III OSK 6428/21

III OSK 6428/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Łd 274/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-02-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 80, art. 87
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 § 1, art. 85 § 1, art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X i Y od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 274/20 w sprawie ze skarg X i Y na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 stycznia 2020 r. nr KO.4113.79,80.2019 w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 274/20 oddalił skargi X i Y na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 stycznia 2020 r. nr KO.4113.79,80.2019 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], którą odmówiono uchylenia lub zmiany zapisów pkt III a ppkt 1, 2 i 3 decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa fermy drobiu (jeden kurnik o obsadzie 61000 sztuk - 244 DJP) na działce o numerze ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]", zwanej dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.
W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew argumentacji skarżących organy administracji nie naruszyły w przedmiotowej sprawie art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.) zwanej dalej u.o.ś. w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. Z uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć wynika, że wnioskowana przez skarżących zmiana ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest sprzeczna z interesem społecznym. Jest to konsekwencją jednoznacznego stanowiska zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwany dalej RDOŚ), jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (zwanego dalej PPIS), którzy zgodnie stwierdzili, że nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej powinien zostać utrzymany, ponieważ umożliwia to zbadanie rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz jego wpływu na zdrowie ludzi.
Podkreślono, że nałożenie na skarżącego X obowiązku wykonania pomiarów amoniaku i pyłu w powietrzu dwukrotnie w ciągu roku od dnia oddania planowanych obiektów do użytkowania podyktowane było bliską odległością obiektu od zabudowy mieszkaniowej, znacznym rozmiarem planowanej inwestycji oraz potrzebą weryfikacji między przyjętymi w raporcie założeniami a rzeczywistym oddziaływaniem inwestycji. Zwrócono przy tym uwagę, że obowiązek ten nie został wykonany przez skarżącego X ani razu.
Sąd zaakcentował nadto, że nie jest istotne, iż wnioskodawca wskazał i uzasadnił swój własny interes w zmianie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również to, że zgodę na zmianę tej decyzji wyraziła strona, na rzecz której ta decyzja została wydana. Zmiana decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek w przepisie tym określonych. Jeżeli zatem zmianie decyzji ostatecznej sprzeciwia się interes
społeczny, to taka zmiana jest wykluczona.
Odnosząc się do twierdzeń, że organy administracji oparły się jedynie na negatywnym stanowisku RDOŚ i PPIS, a pominęły pozytywne uzgodnienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie (zwanego dalej Dyrektorem RZGW). Podniesiono, iż Dyrektor RZGW wyjaśnił, że uzgodnienie warunków zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy tylko środowiska gruntowo-wodnego, natomiast oddziaływanie na pozostałe komponenty środowiska są analizowane przez inne organy. Z powyższego wynika, że postanowienie Dyrektora RZGW z 15 października 2019 r. nie jest sprzeczne ze stanowiskiem RDOŚ i PPIS, lecz odnosi się do oceny innej sfery oddziaływania inwestycji na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów skarżących, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrza Gminy [...] z dnia 27 listopada 2012 r. jest sprzeczna z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami (art. 287 Prawa ochrony środowiska), co zdaniem skarżących poddaje w wątpliwość podstawę prawną i obowiązywanie zapisów pkt III a ppkt 1, 2, 3 ww. decyzji. W art.
155 K.p.a. nie można upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną w kolejnej instancji. W związku z tym organ nie może oceniać poprawności wcześniej wydanej decyzji. W postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 155 K.p.a. nie można również kwestionować wcześniej wydanej decyzji w kontekście rażącego naruszenia prawa.
Do tego służy inny tryb nadzwyczajny weryfikowania decyzji ostatecznych. Natomiast, jak słusznie wskazał organ drugiej instancji, skoro strona nie była przekonana o zasadności nałożenia na nią obowiązku wykonywania analizy porealizacyjnej mogła ten obowiązek zakwestionować w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, czego jednak nie uczyniła.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie:
1) art. 155 K.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zaskarżana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadnia ich uchylenie w sytuacji, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie zapisów pkt III a ppkt. 1, 2 i 3 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i została wyrażona zgoda strony na zmianę decyzji, a także pomimo tego, że za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony;
2) art. 80 u.o.ś. w związku z art. 87 u.o.ś. poprzez uznanie za prawidłowe utrzymanie
w mocy zaskarżanej decyzji i tym samym uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zmiany lub uchylenia decyzji, pomimo oparcia swojej decyzji przez organ pierwszej instancji na sprzecznych wynikach uzgodnień i opinii odpowiednich organów, a także
z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa;
3) art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 85 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego i bezstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pozwalającego na bezsporne ustalenie okoliczności faktycznych w sprawie, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na subiektywnej ocenie organu.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.
W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania oraz przesłanki uzasadniającej odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed Sądem pierwszej instancji.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się w skardze kasacyjnej rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie
zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku
zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 155 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że zaskarżana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadnia ich uchylenie mimo, że przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie zapisów pkt III lit. a
ppkt 1, 2 i 3 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i strona na rzecz której została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyraziła zgodę na jej zmianę, a ponadto za wnioskowaną zmianą przemawia słuszny interes strony.
Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że pod pojęciem "słusznego interesu strony" nie można uznać każdego jej oczekiwania co do zakresu zmiany ostatecznej decyzji. Interes strony w domaganiu się zmiany ostatecznej decyzji tylko wtedy może być uznany za słuszny, jeżeli nie narusza on prawa. Nie może strona poprzez zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. domagać się jej zmiany w taki sposób, aby naruszała ona prawo. Nie budzi wątpliwości, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że skoro tryb wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagał uzgodnienia jej treści z RDOŚ oraz zaopiniowania przez PPIS, to dokonując jej zmiany w zakresie rozstrzygnięć merytorycznych należało również zasięgnąć stanowiska ww. organów. Zarówno RDOŚ jak i PPIS odmówiły uzgodnienia wnioskowanej przez skarżącego kasacyjnie zmiany pkt III lit. a ppkt 1, 2 i 3 ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa fermy drobiu (jeden kurnik o obsadzie 61000 sztuk - 244 DJP) na działce o numerze ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]". Co istotne, wnioskowany
zakres zmiany nie dotyczył samego przedsięwzięcia lub warunków prowadzenia działalności w ramach chowu drobiu, ale obejmował jedynie nałożone w ww. decyzji obowiązki przeprowadzania dwukrotnie w ciągu roku pomiarów wielkości emisji amoniaku i pyłu w powietrzu w zakresie oddziaływania na stan jakości powietrza tego przedsięwzięcia po jego oddaniu do użytkowania. Badania te miały być przeprowadzane w ściśle określonych lokalizacjach (pkt 3 lit. a ppkt 2 ww. decyzji z 27 listopada 2012 r.) i wyniki powinny być przedstawiane RDOŚ oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W przypadku, gdyby wyniki pomiarów emisji amoniaku i pyłu przekraczałyby dopuszczalne wielkości, należało przedstawić projektowane zabezpieczenia (pkt III lit. a ppkt 3 ww. decyzji).
Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w okolicznościach tej sprawy domaganie się przez skarżących kasacyjnie zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia
obejmującego budowę fermy drobiu (jeden kurnik o obsadzie 61000 sztuk - 244 DJP)
w zakresie uchylenia obowiązku sporządzania analiz poeksploatacyjnych prowadziłby do sprzeczności z interesem publicznym przejawiającym się w systematycznym badaniu rzeczywistego oddziaływania ww. fermy drobiu na otaczające je środowisko,
w tym także warunki życia mieszkańców na terenach sąsiednich. Jeżeli w związku z eksploatacją danej inwestycji oddziałuje ona na środowisko, to w pełni zasadnym było nałożenie na podmiot korzystający z niej określonych obowiązków w zakresie analizy stanu tego oddziaływania. Interes strony przejawiający się jedynie w wykluczeniu tych obowiązków nie może zostać uznany w okolicznościach tej sprawy za słuszny.
Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi zmianę okoliczności faktycznych i prawnych, jakie zaistniały po 2012 r. (czyli po wydaniu ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), które powinny dodatkowo uzasadniać jej zmianę. W tym zakresie należy stwierdzić, że istotą postępowania w trybie art. 155 K.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie
prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (tak A. Wróbel, komentarz do art. 155 k.p.a, teza nr 16, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2020). Taki też pogląd prezentuje orzecznictwo sądowe (por. wyrok NSA 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06; wyrok NSA z 9 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1162/20).
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 80 u.o.ś. w związku z art. 87 u.o.ś. poprzez uznanie za prawidłowe utrzymanie w mocy zaskarżanej decyzji i tym samym uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zmiany lub uchylenia decyzji, pomimo oparcia decyzji organu pierwszej instancji na sprzecznych wynikach uzgodnień i opinii odpowiednich organów, a także z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa.
Zarzut ten został w znacznym zakresie wadliwie sformułowany. Skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, ale taki zarzut powinien zawierać zarówno wskazanie, na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, ale także szczegółowe uzasadnienie z powołaniem się na przepis, który miał zostać naruszony i jaki to miało wpływ na wynik sprawy (art. 176 P.p.s.a.). Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Art. 80 u.o.ś. zawiera trzy ustępy, a ustęp pierwszy dzieli się na cztery litery. Tym samym warunkiem skutecznego zarzucenia Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 80 u.o.ś. powinno być precyzyjne wskazanie, która norma prawna objęta tym przepisem została niewłaściwie zastosowania przez Sąd lub Sąd dokonał jej błędnej wykładni. Skoro ani zarzuty skargi kasacyjnej, ani jej uzasadnienie nie precyzują tego zakresu zaskarżenia, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony skarżącej poprzez takie sformułowanie zarzutu, aby mógł być on przedmiotem kontroli sądowej.
Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną decyzję ustalił, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez organ pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmawiającej uchylenia lub zmiany zapisów pkt III lit. a ppkt 1, 2 i 3 decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującego budowę fermy drobiu (jeden kurnik o obsadzie 61000 sztuk - 244 DJP) na działce nr [...] w [...], RDOŚ i PPIS wydały negatywne stanowiska dotyczące wnioskowanej przez skarżącego zmiany. Wprawdzie uzgodnił projektowaną zmianę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ale to uzgodnienie warunków dotyczyło jedynie środowiska gruntowo-wodnego tego przedsięwzięcia, a nie innych elementów jego oddziaływania na środowisko.
Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że należało uwzględnić wyniki uzgodnień
i opinii, a przeważająca część organów współdziałających w postępowaniu zmierzającym do zmiany ostatecznej decyzji zanegowała dopuszczalność takiej modyfikacji.
Zgodnie z art. 87 u.o.ś. w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy działu V i działu VI ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten stanowi również, że art. 155 K.p.a. także stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem, że zgodę na zmianę ostatecznej decyzji wyraża wyłącznie strona,
która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 87 u.o.ś. jedynie ograniczył zakres stosowania art. 155 K.p.a. tylko do konieczności uzyskiwania zgody na zmianę decyzji tylko tej strony, która złożyła wniosek o wydanie takiej decyzji lub podmiotu, na którego została przeniesiona taka decyzja. Przepis ten wyeliminował konieczność uzyskiwania zgody innych stron. W pozostałym zakresie art. 155 K.p.a. znajduje w pełni zastosowanie, a tym samym w przypadku zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach art. 155 K.p.a. powinien być stosowany wprost, bez żadnych modyfikacji (tak NSA w wyroku z
3 września 2013 r. sygn. akt II OSK 3034/12).
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 85 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego i bezstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pozwalającego na bezsporne ustalenie okoliczności faktycznych w sprawie, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na subiektywnej ocenie organu.
Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie ww. zarzutu należy stwierdzić, że podstawami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżących wobec wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II GSK 3248/17). Przepisami stanowiącymi wzorzec kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądu administracyjne – np. art. 145 § 1
pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 P.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej - por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I
OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 r. nr 1, poz. 1).
Tym niemniej mimo wadliwości w sformułowaniu tego zarzutu należy przyjąć,
że w istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez brak dostrzeżenia naruszenia w toku postępowania administracyjnego następujących przepisów postępowania: art. 7
K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 85 § 1 K.p.a.
Zarzut ten jest nieuzasadniony, ponieważ w zakresie objętym przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie nie mogło dojść do zmiany merytorycznej ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Organy administracyjne dokonywały jedynie ustaleń, czy w oparciu o art. 155 K.p.a. w związku z art. 87 u.o.ś. dopuszczalnym jest wnioskowana przez stronę skarżącą kasacyjnie zmiana ww. decyzji. Ustalając w sposób prawidłowy, że wnioskowana zmiana jako naruszająca art. 155 K.p.a. jest niedopuszczalna organy administracji nie naruszyły art. 7 K.p.a. nakazującego organom administracji stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tej sprawie po stronie skarżących kasacyjnie
i domagających się zmiany ww. decyzji nie przemawiał słuszny interes.
W tej sprawie stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organy administracyjne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego załatwienia sprawy. Zgodnie zaś z art. 85 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. W tej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania oględzin. Tym samym zawarte w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym organy nie naruszyły art. 7 K.p.a., art. 77 §
1 K.p.a. i art. 85 § 1 K.p.a. jest w pełni zasadne i nie podważyła tego skutecznie w skardze strona skarżąca kasacyjnie.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, to skarga kasacyjna zgodnie z art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.