III OSK 615/22

III OSK 615/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 112/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-13
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7 art. 77 § 1 art. 80 art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 112/21 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 24 listopada 2020 r. nr ZWOS.440.5337.2019.ZS.JK w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 października 2021 r., II SA/Wa 112/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Burmistrza Miasta i Gminy B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 24 listopada 2020 r., nr ZWOS.440.5337.2019.ZS.JK, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych: 1. uchylił pkt. 1 i 2 zaskarżonej decyzji; 2. umorzył postępowanie w zakresie pkt. 3 zaskarżonej decyzji; 3. zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej Burmistrza Miasta i Gminy B. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 24 listopada 2020 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Z 2019 r. poz. 1781 ze zm.; dalej "u.o.d.o.") oraz art. 5 ust. 1 lit. b, art. 6 ust. 1 i art. 58 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L. Nr 119, str. 1, ze zm.; dalej "RODO") Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych:
- udzielił Burmistrzowi Miasta i Gminy B. upomnienia za naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a, b i c oraz art. 6 ust. 1 RODO polegającego na udostępnieniu danych osobowych D. D. w zakresie informacji o osiąganym wynagrodzeniu za okres sprzed objęcia przezeń mandatu radnego – w latach od 2013 do 2015 r. podczas sesji Rady Miejskiej w B. (pkt 1);
- nakazał skarżącemu usunięcie danych osobowych D. D. w zakresie informacji o osiąganym wynagrodzeniu za okres sprzed objęcia przezeń mandatu radnego w latach od 2013 do 2015 r., z nagrania sesji Rady Miejskiej w B. z 27 czerwca 2019 r. – udostępnionej pod wskazanymi adresami URL – poprzez ich zanonimizowanie (pkt 2);
- w pozostałym zakresie umorzył postępowanie (pkt 3).
Prezes UODO ustalił, że D. D. wniósł skargę na nieprawidłowości przy przetwarzaniu jego danych osobowych, polegające na ujawnieniu Burmistrzowi przez Miejsko-Gminne Centrum Kultury i Turystyki w B. informacji o osiąganym przez niego wynagrodzeniu za okres sprzed objęcia mandatu radnego – w latach od 2013 do 2015 r. Następnie Burmistrz przetwarzał jego dane osobowe dalej – poprzez ich ujawnienie podczas sesji oraz udostępnienie nagrań z jej przebiegu na ogólnodostępnym portalu Rady Miejskiej w B.. D. D. od 2013 do 2015 r. był zatrudniony w MGCKiT na stanowisku specjalisty. Podczas sesji skarżący ujawnił wysokość wynagrodzenia uzyskiwanego przez niego z tytułu świadczenia pracy na rzecz MGCKiT od 2013 do 2015 r., kiedy nie zajmował on stanowiska radnego. Przebieg sesji utrwalono, nagranie z niej jest ogólnodostępne na stronach internetowych. Skarżący uznał, że mógł otrzymywać i przetwarzać dane D. D. dotyczące wysokości uzyskiwanego przez niego wynagrodzenia za pracę w MGCKiT we wskazanych latach w związku z wykonywaną przez niego pracą nadzorczą nad wszystkimi gminnymi jednostkami organizacyjnymi. Ponadto udostępniona informacja stanowi informację publiczną. Skarżący zaprzeczył, aby ww. informacje zawierające dane osobowe uzyskał bezpośrednio od MGCKiT, zaś Dyrektor MGCKiT zaprzeczył, aby on lub podległy mu pracownik udostępnił skarżącemu ww. dane osobowe. Skarżący wskazał, że jego słowa wypowiedziane podczas sesji Rady Miejskiej 30 lipca 2019 r. błędnie zaprotokołowano i nie doszło do naruszenia ochrony danych osobowych D. D.
Zdaniem Prezesa UODO w sprawie doszło do udostępnienia przez skarżącego danych osobowych D. D. w zakresie informacji o osiąganym przez niego wynagrodzeniu za okres od 2013 do 2015 r. Dane te mieszczą się w kategorii tzw. "danych zwykłych", a przesłanki legalizujące proces przetwarzania tego rodzaju danych zawarte są w art. 6 ust. 1 RODO. W ocenie skarżącego dane osobowe D. D. w zakresie informacji o jego wynagrodzeniu za pracę w okresie od 2013 do 2015 r. należałoby ujmować w kategorii informacji publicznej, której udostępnienie znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1429 ze zm.; dalej "u.d.i.p.") w związku z tym zastosowanie przepisów o ochronie danych osobowych powinno być wyłączone. Według skarżącego za legalnością procesu przetwarzania danych wskazanych danych osobowych D. D. przemawiają również przepisy ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 roku, poz. 713 ze zm.), w szczególności chodzi o regulacje, nadające organom gminy kompetencje nadzorcze nad wszystkimi gminnymi jednostkami organizacyjnymi. Skarżący przywołał również przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 roku o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 roku, poz. 194 ze zm.). Skarżący wyjaśnił, że podczas sesji Rady Miejskiej korzysta z przygotowanych wcześniej dokumentów. Zdaniem skarżącego w sprawie nie doszło jednak do ujawnienia danych D. D., bowiem podane przez niego kwoty wynagrodzenia były kwotami uśrednionymi, a nie rzeczywistymi kwotami wynagrodzenia.
Zdaniem Prezesa UODO zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 RODO dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej; w związku z tym nawet uśrednioną kwotę wynagrodzenia – ujawnioną w kontekście wskazującym na uzyskiwanie jej przez konkretnie zidentyfikowaną osobę – należy traktować jako daną osobową, której przetwarzanie podlega ochronie przepisów RODO. Przetwarzanie danych osobowych bez podstawy prawnej, określonej w art. 6 ust. 1 RODO, stanowi naruszenie przepisów ochrony danych osobowych D. D.. Administrator – w tym przypadku skarżący – powinien przetwarzać dane osobowe zgodnie z zasadami przetwarzania określonymi w art. 5 ust. 1 RODO. Skarżący, podając informację dotyczącą wynagrodzenia otrzymywanego przez D. D. w latach 2013-2015, powinien mieć na uwadze, czy dane przetwarzane są m.in. zgodne z prawem i rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dotyczą (art. 5 ust. 1 lit. a RODO), czy zostały zebrane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami (art. 5 ust. 1 lit. b RODO) oraz czy są adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane (art. 5 ust. 1 lit. c RODO).
Zdaniem organu wyjaśnienia skarżącego, jakoby pełniona przez niego funkcja nadzorcza uprawniała czy też obligowała go do sprawowania pieczy i posiadania dostępu do informacji o wynagrodzeniach pracowników zatrudnionych w MGCKiT kolidują ze wskazanymi zasadami. Skoro Burmistrz wskazuje na uprawnienia nadzorcze pozwalające na kontrolowanie stanu majątku gminy i podległych jej jednostek organizacyjnych i na tej podstawie uzyskuje dostęp do dokumentacji finansowej MGCKiT, to pozyskane w ten sposób informacje nie powinny być udostępniane w celu innym niż ten, w którym je uzyskano. Posłużenie się spersonalizowanymi danymi odnoszącymi się wyłącznie do informacji o wynagrodzeniu D. D. we wskazanym okresie – kiedy nie pełnił funkcji radnego – nie mogło zatem wiązać się z celem, dla którego dane te miały zostać bez skarżącego uzyskane, ujawniając informację o otrzymywanym wynagrodzeniu naruszono zasady przetwarzania danych osobowych określone w art. 5 ust. 1 RODO. Organ umorzył postępowanie w zakresie kwestionowanych przez D. D. działań MGCKiT. MGCKiT wyjaśnił bowiem, że nie udostępnił jego danych osobowych skarżącemu.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Burmistrz Miasta i Gminy B..
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Uwzględniając skargę, sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony wadliwie. Z treści decyzji nie wynika, czy w przedmiotowym okresie D. D. zajmował funkcję publiczną, ani w jaki sposób pozyskano informacje o jego zarobkach w ww. okresie. Na Prezesie UODO spoczywał obowiązek ustalenia: czy w ogóle i w jakim trybie Burmistrz pozyskał od administratora (MGCKiT) informacje o zarobkach D. D. Jeśli tak, to czy dane skarżącego zostały uzyskane w prawidłowy sposób, czy też poza przyjętymi zasadami dostępu do informacji o zarobkach pracowników MGCKiT. Organ jednak poprzestał na ogólnikowym przyjęciu, że Burmistrz pozyskał wskazane dane osobowe skarżącego w ramach wykonywanej przez niego funkcji nadzorczej nad gminnymi jednostkami organizacyjnymi. Uchylono się jednocześnie od oceny legalności sposobu pozyskania tych danych osobowych i tym samym jego zgodności z regułami zawartymi w RODO. Organ nie ustalił w jaki ostatecznie sposób - technicznie - dane osobowe skarżącego pozyskano.
Zdaniem sądu I instancji okoliczności faktyczne sprawy nie zostały wyjaśnione prawidłowo. Organ uchylił się od procedowania w sprawie, powołując się na sprzeczność składanych wyjaśnień. Nie wywiódł jednocześnie, aby wyczerpano dostępne dlań – określone w k.p.a. i RODO - środki procesowe, służące ustaleniu stanu faktycznego. Ponieważ sprawa nie została wnikliwie wyjaśniona we wszystkich istotnych aspektach, konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego punktu 1 i 2 decyzji. Trafne bowiem okazały się zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - z decyzji nie wynika właściwie, dlaczego została wydana, w szczególności, jaki stan faktyczny ustalono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchylił pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji. W zakresie punktu 3 decyzji sąd umorzył postępowanie, albowiem wyrokiem z 7 lipca 2021 r., II SA/Wa 175/21, w sprawie ze skargi D. D. na (tę samą) decyzję Prezesa UODO z 24 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił pkt 3 zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezes UODO, zaskarżając wyrok w części dotyczącej pkt. 1 i 3. Wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że z treści wydanej decyzji nie wynika, dlaczego została wydana i jaki stan faktyczny ustalono, jednocześnie uznając, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny, gdyż z decyzji nie wynika, czy w przedmiotowym okresie D. D. zajmował funkcję publiczną, ani w jaki sposób pozyskano informacje o jego zarobkach w ww. okresie, poprzez nieustalenie w jaki sposób technicznie Burmistrz uzyskał te dane;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 1 RODO w zw. z art. 1 ust. 1 oraz 6 ust. 6 ust. 1 pkt. 5 lit. c u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacja o osiąganym przez D. D. wynagrodzeniu w latach 2013-2015 przed objęciem mandatu radnego stanowi informację publiczną dotyczącą gospodarowania finansami publicznymi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, choć nie sposób także podzielić w całości argumentacji sądu I instancji wyrażonej w pisemnym uzasadnieniu.
Zarzut pierwszy i drugi rozpoznane zostaną łącznie, gdyż pozostają ze sobą w związku. Oba zarzuty są nieuzasadnione. Szczegółowe odniesienie się do nich wymaga nakreślenia szerszego tła sprawy zawisłej przed organem. Rozpoznawana sprawa pozostaje bowiem w integralnym związku ze sprawą zainicjowaną skargą D. D., który zażądał kontroli sądowoadministracyjnej pkt. 3 decyzji Prezesa UODO z 24 listopada 2020 r. W punkcie 3. poddanej kontroli decyzji doszło do umorzenia postępowania administracyjnego w związku z niezdolnością organu do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie, czy MGCKiT udostępnił dane osobowe skarżącego Burmistrzowi. Sprawa ta została prawomocnie rozpoznana pod sygn. akt III OSK 7371/21. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w pisemnym uzasadnieniu, że braki postępowania wyjaśniającego uniemożliwiające podjęcie ostatecznej decyzji dowodowej przez organ i stwierdzenia stanu faktycznego nie są przypadkiem bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, która to bezprzedmiotowość stanowi podstawę jego umorzenia. Umorzenie postępowania jurysdykcyjnego jest możliwe, jeśli pojawi się okoliczność normatywna lub faktyczna, która w sposób trwały i nieusuwalny uniemożliwia kontynuowanie postępowania (por. wyrok NSA z 10 marca 2000 r., III SA 474/99). W sprawie zaś zachodziła potrzeba dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, w jaki sposób doszło do pozyskania przez Burmistrza danych osobowych skarżącego, których administratorem była jednostka gminy. Zakres danych, jak i ich treść wskazywały na pozyskanie ich z tego źródła. Jeśli organ nadzoru nie był w stanie pozyskać kolejnych środków dowodowych, prowadząc dalsze czynności wyjaśniające stosowanie do treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., to winien był przeprowadzić zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. swobodną ocenę materiału już zgromadzonego w toku postępowania. Materiał ten pozwalał na dokonanie w pełni racjonalnych ustaleń faktycznych. Treść protokołów sesji Rady Miasta i Gminy B., pisma wyjaśniające Burmistrza i Dyrektora MGCKiT stanowiły co najmniej bazę do ustalenia sposobu pozyskania danych osobowych skarżącego przez Burmistrza. Organ stosując prawidłowo przepis art. 80 k.p.a. był w stanie przeprowadzić ocenę tych środków dowodowych i jednoznacznie ustalić stan faktyczny. W przypadku powzięcia jakichś wątpliwości mógł przeprowadzić kolejne dowody, do czego jest zobligowany z mocy przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a.
W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres sprawy administracyjnej wytyczony został treścią żądania, jakie skierował skarżący D. D. do organu nadzoru, a które obejmowało ustalenie sposobu pozyskania jego danych osobowych przez Burmistrza od MGCKiT. W tym zakresie organ nadzoru prowadził postępowanie wyjaśniające, co jest niewątpliwe w związku z treścią uzasadnienia poddanej kontroli decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trudności organu nadzoru w podjęciu decyzji dowodowej jednoznacznie ustalającej przebieg zdarzeń nie uzasadniają umorzenia postępowania, gdyż okoliczności te nie prowadzą do unieważnienia stosunku procesowego między organem a skarżącym, a tym samym nie stanowią trwałych i nieusuwalnych przeszkód w kontynuowaniu postępowania administracyjnego.
Rozpoznając podniesione w tej sprawie zarzuty, należy mieć na względzie powyższe ustalenia i oceny prawne, albowiem mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, mimo iż na jej bazie doszło do zainicjowania dwóch spraw sądowoadministracyjnych – pierwszej ze skargi D. D. na pkt 3 decyzji z 24 listopada 2020 r., drugiej – ze skargi Burmistrza na pkt. 1 i 2 tej decyzji. Należy zgodzić się z sądem I instancji, iż organ nadzoru nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a to okoliczności związanych ze sposobem pozyskania danych osobowych skarżącego D. D. Ustalenie przebiegu zdarzenia na tym etapie ciągu zdarzeń prowadzących do bezpodstawnego ujawnienia jego danych osobowych w zakresie wysokości wynagrodzenia na jednej z sesji rady gminy jest istotne, gdyż może wpłynąć na rodzaj sankcji administracyjnej, która winna zostać zastosowana przez organ nadzoru. Inna będzie bowiem ocena organu nadzoru, jeśli Burmistrz wykorzystał informację, które uzyskał legalnie, pozyskane w toku nadzoru, a inna będzie, jeśli nadużył swoich kompetencji lub zupełnie poza sprawowaniem funkcji publicznej wszedł nielegalnie w ich posiadanie w celu wykorzystania ich do prowadzenia bieżącej działalności, w tym prowadzenia lokalnego dyskursu politycznego lub publicznego. Samo nieuprawnione wykorzystanie danych osobowych D. D. nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Informacja o wysokości jego wynagrodzenia w okresie, w którym nie był radnym, i jak wynika z akt, nie był również osobą pełniącą funkcję publiczną, odpowiada przesłankom normatywnym, o którym mowa w art. 4 pkt 1 RODO. Informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wysokość wynagrodzenia konkretnej osoby jest natomiast daną osobową, gdyż określa ona sytuację ekonomiczną osoby i została ona podana publicznie na posiedzeniu rady gminy wraz z imieniem i nazwiskiem radnego. Nie była to zatem ogólna informacja o majątku publicznym, czy generalna informacja o wydatkach jednostki organizacyjnej gminy, o których mowa w art. 6 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. Dotyczyła ona okresu, w którym D. D. nie pełnił funkcji radnego, a to oznacza, że była ona objęta jego prawem do prywatności, gwarantowanym nie tylko przepisami RODO, lecz również przepisem art. 47 Konstytucji RP. Nie było więc możliwości skorzystania z hipotezy przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W sprawie istotna jest nie tylko rola Burmistrza, lecz także administratora danych osobowych skarżącego, którym jest MGCKiT. W tym zakresie nie doszło do pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w treści wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III OSK 7371/21. Nie jest zatem możliwe formułowanie ocen w tym zakresie.
Konstatując, zgodzić należy się z sądem I instancji, iż okoliczności faktyczne sprawy nie zostały prawidłowo wyjaśnione. Konieczne jest zatem przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, bądź ocena już zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odpowiadająca dyrektywą wynikającym z przepisu art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast oceny sądu I instancji, iż nie zostało w sprawie wyjaśnione i nie znalazło odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji, czy D. D. w latach 2013-2015 pełnił funkcję publiczną, a zatem czy ujawnione informacje o wysokości jego wynagrodzenia stanowią informacje publiczne, czy też dane osobowe. Kwestie te zostały jednoznacznie rozstrzygnięte w decyzji PUODO, a jej uzasadnienie w tym zakresie odpowiada wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów oba podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Są one nieuzasadnione, a poddany kontroli wyrok sądu I instancji odpowiada prawu, mimo iż Naczelny Sąd Administracji nie podzielił wszystkich ocen jego pisemnego uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.