III OSK 5884/21

III OSK 5884/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
II SA/Ol 275/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-09-22
III OZ 239/21 - Postanowienie NSA z 2021-04-20
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2167
art. 1 § 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 84 § 1, art. 11, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 275/20 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 275/20 oddalił skargę K. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dziekan Wydziału Geodezji, Inżynierii Przestrzennej i Budownictwa, działając na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r., Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, zwana dalej: "Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce"), skreślił K. K. (dalej: "skarżący") z listy studentów studiów stacjonarnych pierwszego stopnia kierunku Gospodarka przestrzenna, specjalność Doradztwo na rynku nieruchomości na Wydziale Geodezji, Inżynierii Przestrzennej i Budownictwa Uniwersytetu [...] w [...].
Rozstrzygnięcie uzasadniono brakiem zaliczenia semestru oraz wyczerpaniem możliwości powtarzania przedmiotu zgodnie z zapisami § 31 ust. 2 pkt 1 Regulaminu Studiów. W uzasadnieniu wskazał m.in., że K. K. w semestrze piątym w roku akademickim 2017/2018 nie zaliczył po raz trzeci przedmiotu z semestru 3. - Ekonomika miast i regionów oraz przedmiotów z semestru 5. - Planowanie infrastruktury technicznej, Podstawy przedsiębiorczości, Projektowanie urbanistyczne. Zgodnie z § 31 ust. 3 Regulaminu Studiów, Dziekan może zezwolić na powtarzanie semestru w przypadku, gdy student nie powtarzał już jednego semestru w okresie studiów chyba, że przyczyną powtórnego niezaliczenia była długotrwała choroba lub inne ważne przyczyny odpowiednio uzasadnione. Skarżący w trakcie studiów powtarzał już jeden semestr.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Rektor Uniwersytetu [...] w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwana dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 i 23 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w związku z art. 104 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę K. K. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zastosowanie w sprawie miał art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym student może być skreślony z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Nie ulega wątpliwości, że decyzja wydana na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest tzw. decyzją uznaniową, o czym świadczy zwrot "Student może być skreślony z listy studentów...". W ramach uznania administracyjnego organ zaś może, ale nie musi wydać decyzji skreślającej studenta z listy studentów, nawet, gdy wystąpi jeden z przypadków wymienionych w art. 108 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w tym nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Skreślenie z listy studentów na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest zatem prawem, a nie obowiązkiem organu. Przy czym pamiętać trzeba, że uznaniowy charakter tego typu decyzji nie oznacza, że wyboru rozstrzygnięcia (skreślam/nie skreślam z listy studentów) organ może dokonać w sposób całkowicie dowolny. Jeżeli w danej sprawie zostanie stwierdzone istnienie którejś z przyczyn pozwalających na wydanie decyzji o skreśleniu z listy studentów organ powinien dogłębnie wyjaśnić i rozważyć wszystkie istotne okoliczności, w tym te podnoszone przez stronę oraz wskazać dlaczego w konkretnym przypadku podjęta została taka a nie inna decyzja, czy istniały okoliczności, które uniemożliwiły studentowi wywiązanie się z danego obowiązku i dlaczego nie było możliwości ewentualnego kontynuowania studiów. Jeżeli owe istotne okoliczności zostaną należycie wyjaśnione i przekonująco uzasadnione w decyzji, to nie można mówić o przekroczeniu granic uznania administracyjnego, wynikającego z art. 108 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w sprawie tej powyższym wymaganiom organ sprostał i nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. W ramach autonomii przysługującej uczelni wyższej organ podjął decyzję o skreśleniu z listy studentów uwzględniając dotychczasowy tok studiów skarżącego oraz obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne, tj. ustawowe i wewnętrzne.
Sąd I instancji stwierdził, że przede wszystkim nie został naruszony art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w sposób wskazany w skardze, bowiem z treści wydanych w tej sprawie decyzji jednoznacznie wynika, że powodem skreślenia z listy studentów było nieuzyskanie zaliczenia po raz trzeci przedmiotu z semestru 3. Ekonomika miast i regionów (nie stan zdrowia studenta). Nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie jak najbardziej mieści się w dyspozycji art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stanowiącego podstawę prawną kontrolowanej decyzji. Z tego też powodu niezrozumiałe są wywody skargi odnoszące się do "dowolności rozstrzygnięcia". Organ skreślił skarżącego z listy studentów, gdyż nie uzyskał on zaliczenia semestru w terminie.
W ocenie Sądu, powody, dla których student został skreślony z listy studentów zostały wyczerpująco wyjaśnione w decyzjach wydanych w obu instancjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie również podkreślił, że strona skarżąca nie wykazała, aby § 31 ust. 3 Regulaminu Studiów (stanowiący, że Dziekan może zezwolić na powtarzanie semestru w przypadku, gdy student nie powtarzał już jednego semestru w okresie studiów chyba, że przyczyną powtórnego niezaliczenia była długotrwała choroba lub inne ważne przyczyny odpowiednio uzasadnione) był niezgodny z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Niezgodności takiej nie dostrzegał również Sąd. Ograniczenie możliwości powtarzania przez studenta semestru jest wyrazem autonomii szkoły wyższej i postanowienia w tym zakresie nie mogą być odczytywane jako porzucenie misji szkolnictwa wyższego w kształtowaniu standardów moralnych obowiązujące w życiu publicznym. Ograniczenie to dotyczy w równym stopniu wszystkich studentów.
Sąd I instancji nie dostrzegł, aby w sprawie doszło do dyskryminacji, nierównego traktowania skarżącego. Przez cały tok studiów dziekan przychylał się do wszelkich próśb skarżącego, i tych dotyczących powtarzania semestru, jak też powtarzania określonych przedmiotów.
Wydane w tej sprawie decyzje prawa nie naruszają, dlatego też Sąd uznał, że wniosek o ich uchylenie nie mógł zostać uwzględniony. Niezaliczenie semestru w określonym terminie stanowić może podstawę do skreślenia z listy studentów, jeżeli studentowi nie przysługuje już prawo zaliczenia danego przedmiotu w innym terminie.
W ocenie Sądu, odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. zauważyć należy, że powyższa regulacja odnosząca się do elementów decyzji administracyjnej ma w indywidualnych sprawach studenckich zastosowanie w postaci zmodyfikowanej. Podyktowane jest to istotą i charakterem zadań wykonywanych przez szkoły wyższe, jak i posiadaną przez nie autonomią. Ponadto, na mocy ślubowania i przepisów regulaminu studiów student jest - a przynajmniej powinien być - świadom spoczywających na nim obowiązków oraz jest zobowiązany do współpracy z organami szkoły w zakresie podstawowej działalności uczelni, czyli kształcenia. I z tego właśnie powodu nie ma potrzeby wyjaśniania mu obowiązków, które powinny być dla niego oczywiste, bo wybierając uczelnię sam poddał się reżimowi prawnemu w niej obowiązującemu. Dlatego też uznać należy, że uzasadnienie decyzji o skreśleniu z listy studentów spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. skoro pozwoliło skarżącemu na obronę interesu prawnego, a sądowi administracyjnemu na przeprowadzenie skutecznej kontroli legalności takiej decyzji.
Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w tym wskazanych w petitum skargi art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz przepisów k.p.a., Sąd skargę oddalił, orzekając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł K. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm., zwana dalej: "p.u.s.a."), art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewłaściwą - zawężoną jedynie do części postępowania przeprowadzonego przez organ kontrolę legalności działalności administracyjnej skutkującą oddaleniem skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku w/s: [...] pomimo tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powinien uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie przez organy obu instancji:
A. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza dla wykazania czy stan zdrowia skarżącego miał wpływ na niezaliczenie przez niego poszczególnych przedmiotów w sytuacji, gdy ustalenie tej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, co przemawia także za tym, że organy obu instancji naruszyły w ten sposób art. 77 § 1 k.p.a. nie zbierając materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i art. 7 k.p.a. nie podejmując wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dokonując w zamian dowolnych ustaleń, iżby stan zdrowia skarżącego nie miał wpływu na nieuzyskanie przez niego zaliczenia poszczególnych przedmiotów.
B. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ w treści uzasadnienia decyzji w sposób logiczny, przekonywujący i wyczerpujący dlaczego zdaniem organu stan zdrowia skarżącego wykluczył możliwość warunkowego powtarzania przez niego przedmiotu studiów i jedynym właściwym sposobem załatwienia sprawy K. było skreślenie go z listy studentów, tym bardziej w sytuacji gdy decyzja organu miała charakter uznania administracyjnego co jeszcze mocniej obliguje organ do skrupulatnego wyjaśnienia stronie podstaw swojej decyzji, zwłaszcza przekonania, że w sprawie nie było możliwości wydania rozstrzygnięcia w innym kształcie aniżeli wynika to z decyzji.
"Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy albowiem Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie skontrolował pod kątem legalności jedynie część przeprowadzonego przez organy administracji postępowania argumentując to w ten sposób, że do kompetencji Sądu nienależny weryfikowanie prawidłowości odmowy udzielenia skarżącemu przez organ zgody na warunkowe powtarzanie przedmiotu i w ten sposób, że do oceny tego czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa wystarczające jest uznanie przez organ, iż skarżący nie zaliczył semestru, podczas gdy do skreślenia z listy studentów doszło po przeprowadzeniu postępowania, które weryfikowało zaistnienie przesłanek, o których mowa nie tylko w Ustawie o szkolnictwie wyższym i nauce ale także w Regulaminie Studiów. Przez co w ocenie skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie błędnie poprzestał w swojej kontroli jedynie na zbadaniu wystąpienia przesłanek z ww. Ustawy, zwłaszcza, że skarżący od samego początku sygnalizował, iż w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek do skreślenia z listy studentów usytuowanych w Regulaminie Studiów, tj. skarżący nie wyczerpał możliwości powtarzania danego przedmiotu, a przynajmniej organ nie zweryfikował tego w sposób wyczerpujący i odpowiadający literze prawa. Wszak skarżący został skreślony z listy studentów wobec braku zaliczenia semestru wynikającego z odmowy udzielenia mu zgody na warunkowe powtarzanie przedmiotu, w sytuacji gdy organ mógł udzielić skarżącemu zgody na warunkowe powtarzanie przedmiotu, jeżeli na jego niezaliczenie miałaby wpływ choroba skarżącego. Tymczasem z oczywistych względów ustalenie tej okoliczności wymaga przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego czego nie uczyniono i czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie się nie dopatrzył."
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowił odrzucić skargę kasacyjną i zwrócić uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.
Na powyższe postanowienie skarżący kasacyjnie wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis art. 1 § 1 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik skarżącego nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie.
Jako bezzasadny ocenić należy również zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który również ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.
Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Po pierwsze Sąd I instancji nie stosował tego przepisu. Po drugie przepis ten ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów procesowych, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Skoro WSA w Olsztynie uznał, że w niniejszej sprawie okoliczności takie nie zaistniały, to oznacza, że nie było podstaw do jego zastosowania i prawidłowo, jako podstawa wyrokowania został wskazany art. 151 p.p.s.a.
W konsekwencji wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 84 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. nie zostały zatem prawidłowo powiązane z żadnym przepisem Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które wyznacza postępowanie sądów administracyjnych. Tymczasem sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To jednak nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. W tym kontekście podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący i znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu deycji zgodnie z art. 103 § k.p.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.