III OSK 6619/21

III OSK 6619/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2567/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-26
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 797
art. 194 ust. 5,7 ustawy o odpadach, art. 199
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2056
art. 3 pkt 10
Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2567/20 w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 14 września 2020 r. nr DKGO-420/766/2020/df w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2567/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego lnspektora Ochrony Środowiska (dalej: "organ") z dnia 14 września 2020 r., nr DKGO-420/766/2020/df w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Skarżący, zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Śląskiego z 3 grudnia 2014 r., nr 2477/OS/2014, uzyskał pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zezwolenie na przetwarzanie odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zlokalizowanej w R. przy ul. (...) oraz zezwolenie na przetworzenie w okresie jednego roku 7.000,00 Mg odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) oraz 300,00 Mg odpadów o kodzie 06 01 06 (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów).
W wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie analizy prowadzonej przez skarżącego ewidencji odpadów (kart przekazania odpadów, kart ewidencji odpadów, kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji) wykazano, że w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 listopada 2019 r. do stacji demontażu pojazdów w R. zostało przyjętych 7 938,233 Mg odpadów o kodzie 16 01 04*, tj. o 938,233 Mg więcej, niż ilość określona we wskazanej decyzji Marszałka Województwa Śląskiego, co stanowiło naruszenie pkt 4.1 tej decyzji. Ponadto odpady o kodzie 16 01 17 (metale) i odpady o kodzie 16 01 19 (tworzywa sztuczne) były magazynowane w sektorze VI luzem w dużych hałdach, w sposób nieselektywny i nieoznakowany, co stanowiło naruszenie pkt 1 i pkt 3.2 tej decyzji zezwalającej.
Decyzją z 22 czerwca 2020 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ I instancji") nałożył na skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł za gospodarowanie w 2019 r. odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm., dalej: "ustawa").
Od powyższej decyzji odwołał się skarżący.
W dniu 14 września 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do WSA z 20 października 2020 r. wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Opisanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji rozpatrując sprawę przyjął za własne ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne szczegółowe przytaczanie. Co do kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy –doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Działając z urzędu, Sąd nie stwierdził istnienia wad postępowania, które winny skutkować derogowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego, gdyż stanowisko organów zasługiwało na aprobatę.
Sąd zważył, że przeprowadzając kontrolę na terenie stacji demontażu pojazdów prowadzonej przez skarżącego, organ I instancji właściwie ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, który obligował go do podjęcia działań pokontrolnych, w tym wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a.") w związku z art. 194 ust. 5 ustawy i w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie trafne jest stanowisko organu, że skarżący świadomy był możliwości nałożenia przez organ prowadzący kontrolę administracyjnej kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Co przy tym istotne, w poprzednich latach, za to samo naruszenie, organ wymierzał już skarżącemu administracyjne kary pieniężne.
W ocenie Sądu trafna jest konstatacja organu, że oznaczenie odpadów niebezpiecznych jest jednoznacznie określone i stałe - odpady niebezpieczne oznacza się przy pomocy indeksu górnego w postaci gwiazdki "* " umieszczonej przy kodzie odpadu w katalogu odpadów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. (Dz.U. z 2020 poz. 10) w sprawie katalogu odpadów, odpady o kodzie 16 01 04* są odpadami niebezpiecznymi. Dla profesjonalisty, którym jest skarżący nie powinno zatem budzić żadnych wątpliwości o jaki odpad chodzi i jak duże jest przekroczenie ilości wynikającej z posiadanego zezwolenia. Kwestię tę zresztą precyzyjnie wyjaśnił organ w swej decyzji. Nie jest więc uzasadniony zarzut skarżącego, że z decyzji tej nie wynika, jakie niebezpieczne odpady zostały przez nią przetworzone i w jakiej ilości. Podano zatem właściwości tych odpadów, określone zostały okoliczności naruszenia przepisów prawa. Co istotne, owe przekroczenia stwierdzono właśnie na podstawie analizy prowadzonej przez skarżącego ewidencji odpadów, tj. kart przekazania odpadów, kart ewidencji odpadów oraz kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 30 listopada 2019 r. Naruszenia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli nr BIB 273/2019, którego ustaleniom nie zaprzeczono. Sąd podzielił stanowisko organu, że przetworzenie większej ilości odpadów wiązać się może np. z wydłużonym czasem i nieodpowiednim sposobem magazynowania przyjętych pojazdów, w tym także przed poddaniem ich osuszeniu i wymontowaniu elementów niebezpiecznych, opóźnieniami w osuszaniu pojazdów, magazynowaniem pojazdów z płynami eksploatacyjnymi w miejscach do tego nieprzeznaczonych, wydłużeniem czasu magazynowania odpadów niebezpiecznych, zwiększeniem ryzyka wystąpienia awarii, większym zużyciem sorbentów, zwiększeniem ryzyka zagrożenia pożarowego, możliwością wycieków substancji niebezpiecznych i/lub przenikaniem do środowiska substancji niebezpiecznych. Pojazdy wycofane z eksploatacji, przyjmowane i poddawane odzyskowi w stacjach demontażu pojazdów, zaliczone zostały do odpadów niebezpiecznych m.in. ze względu na to, iż zawierają liczne substancje i elementy niebezpieczne, które potencjalnie mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska.
Sąd zważył, że trafnie przyjęły organy obu instancji, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary na podstawie art. 189f K.p.a. Przeprowadzona kontrola stwierdziła bardzo wysokie przekroczenie ilości odpadów o kodzie 16 01 04*, w stosunku do ilości określonej w pozwoleniu. Poza tym, dotychczas wymierzane kary administracyjne nie odniosły zamierzonego skutku. Dopuszczona przedmiotowym zezwoleniem z 3.12.2014 r. ilość odpadów o kodzie 16 01 04* wciąż jest przez skarżącego przekraczana, a w dodatku w sektorze VI odpady metali i tworzyw sztucznych były magazynowane luzem w dużych hałdach, w sposób nieselektywny i nieoznakowany, wbrew postanowieniom posiadanego zezwolenia. Powinny natomiast być magazynowane w sektorze VI w sposób selektywny, w odpowiednio oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub boksach, uniemożliwiających ich niekontrolowane rozproszenie i zmieszanie z innymi rodzajami odpadów. Zważywszy, że górna granica tej kary to 1000.000 zł, należało zgodzić się z organem, że nie doszło do nieprawidłowego, zawyżonego ustalenia tej kary, w sposób nieproporcjonalny do powstałych naruszeń. Waga naruszenia prawa nie była znikoma, a strona nie zaprzestała naruszeń na przestrzeni lat. Poza tym to naruszenie prawa nie jest usuwalne. Organ nie mógł się więc ograniczyć do pouczenia. Nie jest bowiem możliwe przywrócenie przez skarżącego stanu zgodnego z prawem, tj. przetworzenie w 2019 r. odpadów o kodzie 16 01 04* zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy w ilości maksymalnie 7000,00 Mg.
Skład orzekający uznał zaskarżoną decyzję za prawidłowo uzasadnioną, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., podkreślając, że organ ponownie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie w myśl art. 15 K.p.a., odnosząc się przy tym do wszystkich zarzutów odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
prawa materialnego, a to art. 194 ust. 7 ustawy poprzez jego wadliwe zastosowanie i oparcie decyzji wyłącznie na okoliczności dotyczącej ilości przetworzonych przez stronę odpadów bez uwzględnienia właściwości odpadów, możliwości wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy;
przepisów postępowania, tj.:
a) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe lakoniczne uzasadnienie nieodpowiadające wymogom ww. przepisu;
b) art. 189 f § 1 pkt 1 oraz 189f § 2 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie które miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem organ I stopnia nie odstąpił od nałożenia kary administracyjnej.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie skarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o zmianę skarżonego orzeczenia i uwzględnienie skargi w całości i odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna
z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyznaczającym granice kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na podmiocie wnoszącym skargę kasacyjną spoczywa obowiązek wyznaczenia jej granic poprzez prawidłowe sformułowanie podstaw zaskarżenia - zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie sądu pierwszej instancji przez pryzmat podniesionych w niej naruszeń prawa. Możliwość przeprowadzenia tej kontroli uzależniona jest od identyfikowalności tych naruszeń. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę orzeczenia Sądu pierwszej instancji, jeżeli w skardze kasacyjnej powołano konkretne przepisy prawa, które w ocenie wnoszącego ten środek zaskarżenia zostały naruszone.
Dokonując kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji przez pryzmat podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, nie stwierdzono wytkniętych w nich naruszeń prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 194 ust. 7 ustawy. Stosownie do treści powołanego przepisu "[w]ysokość kary, o której mowa w ust. 4 i 5, ustala się, uwzględniając ilość
i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199." Z kolei zgodnie z art. 199 ustawy "[p]rzy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia."
Wynikająca z powołanych przepisów norma prawna nie reguluje podstaw odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Kwestie te normuje art. 194 ust. 5 ustawy. Artykuł 194 ust. 7 ustawy, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej odnosi się wyłącznie do zasad wymiaru kary pieniężnej w układach faktycznych, w których odpowiedzialność gospodarującego odpadami została ustalona w oparciu o art. 194 ust. 5. W takim skonfigurowaniu, wobec braku zarzutu naruszenia art. 194 ust. 5 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje podstaw prawnych i faktycznych swojej odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Przedmiotowe założenie potwierdza również konstrukcja skargi kasacyjnej, w której nie podniesiono zarzutów skierowanych na podważanie podstawy faktycznej wyroku WSA. Skarżący kasacyjnie podważa jedynie prawidłowość wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 7 ustawy, a konkretnie brak uwzględnienia wynikających z tego przepisu dyrektyw.
Analiza uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji dowodzi, że zagadnienie, do którego odnosi się weryfikowany zarzut było przedmiotem ocen prawnych, których zakres, spójność i kompletność nie budzą zastrzeżeń.
W sprawie jest bezsporne, że skarżący kasacyjnie posiadał zezwolenie na przetworzenie w okresie jednego roku 7000,00 Mg odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) oraz na wytworzenie w ciągu roku 5 840,00 Mg odpadów o kodzie 16 01 17 (metale żelazne) i 8,00 Mg odpadów niebezpiecznych o kodzie 13 02 06* (syntetyczne oleje silnikowe przekładniowe i smarowe). Kontrola przeprowadzona na podstawie analizy prowadzonej przez skarżącego ewidencji odpadów (kart przekazania odpadów, kart ewidencji odpadów, kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji) wykazała, że w okresie 1 stycznia 2019 r. do 30 listopada 2019 r. do stacji demontażu pojazdów
w R. zostało przyjętych 7 938,233 Mg odpadów o kodzie 16 01 04*, tj.
o 938,233 Mg więcej, niż ilość określona w decyzji Marszalka. Ustalono również, że odpady o kodzie 16 01 17 (metale) i odpady o kodzie 16 01 19 (tworzywa sztuczne) były magazynowane w sektorze VI luzem w dużych hałdach, w sposób nieselektywny i nieoznakowany, co stanowiło naruszenie pkt 1 i pkt 3.2 tej decyzji.
Sąd pierwszej instancji podał, że naruszenie przez skarżącego kasacyjnie warunków określonych w zezwoleniu miało już miejsce w przeszłości. W poprzednich latach, za naruszenie zezwolenia, organ wymierzył skarżącemu kasacyjnie administracyjne kary pieniężne w wysokości: 1000,00 zł - decyzją z 24 stycznia 2014 r., nr DBIN.7026.26.2013.L, 5000,00 zł – decyzją z .12 listopada 2014 r.,
nr DBIN.7026.75.2014.L., 2000,00 zł – decyzją z 25 kwietnia 2017 r.,
nr DBIN.7026.5g.2017.L. Mimo wymierzanych kar skarżący kasacyjnie nadal naruszał warunki zezwolenia.
Zarówno z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, jak i z samej treści decyzji organów oraz uzasadnienia wyroku WSA wynika wprost jakie niebezpieczne odpady zostały przetworzone przez skarżącego kasacyjnie i w jakiej ilości.
Analizując właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów, rodzaj tego naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności, a także skutki tych naruszeń
i wielkość zagrożenia, Sąd pierwszej instancji oparł się na ustaleniach i ocenach prawnych organów.
Zwrócił uwagę, że przetworzenie większej ilości odpadów wiązać się może np. z wydłużonym czasem i nieodpowiednim sposobem magazynowania przyjętych pojazdów, w tym także przed poddaniem ich osuszeniu i wymontowaniu elementów niebezpiecznych, opóźnieniami w osuszaniu pojazdów, magazynowaniem pojazdów z płynami eksploatacyjnymi w miejscach do tego nieprzeznaczonych, wydłużeniem czasu magazynowania odpadów niebezpiecznych, zwiększeniem awarii, większym zużyciem sorbentów, zwiększeniem ryzyka wystąpienia zagrożenia pożarowego, możliwością wycieków substancji niebezpiecznych i/lub przenikaniem do środowiska substancji niebezpiecznych. Pojazdy wycofane z eksploatacji, przyjmowane
i poddawane odzyskowi w stacjach demontażu pojazdów, zaliczone zostały do odpadów niebezpiecznych m.in. ze względu na to, iż zawierają liczne substancje
i elementy niebezpieczne, które potencjalnie mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska. Stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. u. z 2019 r. poz. 1610) zostały, zgodnie z § 2 pkt 1 ppkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. 22019 r. poz.1839), zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Prowadzenie stacji demontażu pojazdów wymaga uzyskania odpowiednich zezwoleń oaz decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach. Podczas demontażu pojazdów wytwarzanych jest szereg odpadów niebezpiecznych, takich jak np.: oleje hydrauliczne, oleje silnikowe, oleje przekładniowe i smarowe, paliwa, katalizatory, baterie i akumulatory, zbiorniki z gazem, elementy zawierające PCB, zużyte urządzenia zawierające freony, elementy zawierające materiały wybuchowe czy elementy zawierające rtęć, których przetwarzanie wymaga odpowiedniego sposobu postępowania oraz posiadania odpowiednich instalacji do przetwarzania odpadów. Demontaż przyjętych pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym usuwanie cieczy i elementów niebezpiecznych czy wymontowywanie urządzeń zawierających substancje niebezpieczne, prowadzone
w nieodpowiedni sposób może prowadzić do zanieczyszczenia środowiska, a także wpływać negatywnie na zdrowie i życie człowieka. Przyjęcie i przetworzenie większej niż określona w zezwoleniu ilości odpadów 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia nieodpowiedniego gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Podane okoliczności uzasadniały wniosek, że przekroczenie dopuszczalnych ilości wytworzonych i przetworzonych odpadów stanowi potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, jak też może spowodować zanieczyszczenie środowiska i negatywnie wpływać na organizmy żywe. Dodatkowo w sektorze VI odpady metali i tworzyw sztucznych były magazynowane luzem w dużych hałdach, w sposób nieselektywny i nieoznakowany. Powinny natomiast być magazynowane w sektorze VI w sposób selektywny, w odpowiednio oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub boksach, uniemożliwiających ich niekontrolowane rozproszenie i zmieszanie z innymi rodzajami odpadów. Takie działanie może powodować zanieczyszczenie środowiska naturalnego, m. in. gleby oraz negatywnie wpływać na organizmy żywe, w tym zdrowie człowieka. WSA wyeksponował również, że na terenie stacji demontażu pojazdów skarżącego kasacyjnie w minionych latach stwierdzano już gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Wobec bezskuteczności poprzednio wymierzonych kar, należało zatem mieć na uwadze, iż jej cechą powinny być: prewencja, zapobieganie podobnym naruszeniom w przyszłości, zapewniając skuteczną ochronę środowiska naturalnego.
W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że art. 194 ust. 7 ustawy został naruszony.
Negatywnej weryfikacji podlegał również zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 oraz 189f § 2 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. Zbudowano go w formule naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię oraz niezastosowanie.
W założeniu więc, skarżący kasacyjnie powinien zmierzać do wykazania, że WSA zrekonstruował na podstawie powołanych w zarzucie przepisów wadliwą normę prawną. Z treści skargi kasacyjnej wynika natomiast, że zamiarem skarżącego kasacyjnie jest wykazanie, iż w sprawie przedmiotowe przepisy powinny znaleźć zastosowanie – organ powinien odstąpić od wymierzenia kary administracyjnej
i poprzestać na pouczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny podaje, że w sprawie bardzo rzeczowo wyjaśniono, z jakich przyczyn nie zastosowano art. 189f § 1 pkt 1 oraz 189f § 2 K.p.a.
Zgodnie z art.189f § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.
WSA wyjaśnił, że naruszenie którego dopuścił się skarżący kasacyjnie nie cechuje się znikomą wagą. Podał, że przekroczenie dopuszczonej zezwoleniem ilości przetwarzanych odpadów 16 01 04* dotyczyło odpadów niebezpiecznych, a więc z założenia wywołujących zagrożenie dla środowiska. Zwrócił również uwagę na powagę zagrożenia wywołanego nieselektywnym, nieoznakowanym
i niezabezpieczonym magazynowaniem odpadów o kodzie 16 01 17 (metale) i odpady o kodzie 16 01 19 (tworzywa sztuczne). Skarżący kasacyjnie w poprzednich latach był już trzykrotnie karany za naruszenia warunków zezwolenia i nie zmienił swojego postępowania. Należy więc zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie nie zachodziły warunki do zastosowania art.189 f § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenia art. 189f § 2 K.p.a. skarżący kasacyjnie nie uzasadnił.
Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 107 § 3 K.p.a., albowiem w ogóle go nie stosował. Jest to przepis normujący wymogi, jakie powinno realizować uzasadnienie decyzji administracyjnej, która z założenia nie jest formą działania sądu administracyjnego. Skarżący kasacyjnie mógłby podnosić zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., ale wyłącznie związkowo, w skorelowaniu z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej, czego jednak nie uczynił.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.