III OSK 7289/21

III OSK 7289/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Op 60/21 - Wyrok WSA w Opolu z 2021-08-24
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 149 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 6, art. 13
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Op 60/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Op 60/21 oddalił skargę w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 6 [...] 2020 r. K. P., występująca w imieniu Stowarzyszenia [...] w [...] (dalej: skarżący lub Stowarzyszenie), zwróciła się do organu o udzielenie informacji w kwestii "czy w związku z informacją zawartą w piśmie z dnia 21 czerwca 2020 roku przesłanym przez Stowarzyszenie [...] do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w Opolu, a dotyczącą posiadania i stosowania w celu znieczulenia ogólnego pacjentów poddawanych operacjom neurochirurgicznym preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N, III-N, IV-N i/lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P w podmiotach prowadzących działalność leczniczą:
1) [...] SPÓŁKA PARTNERSKA zarejestrowany w rejestrze Wojewody Opolskiego pod numerem [...], NIP [...] Regon [...];
2) [...] SPÓŁKA PARTNERSKA zarejestrowany w Okręgowej Radzie Lekarskiej w Opolu pod numerem [...]
Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny podjął jakiekolwiek czynności mające na celu określenie podstaw prawnych obrotu powyższymi substancjami i preparatami w wymienionych podmiotach. Jeżeli tak, to proszę podać jakie".
W pierwszej kolejności organ podjął czynności procesowe zmierzające do ustalenia, czy K. P. jest umocowana do występowania w imieniu Stowarzyszenia.
W piśmie z dnia 8 września 2020 r. organ "zawiadomił" Stowarzyszenie, że żądane informacje nie mieszczą się w pojęciu "informacja publiczna" w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w świetle powołanej ustawy.
W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w powołanym wyżej wyroku wskazał, że złożona skarga była dopuszczalna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że żądane przez Stowarzyszenie we wniosku z dnia 6 czerwca 2020 r. dane nie stanowią informacji publicznej. Jakkolwiek kwestia podniesiona we wniosku skarżącego Stowarzyszenia dotyczy problematyki publicznej pozostającej we właściwości organów Inspekcji Farmaceutycznej – szerokiej problematyki obrotu preparatami zawierającymi środki odurzające grup I-N, II-N, III-N oraz IV-N i/lub substancjami psychotropowymi grup II-P, III-P, IV-P, to jednak sposób postawionych we wniosku pytań, a w szczególności okoliczność, że dotyczą konkretnie wskazanych i zindywidualizowanych podmiotów (czy Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny podjął jakiekolwiek czynności mające na celu określenie podstaw prawnych obrotu powyższymi substancjami i preparatami w wymienionych we wniosku podmiotach), sprawia, iż problematyka ta traci walor sprawy publicznej na rzecz sprawy indywidualnej. Skoro zatem jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, to określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego, a nie jednostkowego (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 72/21, CBOSA). Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu, choć prowadzone są przez organy administracji publicznej (organy władzy publicznej).
W związku z ustaleniem, że objęta wnioskiem Stowarzyszenia informacja nie mieści się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. – nie stanowi informacji publicznej – organ powinien był poinformować o tym wnioskodawcę, co też nastąpiło w piśmie z dnia 8 września 2020 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
• przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 149 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; zwana dalej: u.d.i.p.), poprzez brak uznania, iż informacja, o udzielenie której wnioskowała skarżąca nie stanowi informacji publicznej;
• przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 149 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 13 u.d.i.p., poprzez brak uznania, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania o udostępnieniu informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., uznanie, iż informacja, o której udzielenie wnioskowała skarżąca stanowi informację publiczną, stwierdzenie przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6, ewentualnie uchylenie w całości wyroku WSA oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Opolu. Ponadto skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i zrzekło się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia (vide np. NSA w wyroku z 29 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 2728/18, LEX nr 3393227).
Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała o jaką postać naruszenia art. 6 i 13 powołanej ustawy chodzi: błędne ich zastosowanie, czy błędną wykładnię, posługując się enigmatycznym stwierdzeniem, że naruszenie przepisów tj. art. 6 nastąpiło "poprzez brak uznania, iż informacja o udzielenie której wnioskowała Skarżąca nie stanowi informacji publicznej" oraz art. 13 nastąpiło "poprzez brak uznania, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania o udostępnieniu informacji publicznej". W powiązaniu z uzasadnieniem skargi kasacyjnej można jedynie się domyślać, że stronie skarżącej kasacyjnie chodziło o błędne zastosowanie art. 6 i art. 13 u.d.i.p.
Nadto zarzuty naruszenia art. 6 i art. 13 u.d.i.p. zostały błędnie sformułowane. Otóż przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; LEX nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Przytoczony w podstawie kasacyjnej art. 13 u.d.i.p. dzieli się na niższe jednostki redakcyjne – 2 ustępy. Brak wskazania szczegółowej jednostki redakcyjnej zaskarżonych przepisów w treści zarzutu kasacyjnego uniemożliwia Sądowi odniesienie się do nich.
Podobnie ocenić należy zarzut dotyczący art. 6 u.d.i.p., który dzieli się na 2 ustępy, z czego ustęp pierwszy na 5 punktów, a te z kolei na litery. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczony został art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a – d, lecz poza zacytowaniem treści tego przepisu nie została wskazana dokładna podstawa zarzutu w powiązaniu z treścią wniosku z dnia 6 lipca 2020 r. oraz działaniami organu.
Co więcej zarzut zakwalifikowania wniosku Stowarzyszenia z dnia 6 lipca 2020 r., jako niedotyczącego informacji publicznej ("poprzez brak uznania, iż informacja, o udzielenie której wnioskowała Skarżąca nie stanowi informacji publicznej") odnosi się do przyjętego przez organ i Sąd I instancji stanu faktycznego. Tymczasem, jak to wskazano wyżej, podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując normę prawną popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada (lub nie odpowiada) stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., I OSK 250/15; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., I OSK 721/15). Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i jeśli jest związane z kwestią ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego, to może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy poprzez zarzuty podnoszone w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a czyni to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to tak skonstruowane zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie mogą odnieść skutku.
W treści skargi kasacyjnej, zarówno w zarzutach, jak i argumentacji na ich poparcie, strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, odnosząc się do poczynienia wadliwych ustaleń i wytykając m.in., że: 1) "brak uznania, iż informacja, o udzielenie której wnioskowała Skarżąca nie stanowi informacji publicznej", 2) "że ze względu na sposób postawionych przez Stowarzyszenie we wniosku pytań (...) wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną.
Autor skargi kasacyjnej zmierza zatem do podważenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny oraz do podważenia stanowiska Sądu w zakresie kwalifikacji żądanej w konkretnym wniosku informacji jako informacji publicznej i w konsekwencji braku podstaw do kwalifikacji jej jako informacji w sprawie indywidualnej ze względu na sposób jej sformułowania. Jak już wskazano wyżej kwestionowanie stanu faktycznego sprawy nie może zaś stanowić skutecznej podstawy zarzutu naruszenia prawa materialnego.
W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Kasacja nieodpowiadająca wskazanym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Właśnie ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Bezzasadny jest zarzut dotyczący przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie był stosowany przez Sąd I instancji (nie stanowił podstawy prawnej wyroku), nadto ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości postępowania, który uzasadniałaby zastosowanie tego przepisu. Zarzut ten nie został zresztą uzasadniony w skardze kasacyjnej. Zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja (k. 176 a.s.) odnosi się do naruszenia art. 149 § 3 p.p.s.a., a nie do art. 149 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.