III OSK 6794/21

III OSK 6794/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
II SA/Łd 139/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-04-28
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 797
Art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a-c, art. 3 ust. 1 pkt 32, art. 3 ust. 1 pkt 34, art. 25 ust. 6a, art. 45 ust. 1 pkt 10
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 139/21 w sprawie ze skargi P. S. na zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 8 stycznia 2021 r. nr I.7023.130.2020 w przedmiocie wytwarzania odpadów na skutek prowadzonej działalności I. uchyla pkt 1 zaskarżonego wyroku obejmujący pkt 1 zaskarżonego zarządzenia i w tym zakresie oddala skargę, II. zasądza od P. S. na rzecz Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, III. oddala wniosek P. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 139/21, po rozpoznaniu skargi P. S. (dalej jako skarżący lub przedsiębiorca) na zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 8 stycznia 2021 r. nr I.7023.130.2020 w przedmiocie wytwarzania odpadów na skutek prowadzonej działalności, uchylił pkt 1 i 2 zaskarżonego zarządzenia (punkt 1), oddalił skargę w pozostałym zakresie (punkt 2) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt 3).
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. zarządzeniem pokontrolnym Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 995 z późn. zm.) zwanej dalej u.i.o.ś., oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 14 sierpnia do 11 grudnia 2020 r. w firmie S. z siedzibą w Ł. i protokołu kontroli Nr [...], zarządził: 1) zaprzestać zbierania odpadów na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...]; 2) dokonać wpisu jako transportujący odpady w Rejestrze Podmiotów Wprowadzających Produkty, Produkty w Opakowaniach i Gospodarujących Odpadami (tzw. system BDO); 3) zaprowadzić ewidencję odpadów o kodzie 15 01 06 (zmieszane odpady opakowaniowe); 4) zaprzestać mieszania odpadów o kodzie 16 81 01* i 16 81 02 z odpadami komunalnymi; 5) terminowo przekazywać roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami do właściwego miejscowo Marszałka Województwa.
Zdaniem Sądu postanowienia ujęte w pkt 1 i 2 zaskarżonego zarządzenia wymagały uchylenia, bowiem przeprowadzona kontrola nie podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 41, art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o odpadach.
W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący jest wytwórcą odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie m.in. sprzątania pasa drogowego po wypadkach i kolizjach w ramach umowy zawartej z Zarządem Dróg i Transportu. Co prawda w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie została spełniona przesłanka z art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach dotycząca zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów (bowiem skarżący jako wytwórca odpadów nie zbiera ich w miejscu wytworzenia, lecz transportuje je do swojej siedziby), jednak czynności, jakich dokonuje strona po przetransportowaniu odpadów do siedziby firmy, nie wymagają uzyskania zezwolenia.
Wyjaśniono, że P. S. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach jako wytwórca odpadów jest jednocześnie ich posiadaczem. Z kolei art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach zwalnia posiadacza odpadów od obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, jeśli jako wytwórca odpadów prowadzi wstępne ich magazynowanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a tej ustawy. Z analizy akt sprawy wynika przy tym, że wszystkie odpady powstałe w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności były magazynowane w jego siedzibie do czasu przekazania ich uprawnionym podmiotom, a tym samym były magazynowane jedynie czasowo. Powyższe potwierdza, zdaniem Sądu, że zaskarżone w pkt 1 zarządzenie pokontrolne wydane zostało z naruszeniem wyżej powołanych przepisów ustawy o odpadach.
W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że skoro skarżącego przedsiębiorcę należy uznać za wytwórcę odpadów, to jest on zwolniony z obowiązku wpisu w tzw. systemie BDO jako transportujący odpady. Jak bowiem wynika wprost z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o odpadach, nie podlega wpisowi do rejestru transportujący wytworzone przez siebie odpady. To z kolei prowadzi do wniosku, że zaskarżone w pkt 2 zarządzenie pokontrolne nie znajduje podstawy prawnej w powołanej przez organ regulacji.
Kontrolując prawidłowość nałożenia na skarżącego przedsiębiorcę obowiązku określonego w pkt 4 kwestionowanego zarządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że fakt mieszania odpadów o kodzie 168101* i 168102 potwierdził sam przedsiębiorca w oświadczeniu z dnia 28 września 2020 r., jak również załączona do akt sprawy korespondencja mailowa z dnia 16 września 2020 r. prowadzona przez J. W. z Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska. Tym samym próba zakwestionowania tych ustaleń organu nie mogła odnieść zamierzonego przez stronę skutku.
Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., nie stosuje się K.p.a., gdyż jest to postępowanie odrębne. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów K.p.a., skarżący może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi, zaskarżając go w części, tj. w zakresie uchylonego w punkcie 1 wyroku punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego dotyczącego zaprzestania zbierania odpadów na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. prawa materialnego:
1) art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach i poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania wobec skarżącego w sytuacji, gdy skarżący prowadząc działalność gospodarczą zbiera odpady wypełniając definicję "zbierania" określoną w tym przepisie;
2) art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach przez błędną wykładnię wskazanej regulacji, a tym samym wadliwe uznanie, iż skarżący wstępnie magazynuje odpady w trybie tego przepisu w sytuacji, gdy magazynowanie odpadów odbywa się poza miejscem ich wytworzenia, a następnie odpady są transportowane i gromadzone na terenie siedziby firmy przedsiębiorcy;
3) art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu oraz niewłaściwego zastosowania i uznanie, że skarżący wstępnie magazynuje odpady w sytuacji, gdy tymczasowo magazynuje odpady, co odpowiada treści art. 3 ust.1 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach;
4) art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że skarżący jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów w trybie tego przepisu w sytuacji, gdy jako wytwórca odpadów nie zbiera ich w miejscu wytworzenia, ale transportuje do swojej siedziby, a magazynowanie odbywa się poza miejscem wytworzenia;
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe ustalenie i ocenę stanu faktycznego sprawy, a w istocie przyjęcie, że skarżący jako posiadacz jest zwolniony od obowiązku uzyskiwania zezwolenia na zbieranie odpadów, przy jednoczesnym przyznaniu racji Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, że brak jest spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach (zwolnienie z uzyskania zezwolenia), przy podkreśleniu, że należałoby przyznać rację skarżącemu, wskazując na bliżej nieokreślone "czynności" jakich dokonuje.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktu 1 wyroku w zakresie uchylonego punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego dotyczącego zaprzestania zbierania odpadów na terenie ww. nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W piśmie z dnia 31 lipca 2021 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, tym samym rozpoznając tę sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji tylko w zakresie pkt 1 tego wyroku w tej części, w której Sąd uchylił pkt 1 zaskarżonego zarządzenia. Tak wniesiona skarga kasacyjna określiła granice rozpoznania tej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ani bowiem w tak sformułowanym zarzucie, ani też w uzasadnieniu samej skargi kasacyjnie nie wskazano na jakikolwiek przepis postępowania, który zostałby naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody jedynie prowadzące do domyślania się, który przepis strona skarżąca miała na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (tak też NSA w wyroku z 2 grudnia 2022 r. sygn. akt III FSK 1300/21 oraz NSA w wyroku z 2 grudnia 2022 r. sygn. akt I OSK 308/21).
Mając powyższe należy stwierdzić, że orzekający w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ponieważ tak sformułowany zarzut w samej skardze kasacyjnej uniemożliwia przeprowadzenie kontroli.
W pozostałym zakresie skarga kasacyjna jest zasadna.
Trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że ustalonym w tej sprawie stanie faktycznym przedsiębiorca nie prowadził działalność polegającej na zbieraniu odpadów.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach pod pojęciem "zbieranie odpadów" należy rozumieć gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b tej ustawy.
Skoro Sąd pierwszej instancji przyjął za prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, sprowadzający się w zakresie ww. zarzutu do stwierdzenia, że przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności sprząta pasy drogowe po wypadkach i kolizjach, utrzymuje infrastrukturę drogową na terenie miasta Łodzi oraz transportuje zebrane odpady po kolizjach, wypadkach oraz fragmenty zdemontowanej na skutek kolizji/wypadków infrastruktury drogowej na teren swojej siedziby celem ich magazynowania do czasu przekazania innym podmiotom, to tak opisany stan faktyczny spełniał przesłanki do uznania go za prowadzącego działalność polegającą na zbieraniu odpadów w rozumieniu ww. art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach.
Podnoszona przez przedsiębiorcę okoliczność, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności może być dodatkowo także wytwórcą odpadów co najwyżej może dotyczyć tylko niewielkiego zakresu tej działalności. Jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach pod pojęciem wytwórcy odpadów należy rozumieć każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów) oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów (...). Oznacza to, że odpad musiałby powstać na skutek działania samego przedsiębiorcy, albo też przedsiębiorca musiałby dokonywać wstępnej odróbki odpadów, ich mieszania lub innych działań zmieniających dotychczasowy charakter lub skład odpadu, co także stanowi o powstaniu nowego innego niż wcześniejszy odpad. Jak wynika z wyjaśnień przedsiębiorcy opisującego sposób wykonywania działalności gospodarczej (np. w zastrzeżeniach i uwagach z dnia 17 grudnia 2020 r. wniesionych do protokołu kontroli nr [...]) jego działalność polega przede wszystkim na zbieraniu fragmentów samochodów uczestniczących w wypadkach lub kolizjach, sprzątaniu jezdni, usuwaniu zniszczonych znaków drogowych lub barierek ochronnych.
Sam przy tym przedsiębiorca wyjaśniał, że nie dokonuje takich czynności jak np. unieszkodliwianie substancji niebezpiecznych, co jednak pozostaje w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi z oględzin nieruchomości oraz protokołu kontroli nr [...], w których stwierdzono niewielkie ilości sorbentu jako odpadu służącego do unieszkodliwiania substancji niebezpiecznych jak np. rozlane na jezdniach po wypadkach lub kolizjach samochodów oleje silnikowe.
Niezależnie od tego, czy w jakimś zakresie sam przedsiębiorca poprzez np. stosowanie sorbentów powoduje powstanie odpadów, to w zdecydowanie przeważającym zakresie w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie jest pierwotnym wytwórcą odpadów, a jedynie zbiera odpady ani też zbierając z jezdni odpady metalowe i inne nie poddaje ich odróbce lub innym działaniom powodującym ich zmianę charakteru bądź składu.
Tym samym nie budzi wątpliwości, że w tej sprawie przedsiębiorca P. S. prowadził działalność polegającą na zbieraniu odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach.
W tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji nie jest spójne. Sąd ten bowiem uzasadniając uchylenie pkt 1 zaskarżonego zarządzenia podniósł, że czynności przedsiębiorcy podejmowane po przetransportowaniu odpadów na teren siedziby firmy nie wymagały zezwolenia, ale bez wyraźnego wskazania, czy czynności poprzedzające transportowanie tych odpadów wymagały lub nie takiego zezwolenia.
Należy dodatkowo podnieść, że kwestia magazynowania odpadów została przez ustawodawcę w sposób wyraźny przypisana do wytwórcy odpadów - art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach; zbierającego odpady – art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. ustawy oraz przetwarzania odpadów – art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o odpadach.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy, przedsiębiorca po zebraniu odpadów z jezdni dokonywał ich transportu, po czym następowało wstępne sortowanie do określonych pojemników i innych miejsc ich składowania nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów, a następnie odpady te były tymczasowo magazynowane stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach. Przedstawione czynności w pełni spełniają przesłanki definicji zbierania odpadów wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy.
Zasadnym jest zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach przez wskazanie, że sposób magazynowania w tej sprawie przez przedsiębiorcę odpadów zwalniał go z obowiązku uzyskania zezwolenia.
Zgodnie z art. 25 ust. 6a ww. ustawy posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem m.in. wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro przedsiębiorca jest wytwórcą odpadów, a nie ich zbierającym, to tym samym dokonuje on ich wstępnego magazynowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ww. ustawy.
Skoro jednak z akt sprawy wynika, że w istocie przeważający zakres działalności przedsiębiorcy polega na zbieraniu już istniejących odpadów powstałych w wyniku kolizji lub wypadków samochodów, to w zakresie tak zbieranych odpadów ich tymczasowe magazynowanie następowało na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach, a nie art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ww. ustawy.
Zasadniczo także zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach i w związku z tym uznanie, że przedsiębiorca P. S. jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów w trybie tego przepisu w sytuacji, gdy jako wytwórca odpadów nie zbiera ich w miejscu wytworzenia ale transportuje do swojej siedziby, a magazynowanie odbywa się poza miejscem wytworzenia.
Sąd ten na stronie 9 zaskarżonego wyroku wskazał, że wytwórca odpadów jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, jeżeli wytwarzane przez niego odpady zbiera w miejscu ich wytworzenia. Jednocześnie skarżącego przedsiębiorcę zaliczył Sąd do kategorii podmiotów będących wytwórcami odpadów. Natomiast na stronie 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd zajął stanowisko, zgodnie z którym w tej sprawie skarżący przedsiębiorca nie korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach, ponieważ wytwarzane przez niego odpady nie są zbierane w miejscu ich wytworzenia, ale transportowane do jego siedziby.
Tym samym o ile pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do braku zastosowania w tej sprawie zwolnienia z obowiązku udzielenia zezwolenia wynikającego z art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach jest zasadny, to jednak zaliczenie przedsiębiorcy do kategorii podmiotów będących jedynie wytwórcami odpadów nie jest zasadne.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest zasadna.
Tym samym w punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 1 zaskarżonego wyroku w zakresie obejmującym pkt 1 zaskarżonego zarządzenia i stosując art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a., oddalił w tym zakresie skargę P. S.
W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od P. S. zasądzić na rzecz Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi kwotę 460 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z poźn. zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie trzecim wyroku oddalił wniosek strony przeciwnej do strony skarżącej kasacyjnie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ nie było podstaw prawnych do zasądzenia tego zwrotu.