III OSK 6003/21

III OSK 6003/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1493/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 84 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski protokolant asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1493/20 w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.O. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 kwietnia 2020 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, ze Z.S., działając w imieniu spółki A. sp. z o.o. z siedzibą w W., wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni betonu towarowego na działkach o nr ewid. [...]
Wójt Gminy Raszyn decyzją z 3 lipca 2019 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.
Decyzja z 14 kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 3 lipca 2019 r.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję z 14 kwietnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wynika to także z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pruszkowie. Skutki planowanego przedsięwzięcia zostały szczegółowo przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i poddane analizie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uciążliwość planowanego przedsięwzięcia będzie miała miejsce wyłącznie w fazie realizacji i związana będzie z możliwością̨ wystąpienia tylko chwilowej, ograniczonej do obszaru prowadzonych prac, emisji pyłów i gazów oraz emisji hałasu spowodowanych m.in. pracami budowlanymi. Oddziaływania te będą̨ miały charakter przejściowy i krótkotrwały. Natomiast gospodarka wodno-ściekowa oraz gospodarka odpadami na tym etapie realizacji przedsięwzięcia będą̨ prowadzone zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Ponadto, zgodnie z przedłożoną dokumentacją, na etapie eksploatacji nie przewiduje się przekroczeń́ zarówno dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu jak i dopuszczalnych norm poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie.
Sąd I instancji podkreślił, że wszystkie warunki zostały poddane wnikliwej analizie wyspecjalizowanych organów, które dokonując oceny karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcie jest zlokalizowane poza granicami obszarów podlegających ochronie. Najbliższym obszarem Natura 2000 jest obszar Las Natoliński PLH140042 zlokalizowany około 11 km w kierunku wschodnim od terenu przedsięwzięcia. Organy ustaliły także, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na rezerwat przyrody "Stawy Kaszyńskie", który nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Z danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że bezpośrednie sąsiedztwo terenu przedsięwzięcia stanowią ul. [...], tereny o przeznaczeniu usługowym i przemysłowym oraz ul. [...]. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa chroniona akustycznie znajduje się 440 m na północ od granicy terenu. Nie można z góry zakładać, że inwestor nie dostosuje się do ustalonych parametrów przedsięwzięcia opisanych w karcie informacyjnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Polegało to na zaniechaniu wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i błędnym przyjęciu, że w toku postępowania organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.). W ocenie skarżącego, w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa chroniona akustycznie znajduje się 440 m na północ od granicy przedsięwzięcia, podczas gdy w rzeczywistości najbliższa zabudowa mieszkaniowa chroniona akustycznie znajduje się ok. 300 m zachód od granicy przedsięwzięcia. Jest to budynek mieszkalny przy ul. [...]. Ponadto Sąd I instancji błędnie podzielił ustalenie organu odwoławczego, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na działkach nr ew. [...], podczas gdy doszło do "wywłaszczeń" skutkujących zmianą powierzchni i numeracji działek w rejonie ul. S. i ul. Ż. Obecnie są to działki nr ewid. [...], które mają inną powierzchnię niż założona w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Sąd I instancji zaniechał ustalenia, czy środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w decyzji organu I instancji są nadal aktualne.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wydruku z e-mapy na okoliczność ustalenia faktycznej odległości od granicy terenu najbliższej zabudowy mieszkaniowej chronionej akustycznie.
Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Powołane normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. W tym kontekście znaczenie ma wyłącznie zarzut podnoszący naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., który również został częściowo błędnie sformułowany, ponieważ art. 77 k.p.a. dzieli się na jednostki redakcyjne, a skarżący nie wskazał precyzyjnie, której jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy omawiany zarzut.
Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, zarzuty kasacyjne nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty te koncentrują się w istocie na dwóch kwestiach – błędnym określeniu odległości najbliższej zabudowy mieszkaniowej od terenu przedsięwzięcia oraz zmiany numeracji oraz powierzchni działek w toku postępowania administracyjnego. Należy przy tym zaznaczyć, że zarzuty te zostały lakonicznie uzasadnione. Skarżący wskazuje jedynie, że w przed wydaniem decyzji organu odwoławczego doszło do "wywłaszczeń", zmiany numeracji działek oraz ich powierzchni. Jednocześnie jednak nie wyjaśnia dokładnie, kiedy ta zmiana nastąpiła, jak zmieniła się powierzchnia działek oraz na jakiej podstawie nastąpiły te zmiany. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Nie prowadzą postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego (poza wyjątkiem z art. 106 § 3 p.p.s.a.) oraz orzekają na podstawie akt sprawy. Analiza akt sprawy dokonana w ramach oceny tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny prowadzi do wniosku, że w postępowaniu przed Sądem I instancji omawiana tu kwestia zmiany numeracji i powierzchni działek nie została podniesiona przez żadną ze stron postępowania. W tej sytuacji Sąd I instancji nie był uprawniony do prowadzenia samodzielnych ustaleń w tym zakresie, ponieważ orzekał wyłącznie na podstawie akt sprawy przedłożonych mu przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Nie był w szczególności w tym kontekście uprawniony do oceny "aktualności" środowiskowych uwarunkowań, przy czym należy podkreślić, że w tej sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 84 § 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), po stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisku. W tym kontekście nieuzasadnione jest również powoływanie się przez skarżącego na błędne określenie odległości planowanego przedsięwzięcia od najbliższych terenów mieszkaniowych podlegających ochronie akustycznej, ponieważ jak wynika z załączonej do skargi kasacyjnej kopii mapy, skarżący określa tę odległość od granicy działki według obecnie istniejącej numeracji, stwierdzając jednocześnie, że zmiana numeracji wiązała się również ze zmianą powierzchni działek. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu w postaci e-mapy załączonej do skargi kasacyjnej. Zarzuty tego rodzaju powinny zostać sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji lub najpóźniej przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Natomiast dokonywanej pod kątem zgodności z prawem kontroli Sądu I instancji podlegała decyzja w stanie prawnym i faktycznym ukształtowanym wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.