IV SA/Wr 536/20

IV SA/Wr 536/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska
Ewa Kamieniecka /sprawozdawca/
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 7736/21 - Wyrok NSA z 2023-05-19
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 16 ust 1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę w całości, II. przyznaje radcy prawnemu K. T. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
R. S. (dalej skarżący, strona, wnioskodawca) pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji, podmiot zobowiązany) o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami zarejestrowanych w repertorium [...] pod symbolem [...], które zostały wydane w 2017r. Skarżący nadmienił również, że wskazane informacje mogą zostać mu przekazane na nośniku CD/DVD.
Organ pierwszej instancji – pismem z dnia 10 września 2020 r., nr [...]– poinformował wnioskodawcę, że żądana przez niego informacja jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Z tych powodów organ wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego pod rygorem nieuwzględnienia wniosku. Jednocześnie wskazał, że z informacji uzyskanych do Kierownika Sekcji Wykonawczej [...] Wydziału Cywilnego wynika, że żądaniom wnioskodawcy odpowiada 35 orzeczeń wraz z uzasadnieniami. Realizacja wniosku będzie zatem pracochłonna i czasochłonna oraz wymaga znacznego zaangażowania sił i środków. Skarżący w piśmie z dnia 17 września 2020 r., ustosunkowując się do wezwania powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że nie zgadza się z dokonaną przez organ kwalifikacją zawnioskowanych danych jako informacji publicznej przetworzonej. Organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...]., nr [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a., odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że realizacja wniosku strony będzie pracochłonna i czasochłonna oraz wymaga znacznego zaangażowania pracowników obciążonych zadaniami związanymi z wymiarem sprawiedliwości. Udostępnienie wskazanej informacji będzie wymagało: a) ustalenia przez pracowników wykazu przedmiotowych spraw w żądanym okresie, b) ustalenia wykazu spraw, które należy udostępnić wnioskodawcy, c) ustalenie czy wyrok został zaskarżony, a jeśli tak to wskazanie również sygnatury akt "Ca", d) przygotowanie skanów wyroków wraz z uzasadnieniami, e) dokonanie anonimizacji wyroków wraz z uzasadnieniami, f) nagranie na płytę CD żądanych danych lub wydrukowanie i finalnie wysłanie Wnioskodawcy. Podmiot zobowiązany przyznał również, że ma ogromne braki kadrowe w obsadzie urzędniczej i trudności w zapewnieniu normalnej ciągłości pracy sekretariatów, a każde dodatkowe obciążenie dezorganizuje tę pracę.
Organ pierwszej instancji wskazał również, że skarżący składa do tego podmiotu i innych Sądów na trenie kraju, liczne wnioski zachowując ogólną treść wniosku dopisując tylko datę i nowy symbol spraw , których doręczenia się domaga. Takie działanie wnioskodawcy należy, zdaniem podmiotu zobowiązanego oceniać w kategorii nadużycia prawa do informacji publicznej. Organ podkreślił, że celem ustawy dostępowej jest jawność i przejrzystość spraw publicznych, nie zaś zbieranie materiałów, które mogą zostać wykorzystane dla pozytywnego załatwienia indywidualnych i osobistych problemów. Mając na uwadze przedstawione okoliczności organ uznał, że skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych danych. Dlatego też koniecznym stało się wydanie decyzji odmownej. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, Prezes Sądu Okręgowego w Ś. (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) decyzją z dnia [...]., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w art. 16 pkt 1 w zw. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy podstawowym zagadnieniem było wyjaśnienie, czy żądane przez stronę dane miały charakter informacji publicznej przetworzonej. O tym zaś, czy mamy do czynienia z przetworzeniem informacji decyduje szereg czynników, w efekcie których powstaje jakościowo nowa informacja, nieistniejąca w momencie złożenia wniosku. Zaliczają się do nich również pracochłonne i ponadstandardowe działania pracowników, wykraczające poza ich zwykłe zadania i zakłócające normalny tok funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Organ odwoławczy w pełnym zakresie podzielił ocenę wniosku strony dokonaną przez organ I instancji wskazując, że zakres zawnioskowanych przez skarżącego danych jest znaczny, a ich przygotowanie (wyselekcjonowanie, pogrupowanie i anonimizacja) wymaga dużego nakładu pracy, co dodatkowo angażuje pracowników i może zakłócić normalne funkcjonowanie Sądu. Organ podkreślił, że rozpatrywaną sprawę należy rozpatrzyć w kontekście nadużycia przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej. Wnioskodawca składa bowiem do sądów okręgu świdnickiego liczne wnioski o udostepnienia informacji publicznych, zmieniając tylko rok i symbol spraw, których żąda udostępnienia. W 2020 r. zarejestrowano w tym Sądzie 14 spraw o udostępnienie informacji publicznych z udziałem Wnioskodawcy. Wskazano, że organ I instancji po otrzymaniu wniosku przekazał go do właściwego wydziału z poleceniem realizacji. Z uzyskanych informacji wynika, że realizacja wniosku strony będzie wymagała znacznego nakładu pracy polegającego na: a) ustaleniu przez pracowników wykazu przedmiotowych spraw w żądanym okresie, b) ustaleniu wykazu spraw, które należy udostępnić wnioskodawcy, c) ustaleniu czy wyrok został zaskarżony, a jeśli tak to wskazanie również sygnatury akt "Ca", d) przygotowaniu skanów wyroków wraz z uzasadnieniami, e) dokonaniu anonimizacji wyroków wraz z uzasadnieniami, f) nagraniu na płytę CD żądanych danych lub wydrukowaniu i finalnym wysłaniu Wnioskodawcy. Powołane okoliczności – zdaniem organu – prowadzą zatem do wniosku, że żądane przez skarżącego informacje publiczne mają charakter przetworzony. Zakres żądanych informacji jest bowiem znaczny, a ich przygotowanie do udostępnienia zaangażowałoby po stronie zobowiązanego znaczne środki i zasoby niezbędne do prawidłowego funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Do realizacji wniosku należałoby oddelegować pracowników doświadczonych oraz posiadających odpowiednią wiedzę, co niewątpliwie zakłóciłoby prawidłowy tok realizacji zadań Wydziału, do których został powołany. W takiej zaś sytuacji strona zobowiązana jest do wykazania, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec tego, że skarżący nie dowiódł istnienia po jego stronie takiego interesu w pozyskaniu zawnioskowanych danych publicznych, koniecznym stało się odmówienie mu ich udostępnienia. Strona zaskarżyła wydane rozstrzygnięcie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc, że anonimizacja 35 wyroków oraz ich uzasadnień obsługiwana za pomocą systemu komputerowego nie może stanowić o przetworzonym charakterze informacji publicznej. Mając powyższe okoliczności na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także zasądzenie poniesionych kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd, w tym zakresie, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że akty te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W kontrolowanej sprawie, jest poza sporem, że Prezes Sądu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Niekwestionowane jest również to, że wnioskowana przez skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej, skoro orzeczenia sądów powszechnych, przez które należy rozumieć m.in. wyroki sądowe wraz z uzasadnieniami, są dokumentami urzędowymi wprost wskazanymi w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., jako dane publiczne podlegające udostępnieniu w trybie tej ustawy. Spór między stronami sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii, czy żądana przez skarżącego informacja publiczna w postaci kopii wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2017 r., w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325, jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1. Na podstawie utrwalonych poglądów orzecznictwa przyjmuje się, że informacją publiczną przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Inaczej mówiąc, udostępnienie takiej informacji nie stanowi tylko technicznego przeniesienia danych, lecz wymaga przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią informacje proste informacją przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W istocie w orzecznictwie ( por wyrok WSA z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1610/20 CBOSA) wskazuje się na praktyczną trudność z wyznaczeniem granicy między informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie spotyka się w orzecznictwie dwa odmienne poglądy. Wedle pierwszego, nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych z wielu dokumentów, jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z 19.03.2013 r., I OSK 2875/12, CBOSA), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z 14.09.2012 r., I OSK 1292/12, CBOSA). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Z kolei, zgodnie z drugim poglądem obecnie dominującym, który w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie – w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1199/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.05.2012 r., I OSK 416/12, CBOSA). Wedle tego stanowiska także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 25.04.2012 r., I OSK 202/12; z 05.03.2015 r., I OSK 863/14; z 04.08.2015 r., I OSK 1645/14; z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16 – CBOiS). Nadto jak wynika z orzecznictwa przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA z 28.10.2020 r., II SA/Łd 493/20, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zatem stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały wnioskowaną przez skarżącego informację do kategorii informacji przetworzonych. Prawdą jest, że samo udostępnienie odpisu wyroku, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji, stanowi zasadniczo udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Jednakże sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację, w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania. Jak wskazano powyżej, dokonanie takiej analizy i podjęcie wielu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych, stanowi już patrząc całościowo – udostępnienie informacji przetworzonej (por. wyrok WSA z 13.10.2020 r., IV SA/Po 462/20, CBOSA). Analizując treść wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z roku 2017 r. w sprawach dotyczących repertorium C o symbolu 325, nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że domagał się udostępnienia informacji publicznej o charakterze prostym, wymagającej wyłącznie anonimizacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ zobowiązany nie dysponuje informacją w postaci żądanej przez skarżącego, a dla stworzenia tej informacji niezbędne byłoby zaangażowanie personelu administracyjnego tego Sądu w celu wyodrębnienia wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z 2017 r., zarejestrowanych w repertorium C pod wskazanym symbolem. Podkreślenia też wymaga, że Sąd Rejonowy jak pośrednio wynika z decyzji organu I instancji nie ma możliwości automatycznego wygenerowania wydruków żądanych orzeczeń, co oznacza, że realizacja wniosku skarżącego sprowadzałaby się do przygotowania nowego zbioru, nieistniejącego w chwili wystąpienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Zaakcentować trzeba, że zakres wniosku obejmujący cały 2017 r. wymagał szczególnego zaangażowania pracowników w przeglądnięcie jak ustalono około 35 spraw, a następnie wykonanie kserokopii dokumentów lub ich skanów. Znaczny nakład pracy wiązałby się również z koniecznością ponadstandardowej, bo wymagającej uważnej lektury uzasadnień wyroków, anonimizacji dokumentów. Proces anonimizacji w celu usunięcia danych chronionych w przypadku orzeczeń sądowych, których uzasadnienia liczą od kilku do kilkudziesięciu stron, nie ogranicza się bowiem wyłącznie do wyeliminowania z dokumentacji imion i nazwisk, lecz wiąże się również z koniecznością usunięcia określonych fragmentów uzasadnień, tj. takich ich części, które umożliwiałyby identyfikację poszczególnych osób, a to z kolei wymaga przeprowadzenia przez osobę dokonującą anonimizacji czynności analitycznych i intelektualnych. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego proces anonimizacji nie jest przeprowadzany automatycznie przez system komputerowy. Natomiast analiza każdego z zanonimizowanych orzeczeń musi odbyć się bardzo starannie, ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji wrażliwych. Z powyższego wynika, że realizacja wniosku skarżącego - jak słusznie podniosły organy - wiązałaby się, po pierwsze, ze stworzeniem nowego zbioru informacji, a pod drugie, z podjęciem szeregu czasochłonnych czynności, które zakłóciłyby normalne funkcjonowanie pracy, borykającego się z problemami kadrowymi- sądu i utrudniłyby realizację przypisanych mu zadań. W przekonaniu Sądu w rozpatrywanej sprawie nie ma więc żadnych wątpliwości, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną. W dalszej kolejności wyjaśnić trzeba, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wprowadza ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy podkreślić, że konstytucyjne prawo do informacji nie jest absolutne, chodzi bowiem o to, by udzielenie takiej informacji publicznej było dla interesu publicznego szczególnie istotne. W przypadku informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest bowiem procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań. Dlatego właśnie ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak wynika z orzecznictwa interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej o charakterze przetworzonym dla dobra ogółu tj. uczynienia z niej użytku w interesie publicznym w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Niewątpliwie także, regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowić ma ochronę podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji przed dużą ilością wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych (por. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 79). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ był więc nie tylko uprawniony, lecz i zobowiązany do wezwania skarżącego - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu zbioru żądanych wyroków wraz z uzasadnieniami. Skarżący nie wykazał jednak istnienia tej przesłanki, dlatego decyzja o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji była prawidłowa. Także w ramach całego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji skarżący nie odniósł się do przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., konsekwentnie twierdząc, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej. Na istnienie po stronie skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego nie wskazuje też treść samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezsprzecznie zatem udzielenie wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej byłoby uzasadnione jedynie wówczas, gdyby mogło się realnie przełożyć np. na poprawę funkcjonowania sądów, tymczasem już sam fakt uwzględnienia wniosku wiązałby się z koniecznością poniesienia określonych środków finansowych i organizacyjnych, trudnych do pogodzenia z zapewnieniem prawidłowej realizacji już i tak dostatecznie utrudnionych z uwagi na panującą pandemię ogólnoświatową, wielu bieżących zadań sądu. Niepozbawione racji są również sugestie organów, zmierzające do uznania, że działania skarżącego noszą znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej tzn. wykorzystywania go dla celów innych niż troska o dobro publiczne. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz analizy danych znajdujących się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, skarżący składa liczne tożsame wnioski o udostępnienie informacji skierowane do sądów powszechnych w całym kraju. Takie działanie skarżącego, z racji szerokiego zakresu żądanych we wnioskach informacji, wymagającego stworzenia nowego, nieistniejącego w dacie złożenia wniosku zbioru żądanych informacji, poważnie utrudnia funkcjonowanie wybranych przezeń sądów, nakładając na nie niebagatelne obowiązki i może prowadzić do realnego zdezorganizowania pracy. Reasumując, Sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, że żądana przez skarżącego informacja publiczna, z uwagi na jej zakres przedmiotowy i czasowy, miała w istocie charakter informacji przetworzonej. Wnioskodawca - pomimo wezwania - nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu tych informacji, istnienia wskazanej przesłanki nie dopatrzył się też z urzędu podmiot zobowiązany, zatem zasadnie wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji należało uznać, że prawidłowa jest również zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powyższe znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić w całości, na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wydano na podstawie art. 250 p.p.s.a. (pkt II wyroku).