III OSK 7169/21

III OSK 7169/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Mirosław Wincenciak
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SAB/Op 47/21 - Wyrok WSA w Opolu z 2021-08-24
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 174
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia zwykłego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 47/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia zwykłego [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia zwykłego [...] na rzecz Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 47/21, oddalił skargę Stowarzyszenia zwykłego [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2020 r. Stowarzyszenie zwykłe [...] zwróciło się do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu o udzielenie informacji w kwestii: czy podmioty:
1. "NEUROCHIRURG. [...] SPÓŁKA PARTNERSKA zarejestrowany w rejestrze Wojewody [...] pod numerem [...], NIP [...] Regon [...];
2. NEUROCHIRURG.[...] SPÓŁKA PARTNERSKA zarejestrowany w Okręgowej Radzie Lekarskiej [...] pod numerem [...] wykonujące działalność leczniczą w O. na ulicy [...] uzyskały zgodę wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego na posiadanie i stosowanie preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N i III-N lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Przeciwdziałaniu narkomanii?".
W dniu 2 lipca 2020 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu wydał decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji.
Pismem z dnia 11 lipca 2020 r. Stowarzyszenie wniosło odwołanie od tej decyzji.
W dniu 27 sierpnia 2020 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu działając, na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. wydał jeszcze jedną decyzję, w której uwzględnił odwołanie Stowarzyszenia od decyzji z dnia 2 lipca 2020 r. w ten sposób, że postanowił rozpatrzyć wniosek Stowarzyszenia z dnia 21 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej dopiero po przedłożeniu dokumentu obejmującego umocowanie do działania Przedstawicielki w imieniu Stowarzyszenia.
Od tej decyzji Stowarzyszenie pismem z dnia 1 września 2020 r. wniosło odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
Decyzją z dnia 7 października 2020 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu stwierdził rażące naruszenie prawa poprzez wzruszenie decyzji przy niezachowaniu terminu ustawowego z art. 133 k.p.a.
Następnie pismem z dnia 1 listopada 2020 r. Stowarzyszenie wniosło ponaglenie do GIF. Dopiero to działanie spowodowało, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu przesłał organowi odwoławczemu odwołanie Stowarzyszenia z dnia 11 lipca 2020 r. od własnej decyzji z dnia 2 lipca 2020 r.
Główny Inspektor Farmaceutyczny, decyzją z dnia 26 listopada 2020 r., nr BP.0133.93.2020.KMAL.3, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.
Pismem z dnia 20 czerwca 2021 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w załatwieniu jego wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r., kierowanego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. dalej: "u.d.i.p.") oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał skargę za niezasadną.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, spór w sprawie koncentruje się wokół ustalenia czy wystąpiła bezczynność w załatwieniu wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r. oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie – jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie – jak twierdzi organ. Tymczasem WSA w Opolu wyrokiem z dnia 26 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 56/20 oddalił skargę strony z dnia 19 sierpnia 2020 r. na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r. Sąd wskazał, że okoliczność przesłania stronie skarżącej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 2 lipca 2020 r. powoduje, że nie można przyjąć, że organ pozostawał w realiach sprawy w bezczynności w załatwieniu wniosku strony z dnia 21 czerwca 2020 r. Nie wnikając przy tym w merytoryczną i procesową poprawność wydanych przez organy orzeczeń Sąd uznał, że skoro wniosek strony datowany na dzień 21 czerwca 2020 r., został załatwiony decyzją z dnia 2 lipca 2020 r., której treść jest jasna i klarowna, gdyż dowodzi tego nie tylko treść, ale także odczytanie jej przez stronę skarżącą, która wniosła od niej odwołanie, to brak jest podstaw do uznania bezczynności w załatwieniu wniosku strony. W sprawie organ, co do istoty, załatwił sprawę strony w terminie ustawowym. Z uwagi na zarysowany w sprawie spór – w tym mając na uwadze uruchomione wywiedzionymi przez stronę środkami zaskarżenia postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne – stwierdził, że w postępowaniu poddano kontroli wyłącznie postępowanie organu w zakresie terminowego załatwienia wniosku strony z dnia 21 czerwca 2020 r. Tym samym uwzględniając powyżej przytoczone okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza terminy oraz sposób i konkretyzację podejmowanych przez organ czynności, Sąd stwierdził, że bezpodstawny jest zarzut bezczynności organu.
WSA w Opolu podkreślił, że sam fakt niezadowolenia, czy to z treści pisma organu, czy sposobu wyrażenia woli organu i jej skonkretyzowania nie daje podstaw do uznania, że organ nie wykonał czegoś do czego były zobowiązany, albo wykonał to pozostając w zwłoce, czy bezczynności. Zwłaszcza, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie kończy postępowania wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.
Tymczasem w skardze z dnia 20 czerwca 2021 r. objętej niniejszym postępowaniem, strona skarżąca skarży "przewlekłość postępowania prowadzonego przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, oraz bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej". Prezentowany zgodnie przez strony ciąg zdarzeń po złożeniu wniosku dowodzi, tj. tak Stowarzyszenie jak i organ, że organ podejmował działania, które każdorazowo poddawane były weryfikacji w ramach k.p.a. Nie jest sporne, że adresat wniosku z dnia 21 czerwca 2020 r. decyzją z dnia 2 lipca 2020 r. załatwił go, okoliczność ta nie jest kontestowana. Zgodnie na ten fakt powołują się organ oraz Stowarzyszenie. Poddawany w wątpliwość i kwestionowany zdaje się jest – co do poprawności i legalności – na ten czas, sposób jego załatwienia, tryb i forma. Tymczasem właśnie z uwagi na ich tryb i formę zarówno decyzja z dnia 2 lipca 2020 r., notabene wyeliminowana z obrotu prawnego w administracyjnym trybie, jak i kolejne wydawane w tym przedmiocie, szczegółowo opisane powyżej, nie są poddawane ocenie merytorycznej w tym postępowaniu. Dla przypomnienia od tej decyzji pismem z dnia 11 lipca 2020 r. Stowarzyszenie wniosło odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego za pośrednictwem Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r., działając na podstawie art. 28 i art. 132 § 1 k.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 41a ustawy Prawo o stowarzyszeniach organ I instancji uwzględnił w całości odwołanie z dnia 11 lipca 2020 r. od jego decyzji z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Od tej decyzji (z dnia 27 sierpnia 2020 r.) strona złożyła odwołanie, które wpłynęło do organu 4 września 2020 r. z wnioskiem o "stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa". Decyzją z dnia 7 października 2020 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.
Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny przekazał Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu wraz z aktami sprawy odwołanie z dnia 11 lipca 2020 r. od decyzji z dnia 2 lipca 2020 r., jednocześnie informując, iż organ nie skorzystał z możliwości zastosowania przepisu art. 132 § 1 k.p.a. Stwierdzając, iż odwołanie zostało wniesione w terminie, Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, wskazując iż w związku z decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 7 października 2020 r., znak sprawy BP.0133.93.2020.KMAL. w przedmiocie: uchylenia decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 27 sierpnia 2020 r. uwzględniającej w całości odwołanie z dnia 11 lipca 2020 r. (data wpływu do organu: 15 lipca 2020 r.) od decyzji z dnia 2 lipca 2020 r. (znak: OWIF.1331.2.2020) wydanej przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej i uchylającej zaskarżoną decyzję całości i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości koniecznym jest przekazanie odwołania z dnia 11 lipca 2020 r. (data wpływu: 15 lipca 2020 r.) od decyzji z dnia 2 lipca 2020 r. znak: OWIF.1331.1.2.2020 wraz z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości.
Decyzją z dnia 26 listopada 2020 r., nr BP.0133.93.2020.KMAL.3, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Główny Inspektor Farmaceutyczny, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 2 lipca 2020 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, iż zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości, gdyż wydanie decyzji nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.
Tym samym w ocenie Sądu pierwszej instancji organy tak pierwszej jak i drugiej instancji w toku zainicjowanego przez stronę postępowania podejmowały działania w ustawowym terminie kształtując prawno-procesową sytuację strony w prawne ramy działania – tu dowodzą tego wydawane decyzje.
WSA w Opolu, mając na uwadze ostateczne rozstrzygnięcie i umorzenie w tym przedmiocie postępowania uznał, że brak jest podstaw do uznania, że organ działał przewlekle czy był bezczynny w rozpoznaniu wniosku strony.
W dniu 4 października 2021 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. i stwierdzenie przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; ewentualnie uchylenie w całości wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Opolu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 13 u.d.i.p. poprzez brak uznania, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej, a podjęte przez ten organ czynności, pomimo nienadania im formalnego charakteru powinny być odbierane przez skarżącą w sposób dorozumiany.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sposób sporządzenia skargi kasacyjnej w tym jej pewna ogólnikowość powoduje konieczność przytoczenia uwag związanych z wymogami skargi kasacyjnej przewidzianymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Godzi się bowiem przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną - po myśli art. 183 P.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych, w sprawie podlegały rozpoznaniu wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego, może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). Z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Pełnomocnik zawodowy reprezentujący skarżącego nie wszystkim wskazanym wymogom sprostał. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego braki w powyższym zakresie nie uzasadniają wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedstawione uchybienia pełnomocnika skarżącego, co prawda, nie uniemożliwiają rozpoznania skargi kasacyjnej, ale znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do tak sformułowanych zarzutów i wpływają na ich skuteczność.
Odnosząc się do tak nieprecyzyjnie sporządzonej skargi kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Po pierwsze, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie zarzuciło WSA w Opolu naruszenie art. 13 u.d.i.p. poprzez brak uznania, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania w udostępnieniu informacji publicznej, a podjęte przez ten organ czynności, pomimo nienadania im formalnego charakteru, powinny być odbierane przez skarżącego w sposób dorozumiany. W tym miejscu podnieść należy, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Tymczasem przytoczony w zarzucie skargi kasacyjnej przepis składa się z pomniejszych jednostek redakcyjnych – dwóch ustępów. Brak wskazania konkretnego przepisu, którego naruszenia skarżący kasacyjnie upatrywał w rozstrzygnięciu Sądu, powodował, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozpatrzeć wadliwie sformułowanego zarzutu. Zwrócić przy tym należy uwagę, że poszczególne jednostki redakcyjne przepisu wskazanego w skardze kasacyjnej dotyczą rozmaitych kwestii normowanych przez u.d.i.p. (ust. 1 - podstawowe terminy udostępnienia informacji publicznej, a ust. 2 - sposobu postępowania podmiotu zobowiązanego, gdy żądane informacje nie mogą być udostępnione w terminie podstawowym).
Po drugie, wobec niewłaściwego sformułowania zarzutu co do obrazy przez Sąd pierwszej instancji nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. Przepis ten bowiem ma charakter wynikowy i znajduje zastosowanie, gdy sąd administracyjny stwierdzi, że doszło w sprawie do bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy, wskazując mu jakie elementy winien zawierać w takiej sytuacji wyrok ("Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...)"). Przepis ten jednak nie wyjaśnia, kiedy organ znajduje się w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie. To podlega ocenie po pierwotnym zrekonstruowaniu obowiązku prowadzenia postępowania w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego lub innej ustawie szczegółowej. W sytuacji, w której WSA w Opolu uznał, że brak jest podstaw do uznania, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania, słusznie nie zastosował ww. przepisu, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Z powołanych wyżej względów, skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie były skuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 P.p.s.a.