III OSK 7182/21

III OSK 7182/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Pauter
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Rz 61/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2021-05-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 153, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 283
art. 84 w zw. z art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych N. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 61/21 w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2020 r., nr SKO.4170/94/2020 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. oddala skargi kasacyjne; II. zasądza solidarnie od N. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz Z.P. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Rz 61/21 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z.P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO w Rzeszowie, Kolegium) z 3 listopada 2020 r. nr SKO.4170/94/2020 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w pkt I. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z 25 września 2020 r. nr SR-II.6220.23.2020 II. zasądził od SKO w Rzeszowie na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi skarżącego jest decyzja SKO w Rzeszowie z 3 listopada 2020 r., nr SK0.4170/94/2020 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Wnioskiem z 22 kwietnia 2020 r. N. sp. z o. o zwróciła się do Prezydenta Miasta Rzeszowa (dalej: Prezydent), o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcja usługową wraz z garażami wielostanowiskowymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym zbiorniki retencyjne i mury oporowe" na działkach nr ew.: [...], obręb [...] ul. K.
Decyzją z 25 września 2020 r. nr SR-II.6220.23.2020 Prezydent stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji przedsięwzięcia.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że w decyzji nie uwzględniono oddziaływania Kopalni Gazu Ziemnego Z. na inwestycję, która powoduje przekroczenia norm w zakresie środowiska (w szczególności w zakresie pyłów i gazów) i ich wpływu na środowisko i życie mieszkańców.
Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej ustawa środowiskowa, u.u.i.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, dalej rozporządzenie) w decyzji z 3 listopada 2020 r. nr SKO.4170/94/2020 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze na opisaną na wstępie decyzję Z.P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta z 25 września 2020 r. w uzasadnieniu wyroku wskazał, że lokalizacja przedsięwzięcia została ustalona w decyzjach i w załączniku do decyzji w sposób, który nie pozwala na jej jednoznaczne określenie. Sprawa jest o tyle poważna, że zarówno w decyzji, jak i w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji przesądzono, że planowane przedsięwzięcie to.: "Budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcją usługową wraz z garażami wielostanowiskowymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiorniki retencyjne i mury oporowe na dz. ew. nr [...], obr. [...] w R. przy ul. K.".
Część terenu przewidzianego na realizację planowanego przedsięwzięcia tj. część działek nr ew. [....] w obrębie [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pn.: "Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [....]", uchwalonym przez Radę Miasta R. uchwałą Nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa P. z dnia 29 lipca 2015 r. poz. [....]. Planowane przedsięwzięcie inwestycyjne jest zgodne z założeniami ww. MPZP. Pozostałe części działek nr ew.: [....] w obrębie [....] oraz działki nr ew.: [....] w obrębie [...] nie są objęte żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego nie ma możliwości oceny zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu I instancji, niewątpliwie więc według organu całe ww. działki ewidencyjne stanowią teren inwestycyjny. Problem w tym, że zliczona samodzielnie przez Sąd ich powierzchnia wynosi ponad 3,5 ha, a tymczasem "powierzchnia terenu przeznaczonego na realizację inwestycji" wynikająca z uzasadnienia decyzji i charakterystyki przedsięwzięcia ma 2,23 ha.
W skardze kasacyjnej N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca kasacyjnie, spółka), reprezentowana przez adw., na podstawie art. 173 § 1, 174 pkt 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono:
I. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz z art. 62 pkt 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. przez:
- ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy nie zachodziły przyczyny do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z 25 września 2020 r. oraz decyzji SKO w Rzeszowie z 3 listopada 2020 r., a właściwe zapoznanie się przez WSA z materiałem dowodowym pozwalałoby na stwierdzenie, że została spełniona norma art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.,
- brak uwzględnienia przy ustalaniu stanu faktycznego załączników do wniosku o wydanie decyzji, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia i załączników "Lokalizacja przedsięwzięcia" i decyzji o warunkach zabudowy, które to dokumenty w sposób jednoznaczny wskazują lokalizację przedsięwzięcia,
- błędnym stwierdzeniu, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia podano sprzeczne lub nieprecyzyjne dane podczas, gdy w rzeczywistości wskazano usytuowanie przedsięwzięcia przez wymienienie enumeratywnie działek, na których zlokalizowana będzie inwestycja oraz podano powierzchnię zajmowanej nieruchomości wyrażoną w jednostkach miary (ha), a informacje te mają swoje oparcie w dokumentach stanowiących załączniki do karty informacyjnej przedsięwzięcia, a w szczególności w mapie ewidencyjnej w skali 1:1000 -"Lokalizacja przedsięwzięcia",
- brak zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy wezwanie skarżącej lub organu do złożenia dowodu z dokumentu - z mapy ze wskazaniem powierzchni zajmowanych poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości, pozwoliłoby wyjaśnić wątpliwości Sądu co do terenu inwestycji lub lokalizacji przedsięwzięcia,
- uznanie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy wskazane przez Sąd podstawy wydania wyroku wskazują na naruszenie przepisów postępowania prowadzących do ustalenia stanu faktycznego, które mogą uzasadniać co najwyżej uchylenie zaskarżonej decyzji SKO,
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezgodne z ustawą uzasadnienie wyroku polegające na niewystarczającym określeniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez wskazanie całego przepisu art. 84 ustawy środowiskowej, który to przepis zawiera 3 ustępy a także polegające na braku dokonania wykładni tego przepisu oraz braku właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności, przez co nie jest możliwe właściwe ustalenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i utrudnia skarżącemu odniesienie się do zaskarżonego wyroku;
II. prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
a) art. 62a ust. 1 w zw. z art. 63 ustawy środowiskowej poprzez ich niewłaściwą interpretację i uznanie, że:
- usytuowanie przedsięwzięcia, lokalizacja inwestycji oraz powierzchnia zajmowanej nieruchomości są pojęciami tożsamymi, podczas gdy nie są one elementami tożsamymi, a w szczególności usytuowanie przedsięwzięcia oraz lokalizacja przedsięwzięcia nie wymagają podania ich powierzchni wyrażonej w jednostce miary,
- karta informacyjna przedsięwzięcia powinna wskazywać usytuowanie przedsięwzięcia rozumianego jako teren inwestycji ze wskazaniem dziatek objętych planowaną inwestycją z zaznaczeniem czy jest to cała działka czy jej część i powierzchni tych działek, tj. że zawarcie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacji o braku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedsięwzięcia, podczas gdy usytuowanie przedsięwzięcia wskazane jest także na działkach częściowo objętych tym planem stanowi nieścisłość wpływającą na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy dane te są zgodne ze stanem faktycznym i spójne, gdyż wskazany w załączniku "Lokalizacja przedsięwzięcia" teren nie jest objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy prawidłowa interpretacja oznacza, że karta informacyjna przedsięwzięcia może zawierać usytuowanie przedsięwzięcia określone poprzez enumeratywne wymienienie działek wchodzących w skład nieruchomości bez wskazania powierzchni łącznej tych działek, może wskazywać powierzchnię zajmowanych nieruchomości poprzez wskazanie liczby hektarów zajętych pod przedsięwzięcie bez rozbicia na poszczególne działki wchodzące w skład nieruchomości, a lokalizacja przedsięwzięcia może być dookreślona za pomocą załącznika graficznego w postaci mapy sporządzonej w skali 1:1000 umożliwiającej jej weryfikację z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w przypadku uchwalenia planu,
- informacje podane w treści karty informacyjnej są wiążące dla organu administracyjnego przy wydawaniu decyzji środowiskowej podczas, gdy karta informacyjna ma charakter dokumentu prywatnego, a organ zgodnie z art. 63 ustawy środowiskowej dokonuje samodzielnie ustaleń na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w tym przepisie,
b) art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej przez niewłaściwą interpretację i uznanie, że brak w uzasadnieniu decyzji szczegółowych ustaleń co do treści miejscowego planu i poprzestanie jedynie na konkluzji o zgodności planowanej decyzji z założeniami planu miejscowego stanowi rażące naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej podczas kiedy stwierdzenie, że dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wypełnia normę przepisu,
c) art. 84 ust. 1, 1a i 2 ustawy środowiskowej przez niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że:
- w decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niewystarczające jest wskazanie miejsca realizacji przedsięwzięcia poprzez wymienienie enumeratywnie działek, na których usytuowane jest przedsięwzięcie, podczas gdy art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy nie ma zastosowania w przypadku wydawania decyzji na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, gdyż nie znajduje się w dyspozycji ust. 1a tego artykułu, a w przypadku gdyby doszło do jego zastosowania to dla podania miejsca realizacji przedsięwzięcia wskazanego w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) wystarczające jest wskazanie działek bez określenia czy dotyczy to ich całości lub części,
- brak dokładnego wskazania usytuowania przedsięwzięcia rozumianego jako wskazanie nr działki z zaznaczeniem czy inwestycja będzie realizowana na jej części czy całości stanowi o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej podczas kiedy prawidłowa interpretacja oznacza, że przepisy tego artykułu nie nakładają takiego obowiązku, a dla potrzeb postępowania o wydanie decyzji środowiskowej wystarczające jest wskazanie działek bez oznaczenia czy dotyczy to ich całości lub części,
d) naruszenie art. 84 ust. 1, 1a, 2 w zw. z art. 80 ust 2 ustawy środowiskowej i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że organy obydwu instancji nie ustaliły w sposób pewny miejsca realizacji inwestycji oraz nie ustaliły obowiązującej treści map miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w R. i zgodności inwestycji z jego treścią, czego konsekwencją jest nieważność decyzji z uwagi na rażące naruszenia prawa, podczas gdy organy te:
- w sposób właściwy, nie budzący wątpliwości i zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy środowiskowej ustaliły zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej lokalizację przedsięwzięcia i brak uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej lokalizacji informacyjnie wskazując, że na terenach działek nie objętych lokalizacją obowiązuje miejscowy plan, a inwestycja będzie z nim zgodna,
- wydały decyzje zawierającą wszelkie wymagane w art. 84 ust. 1, 1a i 2 elementy, dokonano właściwych uzgodnień w myśl art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy środowiskowej, określone zostały dodatkowe wymagania określone w art. 84 ust. 1a ustawy a charakterystyka przedsięwzięcia zawiera wszelkie informacje, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, w związku z tym zostały spełnione wszelkie ustawowe warunki do wydania przez Prezydenta decyzji z dnia 25.09.2020 r. znak SR-II.6220.23.2020 i utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze,
- błędną interpretację przez przyjęcie, że brak dokładnego wskazania usytuowania przedsięwzięcia rozumianego jako wskazanie nr działki z zaznaczeniem czy inwestycja będzie realizowana na jej części czy całości stanowi o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej podczas kiedy prawidłowa interpretacja oznacza, że przepisy tego artykułu nie nakładają takiego obowiązku, a dla potrzeb postępowania o wydanie decyzji środowiskowej wystarczające jest wskazanie działek bez oznaczenia czy dotyczy to ich całości lub części,
e) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 84 ust. 1, 1a, 2 w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez jego błędne zastosowanie na przyjęciu, że brak w uzasadnieniu decyzji szczegółowego uzasadnienia ustaleń co do treści miejscowego planu i poprzestanie jedynie na konkluzji o zgodności planowanej decyzji z założeniami planu miejscowego stanowi rażące naruszenie przepisów podczas kiedy stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony bądź stwierdzenie braku obowiązującego planu wypełnia normę przepisu;
f) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak dokładnej lokalizacji rozumianej jako wskazanie nr działki z zaznaczeniem czy inwestycja będzie realizowana na jej części czy całości stanowi o rażącym naruszeniu przepisu podczas kiedy prawidłowa interpretacja oznacza, że brak wskazania usytuowania tak rozumianego nie stanowi o rażącym naruszeniu cyt. przepisu.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 61/21, 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej SKO, reprezentowane przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1, 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji i zarzuciło: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: obrazę art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z 84 i art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w relacji do przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez nieuzasadnione przyjęcie, iż w toku postępowania przed organami administracji publicznej doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie naruszenia wymienionych norm prawa materialnego; dającego podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w sprawie. Podnosząc powyższy zarzut, wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. Wniesiono również o wyznaczenie i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesioną przez SKO w Rzeszowie, skarżący, reprezentowany przez adw. wniósł o 1. oddalenie skargi kasacyjnej; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną przedstawioną w piśmie, które wpłynęło do WSA w Rzeszowie w dniu 6 października 2021 r. skarżący, działający we własnym imieniu, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę.
W piśmie z 10 kwietnia 2025 r. spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie w postępowaniu dowodów z załączonych do pisma dokumentów, tj. trzech decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. udzielających pozwolenia na użytkowanie – na fakt wykazania zakończenia inwestycji dla której została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja środowiskowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skargi kasacyjne nie są zasadne. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skarg kasacyjnych oraz w ich uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice wniesionych w niniejszej sprawie skarg kasacyjnych zostały wyznaczone przez ich podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem wniesione skargi kasacyjne w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do skargi kasacyjnej spółki.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej spółki zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt I. a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący "naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz z art. 62 pkt 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a.".
O ile zwykłe naruszenie prawa skutkuje uchyleniem decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c, p.p.s.a., o tyle rażące naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z wszystkimi tego konsekwencjami. Postawienie zatem zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga uzasadnienia, dlaczego stwierdzone przez Sąd I instancji rażące naruszenie prawa nie miało w ocenie skarżącej kasacyjnie takiego charakteru. W skardze kasacyjnej takiej argumentacji nie przedstawiono. Z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji czyni zbędną potrzebę dokonania przez sąd merytorycznej oceny zarzutów zawartych we wniesionej skardze. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest zgodne z jego motywami dotyczącymi zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego wykrycie wady, uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obligowało Sąd I instancji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta z 25 września 2020 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo uzasadnił tezę dotyczącą braku ustalenia w sposób pewny miejsca realizacji przedsięwzięcia co przesądzało o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej przesądziła także zawarta w treści decyzji organów obu instancji konkluzja o zgodności planowanej inwestycji z założeniami m.p.z.p. [...] w R. Brak jakichkolwiek ustaleń co do obowiązującej treści m.p.z.p. i zgodności przedsięwzięcia z jego treścią w okolicznościach sprawy rażąco narusza art. 84 w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, że art. 62 pkt 1 p.p.s.a. - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - nie może stanowić podstawy przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Przepis ten określa uprawnienia przewodniczącego wydziału, które mają charakter organizacyjno-formalny. Ewentualne uchybienia dotyczące trybu przygotowania akt, uregulowanego w art. 62 pkt 1 p.p.s.a. nie mogą być zaś uznane za istotne naruszenia przepisów postępowania, które mają wpływ na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 571/05, z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 326/10, z 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1130/15, z 6 września 2017 r., sygn. akt II OSK 5/16, z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1448/19).
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1284/22; wyrok NSA z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 134/24).
Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1438/21).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.b) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że artykuł 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w świetle wskazanej uchwały przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.
W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń. Przeciwnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wypowiedź co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł nadto stanowisko co do oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Zasadność merytorycznego stanowiska Sądu I instancji nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej dotyczące zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadza się w istocie do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji. Wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony na str. 24 skargi kasacyjnej (w uzasadnieniu) dotyczący naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 145 § 1 p.p.s.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych w postaci punktów o zróżnicowanej treści normatywnej. Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, podstawą jego zastosowania jest stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego. Warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek wyjścia poza granice skargi i podjęcia odpowiednich środków w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Regulacja ta ściśle wiąże się z art. 134 § 1 p.p.s.a., a skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, jakich naruszeń prawa nie wskazanych w skardze nie dostrzegł Sąd I instancji badając legalność zaskarżonej decyzji. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga.
Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu.
W drugiej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt II. petitum skargi kasacyjnej dotyczące prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że uzasadniając zarzut naruszenia art. 62a ust. 1 w zw. z art. 63 ustawy środowiskowej w skardze kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji podaje jako kluczowy dowód w sprawie kartę informacyjną przedsięwzięcia (KIP) pn.: "Budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcją usługową wraz garażami wielostanowiskowymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiorniki retencyjne i mury oporowe na dz. ew. nr [...], obr. [...] w R. przy ul. K." i stwierdza, że na podstawie powyższego dowodu nie można ustalić terenu inwestycji ani zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazuje, że istnieje rozbieżność pomiędzy powierzchnią terenu przeznaczonego na realizację inwestycji określoną na 2,23 ha oraz terenem inwestycji, który po zliczeniu całości działek wymienionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynosi 3,5 ha. Według skarżącej kasacyjnie, z powyższego stanowiska wynika, że Sąd I instancji kwestionuje dwa elementy KIP określone w art. 62a ustawy środowiskowej, a dokładnie w ust. 1 pkt 1 - usytuowanie przedsięwzięcia oraz jego korelację z określoną w pkt 3 powierzchnią zajmowanej nieruchomości. Zdaniem skarżącej kasacyjnie z uzasadnienia wyroku można wysnuć wniosek, że Sąd utożsamia te dwa elementy. Według skarżącej kasacyjnie, dla potrzeb ustalenia usytuowania przedsięwzięcia wystarczające jest wskazanie działek, na których inwestycja będzie prowadzona, natomiast powierzchna zajmowanej nieruchomości jest pojęciem odrębnym dookreślającym rzeczywisty teren wykorzystany pod planowaną inwestycję, dla którego wystarczające jest łączne podanie tej powierzchni bez konieczności rozdzielenia na poszczególne działki. Uzasadniając zarzut dotyczący art. 82 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej skarżąca kasacyjnie podnosi, że wnioskodawca i organ nie mają obowiązku podawania powierzchni usytuowania przedsięwzięcia lub miejsca realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie tych powierzchni i porównanie z powierzchnią zajmowanej nieruchomości z art. 62a ust 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej jest indyferentne dla niniejszej sprawy jak również dla pozostałych spraw o wydanie decyzji środowiskowej. W pierwszej kolejności skarżąca kasacyjnie podnosi, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w pkt 2.2 wskazano na jakich działka ma być usytuowane przedsięwzięcie, natomiast w pkt 3.1. w sposób szczegółowy wskazano powierzchnię zajmowanej nieruchomości oraz obiektu budowlanego. Tym samym wskazano właściwe pozycje wynikające z ustawy środowiskowej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 84 ust. 1, 1a i 2 ustawy środowiskowej wskazano, że kwestia ustaleń co do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia, a tym samym ustalenia usytuowania inwestycji ma jedynie charakter pomocniczy przy ustaleniu warunków korzystania ze środowiska i wpływu inwestycji na środowisko. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji — Prezydent w decyzji z 25 września 2020 r. oraz w charakterystyce przedsięwzięcia będącym załącznikiem do niej zawarł wszystkie powyższe elementy. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w decyzji znajduje się wskazanie usytuowania przedsięwzięcia poprzez enumeratywne wymienienie działek, na których realizowana będzie inwestycja, co jest wystarczające dla wskazania jej umiejscowienia, a także do określenia jej lokalizacji.
Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 84 ust. 1, 1a, 2 w zw. z art. 80 ust 2 ustawy środowiskowej i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podniesiono, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nabrał jedynie wątpliwości co do określenia w rozstrzygnięciu zawartym w decyzji zakresu wskazania usytuowania przedsięwzięcia lub lokalizacji przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w przedmiotowej sprawie, nawet przy wadliwości decyzji w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dojdzie do takiej sytuacji, gdyż właściwe badanie zgodności lokalizacji inwestycji z m.p.z.p. następuje przy wydawaniu pozwolenia na budowę a ustalenia na podstawie art. 80 ust. 2 nie są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na podstawie prawa budowlanego. Celem wydania decyzji jest ustalenie czy dochodzi do oddziaływania na środowisko, zakresu tego oddziaływania oraz ustalenie zasad korzystania z niego lub ochrony, a w tym zakresie Sąd I instancji nie wskazał żadnych zastrzeżeń. Już powyższe okoliczności stanowią o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej i stanowią o braku podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Biorąc pod uwagę komplementarny charakter zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego oraz taki sam charakter ich uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do nich łącznie.
Niezasadne okazały się wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Argumentacja dotycząca zarzutów naruszenia prawa materialnego, której fragmenty przedstawiono powyżej wskazuje, że skarżąca kasacyjnie w ramach powołanych zarzutów naruszenia prawa materialnego usiłuje podważyć ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny, swoje zarzuty odnosząc do dokonanej przez Sąd oceny zakresu wskazania usytuowania przedsięwzięcia lub lokalizacji przedsięwzięcia przedstawionej w charakterystyce przedsięwzięcia. Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną Sądu I instancji zgromadzonej w sprawie dokumentacji, że lokalizacja ustalona w tej dokumentacji nie pozwala na jednoznaczne określenie lokalizacji przedsięwzięcia i jego zgodności z treścią m.p.z.p. Usiłuje zatem zakwestionować zarówno prawidłowość oceny jednego z istotnych elementów stanu faktycznego sprawy jakim jest wniosek z 22 kwietnia 2020 r., w którym spółka zwróciła się do Prezydenta, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcja usługową wraz z garażami wielostanowiskowymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym zbiorniki retencyjne i mury oporowe" na działkach nr ew.: [....] obręb [...] ul. K., jak i innych okoliczności faktycznych związanych z faktycznym miejscem realizacji przedsięwzięcia i jego zgodności z m.p.z.p. Tak skonstruowane zarzuty dotyczące prawa materialnego niewątpliwie nie stanowią zarzutu błędnej wykładni powołanych przepisów lub niewłaściwego ich zastosowania.
W związku z tym, że w ramach naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość oceny elementów stanu faktycznego sprawy należy przypomnieć, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do podważanego stanu faktycznego sprawy, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3152/18). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11).
Jeżeli skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych również w związku z ich wykładnią zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżąca kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a czyni to podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12).
Odnosząc się do skargi kasacyjnej SKO w Rzeszowie wyjaśnić należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący obrazy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z 84 i art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w relacji do przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez nieuzasadnione przyjęcie, że w toku postępowania przed organami administracji publicznej doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie naruszenia wymienionych norm prawa materialnego, dającego podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w sprawie.
Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia przedstawionego w skardze kasacyjnej SKO w Rzeszowie, wskazać należy, że o ile zwykłe naruszenie prawa skutkuje uchyleniem decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c, p.p.s.a., o tyle rażące naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z wszystkimi tego konsekwencjami. Postawienie zatem zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga uzasadnienia, dlaczego stwierdzone przez Sąd I instancji rażące naruszenie prawa nie miało w ocenie SKO w Rzeszowie takiego charakteru. W skardze kasacyjnej skarżącego kasacyjnie organu takiej argumentacji nie przedstawiono. Z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji czyni zbędną potrzebę dokonania przez sąd merytorycznej oceny zarzutów zawartych we wniesionej skardze. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest zgodne z jego motywami dotyczącymi zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego wykrycie wady, uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obligowało Sąd I instancji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji prawidłowo uzasadnił tezę dotyczącą baraku ustalenia w sposób pewny miejsca realizacji przedsięwzięcia co przesądzało o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że o rażącym naruszeniu art. 84 ustawy środowiskowej przesądza także zawarta w treści decyzji organów obu instancji konkluzja o zgodności planowanej inwestycji z założeniami MPZP "[...]" w R.. Brak jakichkolwiek ustaleń co do obowiązującej treści m.p.z.p. i zgodności przedsięwzięcia z jego treścią w okolicznościach sprawy rażąco narusza art. 84 w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Skoro z treści art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest natomiast, w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W niniejszej sprawie stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia stanowiło rażące naruszenie art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji wyjaśnił, przyczyny takiej oceny rażącego naruszenia art. 84 ustawy środowiskowej przez orzekające organy. W przypadku stwierdzenia niezgodności planowego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego procedowanie co do meritum, w sprawie potrzeby ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, staje się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2045/21).
Skoro przedmiotem kontroli Sądu I instancji była wyłącznie decyzja w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, to kontrola zaskarżonej do Sądu I instancji tej decyzji ostatecznej zgodnie z dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej prawidłowo obejmowała również ocenę zgodności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ stwierdza jedynie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że decyzja ta nie ma zawierać żadnych innych treści. Jest ona także orzeczeniem merytorycznym dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Oznacza to, że powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane (tylko wówczas można dokonać oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).
Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że lokalizacja przedsięwzięcia została ustalona w decyzjach i w załączniku do decyzji w sposób, który nie pozwala na jej jednoznaczne określenie. Sprawa jest o tyle poważna, że zarówno w decyzji, jak i w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji przesądzono, że planowane przedsięwzięcie to.: "Budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcją usługową wraz z garażami wielostanowiskowymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiorniki retencyjne i mury oporowe na dz. ew. nr [...], obr. [...] w R. przy ul. K.". Część terenu przewidzianego na realizację planowanego przedsięwzięcia tj. część działek nr ew. [...] w obrębie [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pn.: "Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...]", uchwalonym przez Radę Miasta R. uchwałą Nr [...] z 23 czerwca 2015 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa P. z 29 lipca 2015 r. poz. [...]. Planowane przedsięwzięcie inwestycyjne jest zgodne z założeniami ww. MPZP. Pozostałe części działek nr ew.: [...] w obrębie [...] oraz działki nr ew.: [...] w obrębie [...] nie są objęte żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wobec powyższego nie ma możliwości oceny zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest - w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. wyrok NSA z 10 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2460/16).
Odnosząc się do wniosku spółki o przeprowadzenie dowodu z dokumentów przypomnieć należy, że przewidzianą w art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza. Okoliczności, które mają potwierdzać decyzje stanowiące przedmiot wniosku dowodowego, nie mają związku z zaistniałą w niniejszej sprawie podstawą stwierdzenia niezgodności zaskarżonego aktu z prawem.
Z przedstawionych powyżej powodów również skarga kasacyjna SKO w Rzeszowie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw, oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.