III OSK 6129/21

III OSK 6129/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Mirosław Wincenciak /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1023/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-19
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
art. 35 ust. 5
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1023/20 w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 stycznia 2020 r. nr BCK-VI-O-101/19 w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1023/20 oddalił skargę W.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 stycznia 2020 r. nr BCK-VI-O-101/19 w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Rada Wydziału [...] (dalej w skrócie: "Rada Wydziału [...]") uchwałą z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr 72/rw/2017, na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 882 ze zm., dalej w skrócie: "ustawa"), odmówiła nadania stopnia naukowego doktora [...] W.G. (dalej w skrócie: "strona" lub "skarżący"). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazała, że podczas obrony rozprawy doktorskiej w dniu 19 stycznia 2017 r. stronie zarzucono dokonanie licznych zapożyczeń z rozprawy doktorskiej [...] A.G. W celu sprawdzenia zasadności tego zarzutu Rada Wydziału [...] w dniu 26 stycznia 2017 r. podjęła uchwałę nr 35/rw/2017 w sprawie wyznaczenia dodatkowego eksperta – prof. dr hab. [...], który przygotował opinię odnośnie stawianych zarzutów. Większość członków Rady Wydziału [...] podzieliła opinię w/w eksperta co do zakresu zapożyczeń dokonanych przez doktoranta i ich wpływu na wartość merytoryczną rozprawy doktorskiej, jak również ilościową ocenę skali zapożyczeń przeprowadzoną przez dr hab. [...]. Członkowie Rady Wydziału [...] w większości negatywnie ocenili działania podjęte przez doktoranta prowadzące do naruszenia prawa autorskiego. W efekcie uchwała w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów (w głosowaniu tajnym oddano: 5 głosów "za nadaniem", 36 głosów "przeciw nadaniu", 1 głos "wstrzymujący się"; uprawnionych do głosowania – 52 osoby; obecnych według listy obecności – 46 osób).
W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej uchwały Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej w skrócie: "Centralna Komisja") decyzją z dnia 30 października 2017 r. nr BCK-VI-O/RW-363/17, działając w oparciu o art. 21 ust. 2 w zw. art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy, uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia 27 kwietnia 2017 r. i przekazała sprawę Radzie Wydziału [...] do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Rada Wydziału [...], po powzięciu możliwości naruszenia przez doktoranta praw autorskich swojego brata – A.G., który wcześniej obronił rozprawę doktorską i z którym doktorant posiadał wspólne publikacje, zawiesiła postępowanie i powołała trzeciego recenzenta, który podtrzymał zarzuty odnośnie zaczerpnięcia fragmentów rozprawy doktorskiej A.G., kierując się jedynie programem antyplagiatowym, będącym – w odniesieniu do tekstów z zakresu techniki – narzędziem mało doskonałym. W konsekwencji Rada Wydziału [...] oparła się na opinii powołanego dodatkowego eksperta i zdeprecjonowała dwie pozytywne opinie recenzentów, nie podejmując kroków zmierzających do wyjaśnienia, czy fragmenty tekstu zaczerpnięte przez doktoranta z w/w pracy doktorskiej nie pochodzą ze wspólnych publikacji. W konsekwencji uznano, że kontynuowanie przewodu doktorskiego powinno być prowadzone przez inną Radę Wydziału, której zasadniczym zadaniem będzie dogłębna ocena porównawcza obu rozpraw doktorskich, jak również kompletu wspólnych publikacji obu braci, łącznie z analizą zaczerpnięć z tych publikacji, które mogły znaleźć się w obronionej już pracy doktorskiej.
Uchwałą z dnia 16 października 2018 r. nr 7/919/2018 Rada Wydziału [...] (dalej w skrócie "Rada Wydziału [...]"), działając na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669), odmówiła nadania [...] W.G. stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] (w głosowaniu tajnym oddano: 4 głosy "za nadaniem", 31 głosów "przeciw nadaniu", 6 głosów "wstrzymujących się"; uprawnionych do głosowania – 52 osoby; obecnych na głosowaniu – 41 osób). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rada Wydziału [...] stwierdziła, że wyniki porównania prac W.G. oraz A.G. za pomocą narzędzi dostępnych na portalu Copyscape.com wskazują, że procent jednakowego tekstu w poszczególnych rozdziałach (obydwie prace mają taką samą liczbę rozdziałów o jednakowych lub zbliżonych tytułach) pracy W.G. wynosi odpowiednio: 64%, 56%, 81%, 28%, 76%, 35%. Wspólne fragmenty występujące w obu pracach liczą często ponad 100 słów, najdłuższe z nich zawierają od 163 do 198 słów. Z przeprowadzonej analizy merytorycznej powtórzeń w pracy W.G. wynika, że zapożyczenia tekstu nie dotyczą jedynie zwrotów potocznych, gdyż obejmują łącznie około 70% rozprawy, w tym jej zawartość ściśle merytoryczną. Zapożyczeniami tymi są m.in.: określenie problemu badawczego, opis zastosowanej metody badawczej, a nawet sformułowanie otrzymanych wniosków końcowych. Rada Wydziału [...] podkreśliła, że fragmenty tekstów zaczerpniętych przez W.G. z rozprawy doktorskiej A.G. nie pochodzą z ich wspólnych publikacji. Analiza dostępnych publikacji wykazała, że zaczerpnięto z nich nie więcej niż 3% tekstu (najdłuższe fragmenty nie przekraczały 21 słów). Recenzenci rozprawy W.G. (prof. dr. hab. [...] z Uniwersytetu [...] oraz prof. dr hab. [...] z [...]) podtrzymali poprzednie stanowiska, że obydwie rozprawy różnią się w zakresie przedmiotu badań, tez oraz zastosowanych metod badawczych. Podobną opinię przedstawił promotor – prof. dr hab. [...], stwierdzając, że badania i wyniki w obu pracach były odrębne, a w omawianej rozprawie rozwiązano problem naukowy. Promotor stwierdził jednak, że doktorant wykorzystał do opracowania rozprawy tekst zaczerpnięty z pracy A.G. i jednoznacznie potępił takie postępowanie.
W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej uchwały Centralna Komisja decyzją z dnia 27 stycznia 2020 r. nr BCK-VI-O-101/19, działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do treści art. 35 ustawy w sprawie powołano dwóch recenzentów, tj. prof. dr hab. [...] oraz prof. dr hab. [...], którzy przedstawili swoje opinie – obie negatywne dla doktoranta. Stwierdzono w nich, że przedstawiona rozprawa doktorska nie zawiera nowych i oryginalnych treści w dyscyplinie [...]. Użyte przez doktoranta metody analizy widmowej sygnałów są znane i stosowane w wielu zagadnieniach naukowych w tej dyscyplinie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W.G. zarzucił naruszenie stosownych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy. Wskazał, że organ dopuścił dowód z recenzji prof. dr hab. [...] w sytuacji, gdy recenzja ta bezpodstawnie poszerza materiał dowodowy w toku postępowania poprzez wykorzystanie programu antyplagiatowego o nazwie SowiDocs. Program ten stosowany jest wyłącznie na potrzeby [...] i nie jest certyfikowany przez jakąkolwiek inną jednostkę administracyjną. Wyniki przedstawione przez ten program mogą stanowić jedynie funkcję pomocniczą, nie mogą natomiast stanowić podstawy do uznania, czy praca została wykonana samodzielnie, czy też nie. Orzekające w sprawie organy nie dokonały oceny rozprawy doktorskiej skarżącego przy wykorzystaniu Jednolitego Systemu Antyplagiatowego – narzędzia zatwierdzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto skarżący wskazał, że organy nie dokonały szczegółowej oceny dorobku naukowego jego samego, jak i A.G. oraz prac pisanych przez nich wspólnie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku stwierdził, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji, nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy też trafności opinii recenzentów, bowiem nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w przewodzie doktorskim zakończonym uchwałą Rady Wydziału [...] z dnia 16 października 2018 r. podjęto prawidłowo czynności przewidziane w art. 14 ust. 2 ustawy. Postępowanie uzupełniono o "Analizę porównawczą (...)" obu prac doktorskich. Kwestionowana uchwała nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. W postępowaniu odwoławczym, stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy, powołano dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznaczne stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Okoliczność, że opinia prof. dr hab. [...] jest syntetyczna w swej treści nie zmienia faktu, że przedstawia ona stanowczy pogląd, zgodnie z którym praca skarżącego "nie stanowi oryginalnego osiągnięcia z dziedziny technicznej dyscypliny [...]". Nie można zgodzić się także z argumentacją skargi, że recenzja sporządzona przez prof. dr hab. [...] jest "niedopuszczalna" z tego mianowicie powodu, że odwołuje się do wyniku analizy porównawczej prac W.G. i A.G. sporządzonej przy użyciu systemu antyplagiatowego SowiDocs. Analiza ta została bowiem przygotowana w związku z zarzutem odwołania od uchwały Rady Wydziału, w którym podniesiono, iż inicjatywa dowodowa została ograniczona wyłącznie do porównania pracy skarżącego z pracą A.G. przy użyciu narzędzia dostępnego na portalu Copyscape.com. Wobec tak sformułowanego zarzutu odwołania, weryfikacja wyników tegoż porównania była w pełni uzasadniona. Z kolei wnioski płynące z tej weryfikacji zostały przedstawione w przedmiotowej recenzji w sposób jednoznaczny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł W.G. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił:
1) naruszenie przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, przez ich niezastosowanie, tj. § 20 ust. 1 i § 20 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej w skrócie: "Statut") w zw. z art. 35 ust. 5 ustawy i uznanie za prawidłowy sposobu powołania recenzentów w postępowaniu opiniodawczym przed Centralną Komisją przez zwrócenie się przez [...] – Dyrektora Biura Centralnej Komisji do prof. dr hab. [...], a następnie do prof. dr hab. [...], z prośbą o opracowanie opinii, podczas gdy naruszone przepisy stanowią wprost zarówno o konieczności powołania recenzenta, nie zaś prośbie o opracowanie opinii, jak i o tym, iż recenzentów powołuje Przewodniczący właściwej Sekcji, zaś w przypadku powołania dodatkowych recenzentów prawo to przysługuje również Sekcji, Prezydium Komisji oraz Przewodniczącemu Komisji, nie zaś Dyrektorowi Biura Centralnej Komisji, co w konsekwencji stanowi o wadliwości wyboru osób, których opinie miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na podstawie błędnego przyjęcia, że organ poprawnie przeprowadził procedurę odwoławczą i we właściwy sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, podczas gdy ocena działań organu w świetle art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 21 ust. 2 ustawy, stanowiących o obowiązku zgromadzenia i analizy całokształtu materiału dowodowego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, a powielająca schemat i powierzchowność działania Centralnej Komisji, opierała się w głównej mierze na przytoczeniu fragmentów opinii recenzentów: prof. dr hab. [...] oraz prof. dr hab. [...] i skoncentrowaniu się wyłącznie na aspekcie dotyczącym ewentualnych zapożyczeń,
- przy całkowitym pominięciu dowodów w postaci ustnych stanowisk prof. [...] i prof. dr hab. [...], zaprezentowanych na Radzie Wydziału [...] w dniu 16 października 2018 r., pisemnego stanowiska prof. dr hab. [...] z dnia 11 października 2018 r. oraz pisemnych recenzji prof. dr hab. [...] i prof. dr hab. inż. [...] w przedmiocie walorów merytorycznych pracy W.G. w zakresie przedstawienia oryginalnego rozwiązania problemu naukowego, który to element, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, stanowi podstawę rozprawy doktorskiej;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że organ poprawnie przeprowadził procedurę odwoławczą, dopuszczając i we właściwy sposób oceniajac materiał dowodowy, podczas gdy z oceny działań organu, w świetle art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, nie wynika zakres badania oraz wpływu pisma Dziekana Wydziału [...] z dnia 7 marca 2018 r., skierowanego zarówno do Centralnej Komisji, jak i do Wydziału [...], prezentującego tendencyjną, jednostronną i krzywdzącą ocenę rozprawy doktorskiej W.G., na treść decyzji Centralnej Komisji, z uwagi na nieodniesienie się do w/w pisma, podczas gdy ocena działań organu jednoznacznie i wyraźnie wskazuje, iż rzeczone pismo ukierunkowało w sposób negatywny i bezpodstawny Centralną Komisję do oceny nie tylko dorobku skarżącego, ale również samej osoby skarżącego;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art 134 § 1 i 106 § 3 p.p.s.a., poprzez niedopuszczenie w poczet materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci wspólnych publikacji W.G. i A.G., które to publikacje stanowią podstawę dokonania oceny, czy analizowane elementy rozprawy doktorskiej W.G. nie są częścią stylu oraz sposobu formułowania myśli i prezentowania wniosków właściwych również dla wspólnego dorobku wyżej wymienionych, w sytuacji, gdy na ich podstawie wysnuwane są wnioski co do stylu literackiego i zakresu podobieństwa rozprawy doktorskiej ze wspólnymi publikacjami (3 %), które stanowią jedną z podstaw wydania niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia;
d) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich zarzutów skargi, tj.:
- niewyjaśnienie różnic w wynikach analizy wykonanej przez systemy Copyscape i SowiDocs, przy równoczesnym dorozumianym uznaniu, iż powyższe systemy są wystarczające do oceny wkładu W.G. w przedstawioną pracę doktorską oraz stopnia zapożyczeń i przy całkowitym pominięciu uzasadnienia przyczyn, dla których odmówiono poddania dokumentów analogicznej analizie przy pomocy Jednolitego Systemu Antyplagiatowego zatwierdzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji;
- niewyjaśnienie rozbieżności co do wyczerpujących i wnikliwych twierdzeń prof. [...], prof. dr hab. [...] oraz prof. dr hab. [...], w zakresie tego, iż rozprawa doktorska skarżącego niewątpliwie stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego i jest odrębna merytorycznie od pracy A.G., przy jednoczesnym uznaniu prymatu lakonicznego stwierdzenia o braku takiej oryginalności zaprezentowanego przez prof. dr hab. [...];
- nieodniesienie się do zarzutu braku rzeczowego porównania dorobku naukowego skarżącego, ze szczególnym uwzględnieniem wspólnych publikacji W.G. i A.G., w tym nieustosunkowanie się do stylu oraz sposobu formułowania myśli i prezentowania wniosków zawartych w części wspólnego dorobku wyżej wymienionych oraz nieustosunkowanie się do różnic merytorycznych tym bardziej, że zaniechano zgromadzenia materiałów źródłowych w postaci powyższych publikacji i nie włączono ich w poczet materiału dowodowego, pomimo iż bezrefleksyjnie przyjęto za prawdziwe twierdzenie prof. dr hab. [...], iż stopień podobieństwa pracy doktorskiej W.G. do wspólnych publikacji W.G. i A.G. wynosi 3 %.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 stycznia 2020 r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdziła, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z uwagi na powołanie się na obie podstawy kasacyjne, w pierwszej kolejności należało odnieść się do podstawy naruszenia prawa procesowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty uchybienia tym przepisom są niezasadne. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może, co do zasady, stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć motywom weryfikowanego wyroku. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 oraz 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13, CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W niniejszej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Prezentowane w tych ramach wytyki odnoszą się polemiki ze stanowiskiem WSA w Warszawie, według którego nie jest rzeczą sądu administracyjnego ocena merytoryczna dysertacji ani recenzji, a także opinii wydanych i sporządzonych w toku prowadzonego postępowania. Ponadto uwypuklone w skardze kasacyjnej sprzeczności i niewyjaśnienie sprawy nie zostały dostatecznie przekonująco wykazane. Z tych też względów wyrok Sądu pierwszej instancji nie podlegał wzruszeniu na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i 106 § 3 p.p.s.a. Według art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku, gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, oraz że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnosząc się do sformułowanych w zarzucie argumentów, podnieść należy, że podstawą oceny w niniejszym postępowaniu była rozprawa doktorska skarżącego, a nie wspólne publikacje skarżącego i jego brata. Zatem dla oceny przez gremia eksperckie, powołane w tej sprawie, czy przedstawiona dysertacja spełnia ustawowe wymogi ustawowe do nadania stopnia naukowego doktora [...], nie było konieczne porównywanie stylu, sposobu formułowania myśli i prezentowania wniosków w ocenianej dysertacji z publikacjami wspólnymi braci.
Chybione są również pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego. Centralna Komisja nie miała bowiem wpływu na to, że Dziekan Wydziału [...] pismem z dnia 7 marca 2018 r., skierowanym zarówno do Centralnej Komisji, jak i do Wydziału [...], zdaniem skarżącego kasacyjnie tendencyjnie, jednostronnie i krzywdząco ocenił rozprawę doktorską W.G. Pismo to jest jedynie stanowiskiem Dziekana, które zostało załączone do akt, zaś członkowie Centralnej Komisji, jako ciała eksperckiego, głosując nad decyzją w sprawie stopnia naukowego powinni kierować się poczynionymi dotychczas ustaleniami, zgodnie z własną najlepszą wiedzą i sumieniem.
Nie można także podzielić zarzutu, że w sprawie nie wzięto pod uwagę pozytywnych recenzji oraz jednoznacznie pozytywnej opinii promotora rozprawy doktorskiej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i decyzji organu odwoławczego, wynika, że cały materiał dowodowy znajdował się w posiadaniu organu oraz Sądu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji, nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy też trafności opinii recenzentów. Dlatego też argumentacja skargi wskazująca na wartość naukową pracy skarżącego w dyscyplinie [...] i znaczenie proponowanych w niej rozwiązań dla praktyki przemysłowej – nie może być przedmiotem oceny merytorycznej Sądu. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje bowiem wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy oraz przepisami k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada jedynie aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA z dnia: 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11 oraz 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, CBOSA).
Trafnie natomiast skarga kasacyjna wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich niezastosowanie, tj. § 20 ust. 1 i § 20 ust. 2 Statutu w zw. z art. 35 ust. 5 ustawy. Według art. 35 ust. 5 ustawy, kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut. Z kolei z powołanych postanowień Statutu wynika, że upoważniony do powołania osób sporządzających opinie jest Przewodniczący właściwej Sekcji, a także Sekcja, Prezydium Komisji oraz Przewodniczący Komisji. Z akt administracyjnych wynika, że osoby sporządzające opinie zostały wyznaczone przez Dyrektora Biura Centralnej Komisji, który powołuje się na upoważnienie Sekretarza Komisji, którego to upoważnienia w aktach administracyjnych nie ma. Powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu na wynik postępowania, bowiem z akt sprawy wynika, że powołani profesorowie sporządzili kompletne opinie oraz są uznanymi naukowcami w zakresie nauk [...] – dyscyplinie nauki, której dotyczyła oceniana rozprawa doktorska. Zatem wszystkie wymogi formalne zostały spełnione, a skarga kasacyjna nie wykazała wpływu braku wyjaśnień w zakresie umocowania Dyrektora Biura Centralnej Komisji na wynik postępowania w tej sprawie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a.