III OSK 5883/21

III OSK 5883/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Ol 522/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-02-23
II OZ 1098/20 - Postanowienie NSA z 2020-12-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 247
art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 522/20 w sprawie ze skarg I.S. i D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020 w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Ol 522/20 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skarg I.S. i D.B. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: SKO) z 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020 r. w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oddalił skargi.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 19 grudnia 2019 r., wydanym z upoważnienia Wójta Gminy G. (dalej: Wójt, organ I instancji), na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji - Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako: u.u.i.ś.), w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej jako: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.) oraz art. 123 k.p.a., w toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr [...] i [...], obręb [...], gmina G., wszczętego na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: spółka lub inwestor) z 12 sierpnia 2019 r., nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opisanego wyżej przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustalono szczegółowy zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu.
Postanowieniem z 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020 r. Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia spółki, uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia w całości.
Skargi na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, I.S. i D.B., dalej: skarżący.
W odpowiedzi na wniesione skargi Kolegium wniosło o oddalenie skargi wniesionej przez skarżącą i odrzucenie lub ewentualnie oddalenie skargi wniesionej przez skarżącego.
Sąd I instancji oddalając skargi w uzasadnieniu wyroku wskazał, że wniesione w niniejszej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji, niezasadny jest wniosek organu odwoławczego dotyczący odrzucenia skargi wniesionej przez skarżącego. Wbrew twierdzeniu organu II instancji działka skarżącego nr [...] nie znajduje się w odległości większej niż 100 m od granicy terenu na którym ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie. Dlatego też już z tego powodu brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy słusznie przyznał prymat opiniom właściwych organów wyrażonych w postanowieniach: RDOŚ z 14 listopada 2019 r., Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z 5 listopada 2019 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 października 2019 r. i w oparciu o powyższe opinie dokonał szczegółowej analizy charakteru inwestycji, jej lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko, dochodząc do słusznego wniosku o braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo ocenił przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinie uprawnionych organów.
W skardze kasacyjnej I.S. (dalej: skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające naruszeniu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 oraz art. 80 k.p.a., ze względu na nieprawidłowe oddalenie skargi na postanowienie SKO z 13 maja 2020 r., dotyczące przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko w sprawie uchylenia postanowienia Wójta z 19 grudnia 2019 r., w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany, rozpatrzony i oceniony w sposób zgodny z regułami dowodowymi wynikającymi z tych przypisów pozwalał na przyjęcie, że w niniejszej sprawie ze względu na negatywny wpływ inwestycji na środowisko, a także na zdrowie i życie ludzkie, zachodzi potrzeba sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia raportu;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., oraz niewłaściwe niezastosowanie w sprawie art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b, rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz art. 151 p.p.s.a. wskutek błędnego stwierdzenia braku zasadności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia zakresu raportu, a w konsekwencji nieprawidłowe oddalenie skarg na postanowienie SKO z 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020 dotyczące przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko w sprawie uchylenia postanowienia Wójta z 19 grudnia 2019 r., RRG.6220.12.2019.9, w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej.
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Ponadto wniesiono o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa.
Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113).
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2022 r., I OSK 2347/21, LEX nr 3436272).
Przez "wpływ", rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyrok NSA z 18 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 2436/21, LEX nr 3436152). W skardze kasacyjnej nie wykazano istotnego wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy.
Nie jest zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 oraz art. 80 k.p.a., z powodu oddalenia skargi na postanowienie SKO w Olsztynie z 13 maja 2020 r. w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany, nie pozwalał na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba sporządzenia oceny odziaływania na środowisko oraz ustalenia raportu.
Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że Sąd I instancji miał podstawy do oddalenia skarg na postanowienie SKO w Olsztynie z 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020. Oddalając skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. zawarł w swoich motywach własne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie tego, że nie zaistniały podstawy do nałożenia na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr [...] i [...], obręb [...], gmina G. zaliczonego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie można Sądowi I instancji zarzucić, że ograniczył się do powtórzenia w całości tego co ustalił organ II instancji. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał własnej oceny postanowienia SKO w Olsztynie z 13 maja 2020 r., nr SKO.60.12.2020 r. w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 151 p.p.s.a. przedstawionego w pkt 1. i 2. petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić należy przepis ten wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowanie to jest przepisem kompetencyjnym - dającymi sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowym" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy.
Sąd I instancji w niniejszej sprawie zgodnie z art. 151 p.p.s.a., prawidłowo oddalił skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 13 maja 2020 r. w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji zasadnie ocenił, że nie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO w Olsztynie z 13 maja 2020 r.
Art. 151 p.p.s.a. zawiera normę regulującą wynik rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Jego zastosowanie stanowi zatem efekt (wspomniany już wynik) wcześniejszego etapu postępowania, czyli fazy kontroli zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2024 r., II GSK 170/21, LEX nr 3719829).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 oraz art. 80 k.p.a. przedstawiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że organ administracyjny prowadzący postępowanie jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz podjąć wszelkie starania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania decyzji zgodnej z prawem. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i ocenionego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 k.p.a.).
Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym opinie właściwych organów uzgadniających, a także karta informacyjna przedsięwzięcia z sierpnia 2019 r. oraz pozostałe dokumenty przedłożone przez inwestora na wezwania organów, pozwalają na stwierdzenie, że stanowisko Kolegium w przedmiocie braku potrzeby nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jest zasadne. SKO stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.
Ma rację Sąd I instancji, że organ odwoławczy słusznie przyznał prymat opiniom właściwych organów wyrażonych w postanowieniach: RDOŚ z 14 listopada 2019 r., Dyrektora RZGW z 5 listopada 2019 r. oraz PPIS z 22 października 2019 r. i w oparciu o powyższe opinie dokonał szczegółowej analizy charakteru przedsięwzięcia, jego lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko, dochodząc do słusznego wniosku o braku potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Sąd I instancji zasadnie uznał, że zaskarżone postanowienie SKO w Olsztynie z 13 maja 2020 r. znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który został przez Kolegium prawidłowo oceniony. Ma rację Sąd I instancji, że motywując rozstrzygnięcie, organ II instancji odniósł się do wszystkich kwestii będących przedmiotem zgłoszonych zarzutów, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. obligującego organ administracji do uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Z uwagi na powyższe w sprawie nie doszło do naruszenia przez SKO w Olsztynie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. wskazać należy, że przepis ten składa się z pięciu jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. Konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 915/24, LEX nr 3788106).
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącą skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247; dalej: u.u.i.ś.), oraz niewłaściwe niezastosowanie w sprawie art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 71), oraz art. 151 p.p.s.a. wskutek błędnego stwierdzenia braku zasadności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przedstawionych w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ II instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo ocenił przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. na podstawie materiału dowodowego, a zwłaszcza zgodnie załączoną do wniosku inwestora kartą informacyjną przedsięwzięcia oraz opiniami uprawnionych organów.
Zgodnie z treścią art. 59 ust. pkt 2 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Niesporne jest w niniejszej sprawie, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Opierając się na zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, organ odwoławczy wykazał, że związana z realizacją planowanego przedsięwzięcia emisja zanieczyszczeń będzie miała charakter wyłącznie czasowy i lokalny, zaś zakończy się ona wraz z ustaniem robót budowlanych związanych z realizacją przedsięwzięcia. Wytwarzane w trakcie procesu budowy planowanego przedsięwzięcia odpady komunalne i budowlane będą składowane w kontenerach w miejscach do tego wyznaczonych, a następnie będą przekazywane podmiotom prowadzącym odzysk lub unieszkodliwianie odpadów. W czasie eksploatacji planowana farma fotowoltaiczna nie będzie emitowała żadnych zanieczyszczeń do atmosfery. Ponadto wnioskodawca nie przewiduje wytwarzania jakichkolwiek odpadów w związku z jej funkcjonowaniem. W fazie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia głównym źródłem emisji hałasu będzie transformator, który może generować hałas o maksymalnym natężeniu 75 dB, przy czym w odległości 1 m od tego urządzenia poziom emitowanego przez nie hałasu nie będzie przekraczał 60 dB. Ponadto stacja transformatorowa będzie wykonana z betonowych półfabrykatów, które tłumią dźwięk i będą pochłaniały około 20 dB generowanego przez transformator hałasu, zaś jedyne miejsca obiektu, w których tłumienie hałasu będzie mniejsze, to drzwi i kraty wentylacyjne stacji transformatorowej. Organ odwoławczy wykazał, że ze znajdującej się w aktach dokumentacji wynika, że stacja transformatorowa zlokalizowana zostanie w odległości 230 m od najbliższej zabudowy, w związku z tym hałas emitowany przez stację transformatorową w praktyce nie będzie tam słyszalny. W czasie eksploatacji przedsięwzięcia wchodzące w jego skład panele fotowoltaiczne mają być myte wodą doprowadzaną na teren farmy w specjalnych beczkowozach, bez użycia detergentów i środków chemicznych lub też metodą opartą na technologii bezwodnej, wymagającej wykorzystania specjalistycznych szczotek. Planowana inwestycja będzie zajmowała stosunkowo niewielki teren, zaś wysokość konstrukcji nie będzie przekraczała 5 m, a więc będzie ona porównywalna do typowego domu jednorodzinnego i tym samym, już niewielkie przydrożne zadrzewienia i zakrzewienia, a także najbliższe zabudowania spowodują minimalizację widoczności tej instalacji. Wskazano, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie również wiązać się z powstaniem niekorzystnego oddziaływania na zdrowie i warunki życia ludzi. Projektowana elektrownia w żaden sposób bowiem nie będzie powodować powstawania uciążliwości, ani emitować zanieczyszczeń do powietrza, czy też emitować hałasu. Ponadto funkcjonowanie planowanej inwestycji przyczyni się do zmniejszenia emisji szkodliwych substancji do atmosfery. Ze względu na przewidziane rozwiązania techniczne i technologiczne planowanej elektrowni fotowoltaicznej nie występuje ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Z uwagi na fakt, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach nieruchomości, na których będzie ono zrealizowane, nie występuje możliwość kumulacji oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Wszelkie oddziaływania związane z likwidacją planowanego przedsięwzięcia, podobnie jak w przypadku etapu jego realizacji, również będą miały charakter przejściowy i krótkotrwały. Organ odwoławczy podkreślił także, że z ustaleń organów opiniujących wynika, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy i Sąd I instancji prawidłowo stwierdzili, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Przedmiotowe przedsięwzięcie w postaci budowy farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie jest przedsięwzięciem obejmującym podejmowanie działalności, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.).
Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Z uwagi na rodzaj i charakter tego przedsięwzięcia wszelkie związane z jego realizacją, funkcjonowaniem i likwidacją oddziaływania nie będą przekraczać wyznaczonych przepisami prawa norm. Ze względu na położenie przedsięwzięcia, jego rozmiar, zastosowane rozwiązania technologiczne oraz skalę oddziaływań na środowisko prawidłowo stwierdzono, że zakres tych oddziaływań nie będzie wykraczał poza granice nieruchomości, na której ma ono zostać zrealizowane.
Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wbrew zarzutom skarg organ II instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo ocenił przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. na podstawie materiału dowodowego, a zwłaszcza na podstawie załączonej do wniosku inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii uprawnionych organów.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 63 ust. 4 u.u.i.ś., oraz art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., ponieważ nie można zarzucić organowi II instancji błędnego stwierdzenia braku zasadności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 65 ust. 2, 3, u.u.i.ś., ponieważ nie było podstaw do wydania przez organ I instancji zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 65 i 66 u.u.i.ś. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że zarówno art. 65 i 66 u.u.i.ś. mają rozbudowaną strukturę normatywną składającą się z jednostek redakcyjnych w postaci ustępów o zróżnicowanej treści prawnej. Skonkretyzowana podstawa kasacyjna przyjmuje postać zarzutu, który podlega powiązaniu z odpowiednią jednostką redakcyjną tekstu aktu normatywnego, przy czym zasadą jest, że jeżeli podstawowa jednostka redakcyjna tekstu prawnego (np. artykuł lub paragraf) jest podzielona na podjednostki, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jednostek niższego rzędu w celu powiązania ich z treścią opisową zarzutu oraz precyzyjnego wyznaczenia granic kontroli kasacyjnej (por. wyrok NSA z 14 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 355/21, LEX nr 3726734).
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.