III OSK 73/22

III OSK 73/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 73/23 - Wyrok NSA z 2024-10-02
II SAB/Wa 607/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-21
II SA/Łd 320/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-09-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 310
art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 3) pkt 1 i pkt 8
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 320/21 w sprawie ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 19 lutego 2021 r. nr PO.ZUO.5.470.6613.OZ.2019.EP w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych I. oddala skargę kasacyjną; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Łd 320/21 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni) z dnia 19 lutego 2021 r., nr PO.ZUO.5.470.6613.OZ.2019.EP w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 19 lutego 2021 r., nr PO.ZUO.5.470.6613.OZ.2019.EP wydaną na podstawie art. 14 ust. 6 pkt 2, art. 273 ust. 6, art. 272 ust. 1, art. 555 ust. 2 pkt 2, ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: DZ.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej: p.w.); § 5 ust 1 pkt 27 lit. a, § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502, dalej: rozporządzenie); art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - dalej: k.p.a., w zw. z art. 14 ust. 2 p.w. oraz art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) – dalej: o.p., w zw. z art. 300 ust. 1 p.w., Dyrektor Zarządu Zlewni określił Spółce opłatę zmienną w wysokości 85 362 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia "[...]" zlokalizowanego w C. na działce o nr ew. [...], za okres od 1 lipca do 30 września 2019 r. (III kwartał 2019 r.).
Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji w zakresie objętym skargą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, p.p.s.a, oraz o zasądzenie, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni wnosił o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Podkreślił, że udzielając odpowiedzi na wniesioną skargę organ administracji pominął zupełnie podnoszoną w skardze kwestię retencjonowania części wód pochodzących z ujęcia [...].
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczą istotą sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania pozostaje kwestia, czy jak twierdzi skarżąca Spółka dokonany w III kwartale 2019 r. pobór wód podziemnych z ujęcia [...] stanowi usługę trwałego odwadniania gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w granicach administracyjnych miast w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt 8 p.w., zwolnioną z opłaty zmiennej stosownie do treści art. 270 ust. 3 p.w.; czy też jak twierdzi organ administracji usługę wodną poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych wymienioną w art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w., podlegającą opłacie zmiennej stosownie do treści art. 270 ust. 1 w zw. z art. 272 ust. 1 p.w.
W ocenie strony skarżącej, zasadniczym i pierwotnym celem poboru wód podziemnych z przedmiotowego ujęcia jest odwadnianie budynku [...], co wprost wynika z treści udzielonego spółce decyzją Prezydenta Miasta C. z 5 marca 2014 r. (zmienioną decyzją Prezydenta Miasta C. z 1 grudnia 2017 r.) pozwolenia wodnoprawnego, a przewidziana w pozwoleniu możliwość wykorzystania wód na cele socjalno-bytowe oraz przemysłowe stanowi jedynie dopuszczalne rozwiązanie pozwalające na racjonalne korzystanie z zasobów wodnych. Jednocześnie skarżąca podnosi, że nawet gdyby przyjąć, że dokonuje ona poboru wód podziemnych, to cel tego poboru jakim jest odwodnienie nie został wymieniony w katalogu art. 274 p.w., a co za tym idzie brak jest podstaw prawnych do naliczania opłat wskazanych w kwestionowanej skargą decyzji.
Stanowiska skarżącej Spółki nie podziela organ administracji, który wskazuje, że z treści udzielonego stronie pozwolenia wodnoprawnego jednoznacznie wynika, że obejmuje ono szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia [...] w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego, to jest budynku [...], z wykorzystaniem wód dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Natomiast kwestionowana opłata zmienna za III kwartał 2019 r. określona została na podstawie danych przedstawionych w złożonym przez skarżącą spółkę oświadczeniu z dnia 29 stycznia 2020 r. podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, zawierającego informacje o ilości i jakości pobranych w tym okresie wód podziemnych z ujęcia [...].
Sąd I instancji wskazał, że kwestia zasadności ustalenia skarżącej Spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...], w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 5 marca 2014 r., była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 562/20 oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z 9 listopada 2018 r., nr PO.ZUO.5.470.616.OZ.2018.3TI ustalającą opłatę zmienną za pobór wód podziemnych z ujęcia [...] w I kwartale 2018 r.
W ocenie Sądu I instancji, za prawidłowe uznać należało stanowisko organu, że odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych jest rodzajem działalności, nie stanowiącym szczególnego korzystania z wód w zakresie poboru wód podziemnych na co udzielono pozwolenia skarżącej Spółce wskazanym wyżej pozwoleniem wodnoprawnym. Pobór wód podziemnych stanowi w świetle art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w. usługę wodną inną niż usługę określoną w art. 35 ust. 3 pkt 8 p.w. polegającą na trwałym odwadnianiu gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzaniu do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w graniach administracyjnych miast. W kontrolowanej sprawie nie mogłyby mieć zastosowania przepisy art. 268 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 270 ust. 3 p.w., według których opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast. Opłatę za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast ponosi się wyłącznie w formie opłaty stałej. Co więcej, jak przyznaje skarżąca spółka nie jest ona w posiadaniu zezwolenia na odprowadzanie wód pochodzących z odwodnienia budynku [...] do wód. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko organu administracji, co do istnienia podstawy prawnej do określenia spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...].
Sąd I instancji rozpoznający przedmiotową skargę w pełni podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku i przyjmuje je za własne odnośnie zasadności ustalenia skarżącej spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...] w III kwartale 2019 r.
W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 22 listopada 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 1 i 2 oraz 35 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. z 28 stycznia 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 310) polegające na akceptacji stanowiska organu, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z usługą wodną poboru wód podziemnych lub powierzchniowych, a nie faktycznie wykonywaną usługą trwałego odwadniania gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w granicach administracyjnych miast oraz pominięciu faktu, że woda pochodząca z ujęcia obciążonego opłatą zmienną jest retencjonowana, a w konsekwencji bezpodstawnym dopuszczeniem do naliczenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 274 Prawa wodnego i akceptację celu poboru wody stanowiącego podstawę naliczenia opłaty zmiennej, który jest sprzeczny z zapisami pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla ujęcia "[...]";
3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7a § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji, kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku;
4) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nie wykonano obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mającego wpływ na treść wydanej decyzji i ustalenie podstawy naliczenia opłaty zmiennej.
W skardze kasacyjnej wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi Spółki na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 19 lutego 2021 r. oraz jej uwzględnienie jako zasadnej; ewentualnie:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi;
- na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje według norm przepisanych oraz faktu, że przedmiotem "niemniejszego" postępowania jest należność pieniężna.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Zarządu Zlewni, reprezentowany przez r.pr., wniósł: 1. na podstawie art. 184 p.p.s.a. o jej oddalenie z uwagi na brak jej usprawiedliwionych podstaw; 2. na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a, wniósł o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych z uwzględnieniem faktu, że przedmiotem niniejszego postępowania jest należność pieniężna.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że w sprawie nie mamy do czynienia z usługą wodną polegającą na trwałym odwadnianiu gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzaniem do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, ponieważ - jak wskazywała sama skarżąca w toku postępowania przed organem - woda nie wraca do środowiska. Wody zebrane w związku z prowadzonym odwodnieniem [...] są pobierane i wykorzystywane przez skarżącą dla potrzeb socjalno – bytowych oraz przemysłowych, co potwierdza złożone przez skarżącą w trybie art. 552 ust. 2a pkt 2) ustawy Prawo wodne oświadczenie. Z chwilą zatem poboru tych wód, co jest usługą wodną wymienioną w art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne, następuje odpadnięcie przesłanki zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty zmiennej wynikającej z art. 270 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z jego brzmieniem, opłatę za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast ponosi się wyłącznie w formie opłaty stałej. Brak zatem powrotu pobranej wody z powrotem do środowiska jest pierwszą przyczyną uniemożliwiającą zastosowanie art. 270 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Drugą jest również i to, że w ust. 3 art. 270 przywoływanej ustawy chodzi o wody pochodzące wyłącznie z odwodnienia gruntów. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że pobierana woda służy odwodnieniu obiektu. Dodatkowo zważyć trzeba również, że w przypadku ujęcia "[...]", sąd administracyjny badał już prawidłowość naliczania przez organ opłaty stałej za poprzednie kwartały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).
Zarzuty kasacyjne zostały częściowo nieprawidłowo sformułowane, ponieważ spółka powołała się na podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tylko w odniesieniu do niektórych zarzutów precyzując, czy stanowią one zarzuty naruszenia prawa procesowego czy materialnego. Natomiast w przypadku zarzutów podnoszących naruszenie przez Sąd I instancji art. 77 § 1 k.p.a. spółka nie dokonała kwalifikacji prawnej tych przepisów w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji nie stosował i nie mógł stosować powołanych przepisów, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli stosowania tego rodzaju przepisów przez właściwy organ administracji publicznej.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut kasacyjny przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 1 i 2 oraz art. 35 Prawa wodnego. Odnotować należy, że art. 35 Prawa wodnego w dacie wydania zaskarżonej decyzji dzielił się na trzy ustępy, a ustęp trzeci na dziewięć punktów. Brak powołania właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu w zarzucie kasacyjnym stanowi uchybienie formalne. Spółka dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniosła się do art. 35 ust. 3) pkt 1 Prawa wodnego, który stanowi, że usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych oraz art. 35 ust. 3 pkt 8) Prawa wodnego, według którego usługi wodne obejmują: trwałe odwadnianie gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast.
Spór w tej sprawie sprowadza się bowiem do ustalenia, czy spółka na podstawie udzielonego jej pozwolenia wodnoprawnego dokonuje wyłącznie odwodnienia obiektu czy też poboru wód podziemnych, ponieważ w pierwszym z tych przypadków opłata zmienna byłaby nienależna.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej i dogłębnej analizy treści udzielonego spółce pozwolenia wodnoprawnego. Według Sądu I instancji, z treści udzielonego stronie pozwolenia wodnoprawnego jednoznacznie wynika, że obejmuje ono szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia [...] w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego, to jest budynku [...], z wykorzystaniem wód dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Natomiast kwestionowana opłata zmienna za III kwartał 2019 r. określona została na podstawie danych przedstawionych w złożonym przez skarżącą spółkę oświadczeniu z dnia 29 stycznia 2020 r. podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, zawierającego informacje o ilości i jakości pobranych w tym okresie wód podziemnych z ujęcia [...].
Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że kwestia zasadności ustalenia skarżącej spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...], w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 5 marca 2014 r., była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 562/20 oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 9 listopada 2018 r., nr PO.ZUO.5.470.616.OZ.2018.3TI ustalającą opłatę zmienną za pobór wód podziemnych z ujęcia [...] w I kwartale 2018 r.
W niniejszej sprawie tak samo jak w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 18 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 562/20 udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne wydane zostało na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267).
W trafnej ocenie Sądu I instancji, za prawidłowe uznać należało stanowisko organu, że odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych jest rodzajem działalności, nie stanowiącym szczególnego korzystania z wód w zakresie poboru wód podziemnych na co udzielono pozwolenia skarżącej Spółce wskazanym wyżej pozwoleniem wodnoprawnym. Pobór wód podziemnych stanowi w świetle art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w. usługę wodną inną niż usługę określoną w art. 35 ust. 3 pkt 8 p.w. polegającą na trwałym odwadnianiu gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzaniu do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w graniach administracyjnych miast. W kontrolowanej sprawie nie mogłyby mieć zastosowania przepisy art. 268 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 270 ust. 3 p.w., według których opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast. Opłatę za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast ponosi się wyłącznie w formie opłaty stałej. Co więcej, jak przyznaje skarżąca Spółka nie jest ona w posiadaniu zezwolenia na odprowadzanie wód pochodzących z odwodnienia budynku [...] do wód. W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organu administracji, co do istnienia podstawy prawnej do określenia spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...].
Prawidłowo Sąd I instancji rozpoznający przedmiotową skargę w pełni podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyżej prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 18 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 562/20 odnośnie zasadności ustalenia skarżącej spółce opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia [...] w III kwartale 2019 r. Wyjaśnić dodatkowo należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 5032/21 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 562/20.
Z tych też względów Sąd I instancji zasadnie za chybione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 1 i ust. 2 i art. 35 p.w. oraz art. 274 p.w.
Zarzut naruszenia przedstawiony w pkt 4) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ kwestia ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie została już prawomocnie przesądzona w wyroku NSA z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3200/19. Ponadto chociaż Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się w tym wyroku do zarzutów podnoszących naruszenie art. 7 i art. 80 k.p.a., lecz wskazał jednocześnie, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy to Sąd I instancji powinien we własnym zakresie rozstrzygnąć, czy stanowisko organu odwoławczego w zakresie interpretacji treści pozwolenia wodnoprawnego jest prawidłowe (zob. też wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 5032/21). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że skoro strona skarżąca świadczy usługę wodną polegającej na poborze wód podziemnych, organ prawidłowo zaskarżoną decyzją ustalił z tego tytułu opłatę zmienną za III kwartał 2019 r. Ma rację Sąd I instancji, że poddana kontroli tego Sądu decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa materialnego, a poprzedzające jej wydanie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W trafnej ocenie Sądu I instancji w realiach rozpatrywanej sprawy organ nie naruszył art. 7a § 1 k.p.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.