III OSK 632/25

III OSK 632/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 403/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-14
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 3, art. 10 ust. 1, art.13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 403/24 w sprawie ze skargi A.C. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 403/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi A.C. (dalej także jako: "strona skarżąca", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej także jako: "Minister", "MKiDN", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej: oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Skarżąca wnioskiem z dnia 9 lutego 2024 r. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzielenie informacji publicznej (na adres email: [...]) w postaci:
1. Kopii dokumentów, otrzymanych lub wytworzonych przez MKiDN i Generalnego Konserwatora Zabytków, związanych z przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób, powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków, w tym:
- dokumentacja dotycząca spełnienia ustawowych wymogów przez te osoby,
- wnioski Generalnego Konserwatora Zabytków, o których mowa w art. 91 ustawy o ochronie zabytków, skierowane do Wojewodów,
- inne otrzymane dokumenty, związane z procedurą powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków.
2. Informację, w jaki sposób oraz przez kogo dokonywana była weryfikacja wymogów wskazanych w art. 91 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec kandydatów na stanowiska WKZ?
Organ w odpowiedzi z dnia 23 lutego 2025 r. poinformował, że wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. nie można uznać za żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), ze względu na nieprecyzyjny zakres żądania. We wniosku nie wskazano, których konserwatorów dotyczy pytanie oraz przedziału czasowego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym i może mieć dowolną postać. Jednakże minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, ponieważ organ jest związany treścią wniosku. Żądanie, które jest w oczywisty sposób niejasne (niezrozumiałe) nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 25 marca 2020 r.).
Organ wyjaśnił, że w przypadku rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który umożliwia organowi wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 25 marca 2020 r.). Formę niniejszej odpowiedzi uzasadnia utrwalony pogląd judykatury, zgodnie z którym gdy organ nie udostępnia informacji publicznej z tego powodu, że nie posiada żądanych informacji, bądź też wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, nie jest wymagana forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji (wyrok NSA z dnia 29.12.2011 r., sygn. akt I OSK 1864/11).
Skarżąca w kolejnym e-mailu z dnia 24 lutego 2024 r. poinformowała, że nie wyszczególniła żadnych WKZ, a to bez wątpienia oznacza, że zapytanie dotyczy wszystkich WKZ. Wnioskodawczyni wskazała że chodziło jej o WKZ powołanych w bieżącym roku. Podała m.in., że organ w obecnych okolicznościach politycznych (niedawne powołanie WKZ) mógłby był jednak powziąć przypuszczenie, że jej zapytanie może dotyczyć bieżącej sytuacji politycznej i we własnym interesie uprzejmie dopytać czy jego domniemanie jest słuszne. Podniosła m.in., że organ, wobec niedawnego powołania WKZ, mógł udzielić informacji z bieżącego roku, dopytać jednocześnie, czy intencją wnioskodawczyni było uzyskanie informacji z szerszego zakresu, a jeżeli tak, to poprosić o potwierdzenie i przedłużyć udzielenie odpowiedzi w oparciu o art. 13 ust. 2. W obliczu niepodjęcia powyższych działań, organ powinien był zrealizować wniosek w pełni – czyli od czasu kiedy obowiązuje obecny tryb powoływania poprzez wniosek – czyli od 2017 roku. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że nic nie stało na przeszkodzie, by udzielić informacji na punkt 2 wniosku. Wyraziła nadzieję, że mimo upływu terminu, otrzyma te informacje 25 lutego.
Jednocześnie, na podstawie art. 61 Konstytucji RP, wniosła o informację w postaci: "1. kopii metryki sprawy, wzbudzonej wnioskiem o informację z 9 lutego 2024 z godz. 18.58 (tytuł emaila: Wniosek o informację – MKiDN i GKZ i dokumenty dot. powołania WKZ) 2. WSZYSTKICH wniosków Głównego Konserwatora Zabytków do WSZYSTKICH wojewodów o powołanie WSZYSTKICH Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków od 2017 roku, wraz z załącznikami. 3. Kopii całej korespondencji pomiędzy MKiDN a Wojewodą [...] w styczniu i lutym 2024 roku."
Organ w e-mailu z dnia 11 marca 2024 r. poinformował, że w sprawie metryki sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do art. 1 ust. 1 przywołanej ustawy, jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r.). W sprawie wniosków Generalnego Konserwatora Zabytków skierowanych do Wojewodów i dotyczących powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków począwszy od 2023 r., przekazano kopie cyfrowe dokumentów w zakresie wniosku. W sprawie "całej korespondencji pomiędzy MKiDN a Wojewodą [...] w styczniu i lutym 2024 roku", poinformowano, że takie żądanie nie spełnia przesłanek do rozpatrzenia go w trybie informacji publicznej. Żądanie całej korespondencji nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpatrzenia i nie może być rozpatrzony w oparciu o przepisy u.d.i.p. Jeżeli wnioskodawca dąży do uzyskania informacji o bliżej nieokreślonych sprawach publicznych, to sposób realizacji tego celu poprzez zapoznawanie się z całym zbiorem wiadomości prowadzi do nadużycia tego prawa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej wniosła o skarżąca i domagając się stwierdzenia, że Minister dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze i nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu pełnomocnik organu podniósł, że po doprecyzowaniu przez skarżącą wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. w mailu z dnia 24 lutego 2024 r., skarżącej przekazane zostały informacje (dokumenty) we wnioskowanym zakresie czasowym, czyli organ udzielił informacji na wniosek z dnia 9 lutego 2024 r. po jego sprecyzowaniu – w zakresie sprecyzowanym w mailu z dnia 24 lutego 2024 r., zatem organ nie pozostaje w bezczynności. Wskazano, że w skardze przesłanie do skarżącej maila z dnia 11 marca 2024 r. zostało pominięte. Pełnomocnik wskazał, że między datą wniosku (9 lutego 2024 r.) a przekazaniem informacji – kopii dokumentów w mailu z dnia 11 marca 2024 r., organ zasygnalizował skarżącej brak sprecyzowania wniosku, a zasadność potrzeby takiego doprecyzowania skarżąca potwierdziła w uzupełniającym mailu z dnia 24 lutego 2024 r., art. 13 ust 2 u.d.i.p. dopuszcza zaś możliwość udostępnienia informacji w terminie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Ponadto dodał, że w dniu 5 lipca 2024 r. do MKiDN wpłynęła też inna skarga skarżącej z dnia 3 lipca 2024 r. na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 24 lutego 2024 r. W treści tej drugiej skargi, przekazanej do Sądu odrębnym pismem wraz z odpowiedzią na skargę, Skarżąca powołuje odpowiedź mailową Ministerstwa z dnia 11 marca 2024 r., co wskazuje na to, że w dniu składania skargi dotyczącej wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. skarżąca znała odpowiedz Ministerstwa na swój sprecyzowany w mailu z dnia 24 lutego 2024 r. wniosek z dnia 9 lutego 2024 r., a mimo to ta odpowiedź Ministerstwa w treści skargi dotyczącej wniosku dnia 9 lutego 2024 r. została pominięta.
Pełnomocnik organu odnosząc się do pkt 2 wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. wskazał, że jest to dokumentacja o charakterze wewnętrznym. Na poparcie powyższego przywołał m.in. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 1522/23, w którym Sąd m. in. wskazał, odnosząc się do regulacji ustawowych w tym zakresie, że: "(...) z tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednakże treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2DostlnfPubU odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.". Wskazał również, że "nie wszystkie dokumenty wewnętrzne stanowią informację publiczną. Część z nich wprawdzie służy realizacji określonego zadania publicznego, ale nie przesądzają one o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, jednak nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, nie podlegają udostępnieniu w trybie DostlnfPubU. Takiego charakteru nie mają dokumenty, służące gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym (zob. w tej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lipca 2010 r.; sygn. akt l OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. akt l OSK 2130/11 oraz z dnia 21 czerwca 2012 r; sygn. akt l OSK 666/12). Istotę dokumentu wewnętrznego trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2023r. (sygn. akt IIl OSK 7293/21) wyjaśniając, że dokument wewnętrzny jest dokumentem urzędowym, czyli posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust 2 DostlnfPubU, ale jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.".
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 403/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: oddalił skargę i zważył, co następuje:
Skarga niniejsza dotyczy bezczynności Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 9 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiotem rozpoznania i oceny Sądu pierwszej instancji nie jest zatem w tej sprawie reakcja organu na jakikolwiek inny wniosek skarżącej, w tym wniosek z dnia 24 lutego 2024 r., czy ocena korespondencji prowadzona między skarżącą a organem w tym dniu.
W sprawie niniejszej nie było kwestionowane, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Sporne natomiast między stronami pozostawało, czy żądana we wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. informacja w postaci: kopii dokumentów, otrzymanych lub wytworzonych przez MKiDN i Generalnego Konserwatora Zabytków, związanych z przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób, powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków, w tym: dokumentacja dotycząca spełnienia ustawowych wymogów przez te osoby, wnioski Generalnego Konserwatora Zabytków, o których mowa w art. 91 ustawy o ochronie zabytków, skierowane do Wojewodów, inne otrzymane dokumenty, związane z procedurą powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków; informacja, w jaki sposób oraz przez kogo dokonywana była weryfikacja wymogów wskazanych w art, 91 ust 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec kandydatów na stanowiska WKZ, stanowi informację publiczną i czy organ podjął w sprawie właściwe działanie na gruncie u.d.i.p.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu zawarty w odpowiedzi wystosowanej do wnioskodawczyni w dniu 23 lutego 2024 roku, że żądanie wniosku z dnia 9 lutego 2024 roku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Żądania wniosku są nieprecyzyjne. Wniosek nie wskazuje, o stanowiska których wojewódzkich konserwatorów zabytków chodzi w sprawie, nie określa też, co istotne, okresu, którego żądanie nie dotyczy. Z wniosku nie wynika również, o jakie konkretne dokumenty, wnioskodawczyni chodzi. Wniosek posługuje się sformułowaniem m.in. "dokumentacja", "inne otrzymane dokumenty związane z procedurą powołania".
W ocenie Sądu pierwszej instancji tak sformułowane żądanie, jak zawarte w wymienionym wyżej wniosku z dnia 9 lutego 2024 r., dotyczące kopii nieokreślonych "dokumentów", "dokumentacji" związanych z "przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków", obejmujących nieokreślony przedział czasu nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, a ogólnie sformułowane żądanie udostępnienia zbioru materiałów z nieokreślonego okresu.
Sąd pierwszej instancji podziela twierdzenie organu zawarte w wystosowanej do wnioskodawczyni odpowiedzi z dnia 23 lutego 2023 r., że żądanie wniosku jest nieprecyzyjne i nie pozwala uznać, że stanowi ono żądanie udostępnienia informacji publicznej. Żądanie wniosku nie pozwala na określenie dokumentów będących przedmiotem żądania. Przypomnieć należy nadto, że obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. tylko ten podmiot, który jest w jej posiadaniu.
Podkreślenia wymaga, że dla realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany musi mieć możliwość oceny – na podstawie treści żądania – w pierwszej kolejności, czy wniosek dotyczy informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia.
Niewątpliwie zgodnie z u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Wniosek nie wskazuje jednakże na żaden konkretny dokument, którego udostępnienia wnioskodawca się domaga, a wskazuje raczej na żądanie udostępnienia całego zbioru nieokreślonych materiałów, w tym "dokumentacji" i "wniosków" dotyczących powoływania WKZ z nieokreślonego przedziału czasowego.
Z treści wniosku można wnosić, że dotyczy on niejako całości określonego zbioru materiałów, co nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej (v. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl)).
Tak też w ocenie Sądu pierwszej instancji traktować należy żądanie wyrażone we wniosku skarżącej z dnia 9 lutego 2024 r., obejmujące w istocie żądanie udostępnienia zbioru materiałów w określonej sprawie, w odniesieniu do której nie wskazano przy tym ani konkretnych WKZ ani przedziału czasowego. Wnioskodawca nie żądał udostępnienia konkretnej informacji publicznej, nie określił jej we wniosku.
Warto przy tym wskazać – w kontekście szerokiego i niesprecyzowanego zakresu wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. – że przymiot informacji publicznej niewątpliwie posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 814/16, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu pierwszej instancji, tak sformułowany wniosek, jak wniosek z dnia 9 lutego 2024 r., nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Prawo do informacji publicznej dotyczy informacji o sprawie publicznej, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Istota dostępu do informacji publicznej nie polega na udostępnieniu całych zbiorów nieokreślonych materiałów.
Zasadnie organ w udzielonej w ustawowym terminie odpowiedzi do wnioskodawczyni z dnia 23 lutego 2024 r. wskazał przy tym, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma podstaw, aby w przypadku nieprecyzyjnego wniosku wzywać do uzupełnienia braków w tym zakresie na podstawie k.p.a. Przepis artykuł 64 § 2 nie ma w tym przypadku zastosowania.
Kwestia dalszej korespondencji między wnioskodawczynią a organem, w tym korespondencja z 24 lutego 2024 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli i ocenie Sądu pierwszej instancji. Organ wskazał nadto w odpowiedzi na skargę, że wpłynęła do niego skarga skarżącej na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 lutego 2024 r. Powyższe pozostaje poza oceną Sądu pierwszej instancji.
W rozpatrywanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie wskazać można jedynie, że podmiot zobowiązany nie ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązku domyślania się jakich konkretnych dokumentów, czy informacji, kogo dotyczących i z jakiego okresu, żąda wnioskodawca.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie kreuje po stronie podmiotu zobowiązanego uprawnienia do doprecyzowywania wedle własnego uznania żądań wnioskodawców, jak i obowiązku wzywania wnioskodawcy do dookreślania żądania.
Wobec tego, że żądanie wniosku z dnia 9 lutego 2024 r. nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, skarga nie podlegała uwzględnieniu. Organ nie pozostawał w bezczynności na gruncie u.d.i.p. w rozpoznaniu tego wniosku.
W ustawowym terminie, tj. 23 lutego 2024 r., poinformował wnioskodawczynię, że wniosek nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:
1) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 13 ust. 1 U.d.i.p. w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej w sytuacji, gdy organ nie udostępnił jej w ustawowym terminie wnioskowanej przez nią informacji publicznej;
2) prawa materialnego, a to: art. 10 ust. 1 U.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 3 U.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż skarżąca winna była wskazać we wniosku konkretny organ, powołania piastuna którego dotyczy wnioskowana informacja, a także zakres czasowy wnioskowanej informacji, chociaż wymóg taki nie wynika z ustawy;
3) prawa materialnego, a to: art. 10 ust. 1 U.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 3 U.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wniosek skarżącej nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, chociaż wniosek był dostatecznie precyzyjny, aby podlegać rozpoznaniu.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.
Skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, CBOSA). Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Na wstępie wskazać należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2469/22, Legalis). Dalej, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Trzeba zatem wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Ponadto w treści samego zarzutu – niezależnie od obowiązku wyjaśnienia zajętego stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – konieczne jest wskazanie, na czym polegało naruszenie konkretnego przepisu, oraz przedstawienie prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wersji wykładni lub zastosowania danego przepisu, a także określenie wpływu zarzucanego naruszenia na treść rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2024 r., II GSK 666/24, Legalis). Powyższego wymogu nie spełnia ani sposób sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania ani uzasadnienie skargi kasacyjnej.
O nieskuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. "art. 13 ust. 1 U.d.i.p. w związku z art. 151 P.p.s.a." przemawia jego wadliwa konstrukcja. Wskazać należy, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego przepis art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym: "W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części" ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak np. art. 146 § 1, art. 147, czy art. 145 § 1 p.p.s.a. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
Innymi słowy, jest to przepis ogólny (blankietowy), co oznacza, że powołując się na zarzut naruszenia tej normy skarżąca kasacyjnie zobowiązana była powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na sąd pierwszej instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r. II FSK 110/15). Wymogom tym w skardze kasacyjnej nie sprostano. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego, nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Samo powiązanie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 u.d.i.p. pozostaje bezcelowe, bowiem w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przewidziano z kolei czas "udostępniania" informacji publicznej, określając w nim maksymalny termin na "udostępnianie" informacji publicznej, co należy rozumieć jako termin na przeprowadzenie postępowania w przedmiocie, czyli w sprawie, udostępnienia informacji publicznej. Przepis ten stanowi, że: "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...)". Przepisy art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie odnosi się do podstaw faktycznych i prawnych orzekania przez sąd pierwszej instancji, co oznacza, że a limine nie może być skuteczny w tej sprawie. Dyspozycja art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie ma materialnej treści, a wskazuje jedynie termin na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie można zatem na jego podstawie kwestionować prawidłowości dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych dotyczących wniosku skarżącej kasacyjnie o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się zatem bezskuteczny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny pragnie dostrzec, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji.
Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, których konstrukcja pozwala na ich łączne rozpoznanie. W treści tych zarzutów strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na "art. 10 ust. 1 U.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 3 U.d.i.p.", którego naruszenia upatruje przez ich błędną wykładnię oraz ich niewłaściwie zastosowanie.
O nieskuteczności omawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego świadczy przede wszystkim ich treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutów dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje wadliwości działania Sądu pierwszej instancji w niezasadnym przyjęciu, iż skarżąca winna była wskazać we wniosku konkretny organ, powołania piastuna, którego dotyczy wnioskowana informacja, a także zakres czasowy wnioskowanej informacji oraz przyjęciu, że wniosek skarżącej nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Innymi słowy, skarżąca kasacyjnie zarzuca niewłaściwą ocenę treści konkretnego dokumentu (wniosku o udostępnienie informacji publicznej) i płynących stąd konsekwencjach, tj. uznaniu, że wniosek skarżącej kasacyjnie o udostępnienie informacji publicznej nie spełnia przesłanek stanowiących je jako informację publiczną. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzuty naruszenia "art. 10 ust. 1 U.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 3 U.d.i.p." okazały się niezasadne.
Jednocześnie o nieskuteczności omawianych zarzutów przemawia również ich konstrukcja, bowiem powiązanie zarzutów naruszenia prawa materialnego w formie "art. 10 ust. 1 U.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 3 U.d.i.p." jest chybione. Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. reguluje wnioskowy tryb uzyskiwania informacji publicznej nieudostępnionej w BIP, a ustęp 2 – zawiera uprawnienie do jej udostępniania w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Przedmiotowy przepis (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) nie odnosi się do istoty rozpoznawanej sprawy, co oznacza, iż przepis ten nie mógł zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji.
Abstrahując od powyższego nadmienić należy, że w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17) wskazuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostepnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08).
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, że żądanie z wniosku z dnia 9 lutego 2024 roku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Żądania wniosku są nieprecyzyjne. Wniosek nie wskazuje, o stanowiska których wojewódzkich konserwatorów zabytków chodzi w sprawie, nie określa też, co istotne, okresu, którego żądanie nie dotyczy. Z wniosku nie wynika również, o jakie konkretne dokumenty skarżącej chodzi. Wniosek posługuje się sformułowaniem m.in. "dokumentacja", "inne otrzymane dokumenty związane z procedurą powołania".
Dlatego przedmiotowe zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.