III OSK 666/24

Przedmiotem skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (GIOŚ) był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA), który uchylił decyzję GIOŚ dotyczącą ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2015 dla B. Sp. z o.o. Decyzja GIOŚ została wydana po ponownym rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego. Marszałek pierwotnie ustalił zaległość w kwocie 1 368 838 zł, którą GIOŚ utrzymał w mocy. WSA uchylił tę decyzję, wskazując na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego i ustosunkowania się do wniosków dowodowych spółki. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GIOŚ wydał decyzję reformatoryjną, uchylając decyzję organu I instancji i określając zaległość na kwotę 1 000 340 zł. Spółka zaskarżyła tę decyzję do WSA, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych (m.in. art. 10 § 1, art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 k.p.a.) oraz materialnych (m.in. art. 34 ust. 3, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi). WSA uznał zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. (poprzez wydanie decyzji z pominięciem stanowiska spółki) oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego) za zasadne, uchylając decyzję GIOŚ. WSA nie uwzględnił zarzutów naruszenia prawa materialnego, podzielając stanowisko organu co do interpretacji przepisów dotyczących opakowań wielokrotnego użytku i opłaty produktowej. GIOŚ wniósł skargę kasacyjną, zarzucając WSA naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. (poprzez błędne przyjęcie, że organ nie rozpoznał materiału dowodowego) oraz w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. (poprzez błędne przyjęcie naruszenia procedury). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że WSA prawidłowo ocenił naruszenia przepisów proceduralnych przez organ odwoławczy, w szczególności dotyczące braku pełnego ustosunkowania się do stanowiska strony i niepełnego zebrania materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA podkreślił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do pisma spółki z 10 stycznia 2023 r. w uzasadnieniu decyzji, a jedynie w osobnym piśmie po jej wydaniu, co stanowiło naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, WSA słusznie wskazał na niepełne ustalenie stanu faktycznego przez organ odwoławczy, który oparł się na danych dotyczących stanu magazynów opakowań pustych, pomijając stan magazynów wyrobów gotowych, co jest kluczowe dla ustalenia wprowadzenia opakowań do obrotu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający