Z zasady przezorności nie wynika obowiązek badania oddziaływania przedsięwzięcia przy założeniu, że inwestor będzie je realizował w sposób wykraczający poza uregulowany w tym zakresie stan formalnoprawny.
W konsekwencji powyższych rozważań uznać należało, że z argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Wojewódzki przy rozstrzyganiu sprawy przyjął właściwą interpretację wymienionych wyżej przepisów.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Natomiast obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a., nie oznacza obowiązku szczegółowego odniesienia się do każdego zarzutu, ale rozpoznania sprawy w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, co w tej sprawie niewątpliwie nastąpiło. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju wadliwości. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie normy o charakterze ustrojowym tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., która wyznacza zakres kognicji sądów administracyjnych, której to zakresu Sąd I instancji niewątpliwie nie przekroczył dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut podnoszący naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Pomimo powołania wielu przepisów procedury administracyjnej, zarzut ten dotyczy w istocie nie został uzasadniony. Zgodzić się należy jednak ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy prawidłowo, z poszanowaniem art. 7-9 i art. 77 § 1 k.p.a., zebrały i oceniły kompletny materiał dowodowy, w tym dokonały analizy rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji, czego wyrazem są wyczerpujące uzasadnienia poddanych kontroli sądowej decyzji, zgodne z art. 107 k.p.a. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Po wnikliwej analizie materiału sprawy WSA trafnie stwierdził że organy wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, iż fakt, że skarżący kasacyjnie odmiennie oceniają dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciągają z nich odmienne wnioski, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie, jak już wyżej wskazano organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załączoną karą informacyjną przedsięwzięcia był bezprzedmiotowy. Skoro bowiem dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu w całości.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.