III OSK 6008/21

III OSK 6008/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Służba więzienna
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1456/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.141 par.4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1456/20 w sprawie ze skargi K. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 maja 2020 r. nr CKL Gd-199/2020/F/SW w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Więziennej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. S. na rzecz Centralnej Komisji Lekarskiej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1456/20, oddalił skargę K. S. (dalej: skarżąca) na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 maja 2020 r. nr CKL Gd-199/2020/F/SW w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Więziennej.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia 6 grudnia 2019 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Bydgoszczy skierował skarżącą na badanie przez Kujawsko-Pomorską Rejonową Komisję Lekarską MSW w Bydgoszczy (dalej: Kujawsko-Pomorska RKL", "Komisja I instancji"), w celu ustalenia przydatności do służby w SW.
Orzeczeniem nr RKLBy-448-2020/F/SW z dnia 10 marca 2020 r. Kujawsko-Pomorska RKL, działając na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich" oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. poz. 1989 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MS z dnia 18 grudnia 2014 r.", orzekła, że skarżąca jest zdolna do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem - kategoria B; zdolna do służby na zajmowanym stanowisku. W punkcie 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącej: 1) zez oka lewego, brak widzenia obuocznego - § 11 p. 1, rub. 5, kat. B. W punkcie 15 orzeczenia stwierdziła: "przeciwwskazana praca z bronią palną".
Uzasadniając podjęte orzeczenie Komisja I instancji wskazała, że powyższe rozpoznanie ustalone zostało na podstawie analizy dokumentacji medycznej i kadrowej funkcjonariuszki oraz wyników badania własnego.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 20 maja 2020 r. nr CKL GD-199-2020/F/SW, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu wskazała, że w toku postępowania odwoławczego, w dniu 19 maja 2020 r., przeprowadzono badanie widzenia stereoskopowego. Badanie wykazało zaburzenia w postaci widzenia stereoskopowego w dolnych granicach normy. Konsultujący okulista rozpoznał zez oka lewego i brak widzenia obuocznego. Na podstawie wykonanych badań i dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej CKL rozpoznała: zez oka lewego, brak widzenia obuocznego - § 11 pkt 1, rub. 5, kat. B.
CKL wskazała dodatkowo, że wbrew twierdzeniom skarżącej, schorzenia rozpoznane w orzeczeniach Kujawsko-Pomorskiej RKL z 2018 r. i z 2020 r. nie są tożsame. W orzeczeniu z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr RKLBy-625-2018/K/SW rozpoznano niewielki zez oka lewego, a w zaskarżonym orzeczeniu rozpoznano zez oka lewego, brak widzenia obuocznego.
Zdaniem CKL, ocena Komisji I instancji jest prawidłowa. Stwierdzony przez konsultującego lekarza okulistę zez oka lewego i brak widzenia obuocznego oznacza, że skarżąca jest zdolna do służby z ograniczeniem; zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznana wada wzroku pod postacią braku widzenia obuocznego stanowi przeciwwskazanie do posługiwania się bronią palną.
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CKL z dnia 20 maja 2020 r.
W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawę orzekania przez CKL w przedmiocie zdolności skarżącej do służby w Służbie Więziennej stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.). Natomiast wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. poz. 1989).
Następnie Sąd w uzasadnieniu wyroku przywołał treść przepisów art. 6 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1, art. 34, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1, art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1, art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Zauważył, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a.
Sąd I instancji podkreślił, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia MS z dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania (nie może badać prawidłowości samej diagnozy, nie może też oceniać metod stosowanych przez lekarzy) prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby.
Dalej Sąd wskazał, że Kujawsko-Pomorska RKL, w wyniku przeprowadzonych badań, rozpoznała u skarżącej zez oka lewego, brak widzenia obuocznego i dokonała kwalifikacji tego schorzenia w oparciu o § 11 pkt 1 rozporządzenia MS z dnia 18 grudnia 2014 r. uznając, że skarżąca jest zdolna do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, (kategoria "B"). Stanowisko to zaakceptowała CKL utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie.
W ocenie Sądu, powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby funkcjonariusza SW, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia. Zgodnie z wykazem do § 11 pkt 1 kwalifikuje się brak jednoczesnego widzenia obuocznego (zez utajony, zez jawny, stany po operacji zeza) z ostrością wzroku każdego oka 0,5 lub większą bez korekcji bądź z korekcją szkłami sferycznymi wklęsłymi do 1,0 D lub wypukłymi do 3,0 D albo cylindrycznymi wklęsłymi lub wypukłymi do 1,0 D. Funkcjonariuszy SW kwalifikuje się do kategorii "A" - zdolny do służby lub "B" - zdolny do służby z ograniczeniem. Dla § 11 pkt 1 brak jest objaśnień szczegółowych.
Zdaniem Sądu I instancji, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istniały podstawy do zakwalifikowania skarżącej do kategorii "B" - zdolna do służby z ograniczeniem, zdolna do służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznanie dokonane przez RKL potwierdziły badania dodatkowe (konsultacja okulistyczna) zlecone przez CKL, w wyniku których stwierdzono schorzenia jak w pkt 11. 1 orzeczenia z dnia 10 marca 2020 r. Badania te zostały przeprowadzone w dniu 19 maja 2020 r. (k. 70 verte akt admin.). Trafnie wskazała przy tym CKL, że schorzenia rozpoznane w orzeczeniach Kujawsko-Pomorskiej RKL z dnia 11 kwietnia 2018 r. (k. 63 i nast. akt admin.) i 10 marca 2020 r. nie są tożsame. W orzeczeniu z dnia 11 kwietnia 2018 r. określającym zdolność skarżącej jako kandydatki do służby w SW rozpoznano: niewielki zez oka lewego, a w orzeczeniu z dnia 10 marca 2020 r. - zez oka lewego, brak widzenia obuocznego. Niewątpliwie więc stan zdrowia skarżącej uległ zmianie na przestrzeni ww. okresu i ta okoliczność uprawniała RKL do określenia kategorii B. Jednocześnie RKL wzięła pod uwagę charakter służby skarżącej stwierdzając przeciwwskazanie do pracy z bronią palną, co również wynika z rozpoznania ww. schorzenia.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że wydając zaskarżone orzeczenie CKL dopuściła się naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, co odzwierciedla rozpoznanie schorzenia, jego kwalifikacja i określenie kategorii zdolności do służby. CKL wzięła pod uwagę cały materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, w tym dokumentację medyczną zgromadzoną na etapie postępowania odwoławczego. Przepis art. 33 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich wymienia dowody stanowiące podstawę orzekania komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza. Należą do nich w szczególności wyniki badań lekarskich, wyniki zleconych badań dodatkowych specjalistycznych i psychologicznych oraz inne dokumenty medyczne istotne dla dokonania oceny stanu zdrowia orzekanego. Na podstawie ww. dowodów Komisje lekarskie obu instancji wydały ww. orzeczenia kierując się wiedzą medyczną. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ dowodu z "rzetelnej" opinii biegłego na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącej oraz związku schorzenia z charakterem jej służby. To właśnie komisje lekarskie, w skład której wchodzą lekarze posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii (art. 20 ustawy o komisjach lekarskich), dysponują specjalną wiedzą medyczną uprawniającą do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów oraz funkcjonariuszy do służb mundurowych, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 ww. ustawy.
Sąd za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wyjaśnia w sposób adekwatny powody dokonanego rozpoznania oraz określenia kategorii zdolności skarżącej do służby w SW.
Końcowo Sąd podał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 106 § 3 P.p.s.a. zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze w sytuacji, gdy orzeczenie RKL z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr RKLBy-625-2018/K/SW stanowi cześć akt administracyjnych, zaś stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie następujących przepisów:
1) art. 145 § 1 pkt 1) c) P.p.s.a. mające wpływ na treść wyroku poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Warszawie wskazywanych naruszeń przepisów w toku postępowania administracyjnego, a tym samym brak kontroli działania organu;
2) art. 141 § 4 P.p.s.a. mające wpływ na treść wyroku poprzez lakoniczne i niespójne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które nie pozwala prześledzić toku rozumowania WSA w Warszawie, w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego zarzuty koncentrujące się na wadliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie zasługiwały na uwzględnienie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zupełnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 497/23, wyrok NSA z 10 lutego 2023 r. sygn. akt I GSK 254/19, wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 4166/21 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo).
Ubocznie należy zauważyć, że skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to uchybienia zdaniem skarżącej zostały pominięte przez Sąd I instancji. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Istotny jest zatem przedmiot danego postępowania. Orzekając w przedmiocie określenia zdolności skarżącej do służby komisje lekarskie zgromadziły niezbędną dokumentację medyczną, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został uzupełniony w postępowaniu przed CKL w toku postępowania odwoławczego, kiedy w dniu 19 maja 2020 r., przeprowadzono badanie widzenia stereoskopowego. Badanie wykazało zaburzenia w postaci widzenia stereoskopowego w dolnych granicach normy. Konsultujący okulista rozpoznał zez oka lewego i brak widzenia obuocznego. Skoro kwestia ta został wyjaśniona, to nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Organy w procedurze orzeczniczej uwzględniły także charakter i warunki służby skarżącej, jak też całą dokumentację medyczną. Jako zasadną należy ocenić konkluzję Sądu I instancji, że wnioski zawarte w uzasadnieniach wydanych orzeczeń mają odzwierciedlenie w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy.
Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli.
Należy podkreślić, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt: I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06).
Wszystkie w/wym. elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Stanowiska Sądu nie sposób uznać za nieuzasadnione. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do oceny przyjętego stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Podkreślenia wymaga, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15).
Ze względu na zawartość normatywną przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. i jego w gruncie rzeczy techniczny charakter odnoszący się do etapu po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i wydania wyroku, za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż względy chronologiczne wskazują, że czynności te miały miejsce przed wydaniem wyroku. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.