III OSK 1922/22

III OSK 1922/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1326/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-03-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1326/21 w sprawie ze skargi T. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 października 2021 r., nr SKO.OŚ/4170/301/2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1326/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. w O., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium, organ) z 15 października 2021 r., nr SKO.OŚ/4170/301/2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "[...]", planowanego w O., na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. z 30 lipca 2021 r., nr [...], a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się uczestnik postępowania – spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: inwestor, spółka, skarżąca kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a., poprzez uwzględnienie skargi organizacji społecznej, zamiast jej oddalenie i w rezultacie uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, w wyniku błędnego stwierdzenia, że decyzje te są przedwczesne, że organy administracji nienależycie zbadały potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i że przedsięwzięcie, którego decyzje dotyczyły, wymagać może przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy właściwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnień uchylonych decyzji oraz opinii: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 28 sierpnia 2020 r., znak 00.4220.1.13.2020.TŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 lipca 2020 r., znak KR.ZZŚ.2.435.34.2020, wskazują, iż organy administracji poddały właściwej i dogłębnej analizie przedstawione przez skarżącą kasacyjnie kwalifikację i analizę środowiskową, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia, co powoduje, że wyrok Sądu I instancji wydany został po nienależytym zbadaniu całokształtu materiału zgromadzonego w postępowaniu, w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz niewłaściwą ocenę kompletności uzasadnień uchylonych decyzji, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Naruszenia objęte zarzutem doprowadziły w konsekwencji, co najmniej do wadliwego:
a) przyjęcia przez Sąd I instancji, że przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia uniemożliwia ustalenie, czy w sprawie ww. przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, ponieważ wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena Sądu karty informacyjnej dotyczyć może tylko tego, czy karta jest kompletna i spójna oraz czy spełnia wymagania ustawowe,
b) przyjęcia przez Sąd I instancji, że ww. organy współdziałające w postępowaniu, uznały kartę informacyjną przedsięwzięcia za niekompletną, skoro wzywały inwestora kilkukrotnie do jej uzupełnień, gdy tymczasem wydanie przez ww. organy pozytywnych opinii w przedmiocie braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko świadczy, wręcz przeciwnie, o ostatecznym uznaniu przez te organy kompletności, jednoznaczności i wystarczalności dokumentu karty do dokonania oceny ww. kwestii,
c) przyjęcia przez Sąd I instancji, że organy orzekające w sprawie nie dokonały właściwej, wszechstronnej i przekonującej oceny pozyskanych opinii w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie opinii wyspecjalizowanych w tym zakresie organów, co do braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 28 sierpnia 2020 r. znak 00.4220.1.13.2020.TŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowe Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 lipca 2020 r. znak KR.ZZŚ.2.435.34.2020 wynika, iż organy poddały dogłębnej analizie przedstawione przez skarżącą kasacyjnie kwalifikację i analizę środowiskową, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia, a także usunięto i wyjaśniono wszelkie wątpliwości i zastrzeżenia wyrażone w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., o czym świadczy uzasadnienie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, przez co brak było podstaw, aby w ramach postępowania zobowiązać skarżącą kasacyjnie do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,
d) przyjęcia przez Sąd I instancji, że ww. przedsięwzięcie należy ocenić w kontekście już dokonanych przekształceń i wynikających z tego oddziaływań na środowisko, mając na względzie kumulowanie się przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. dotyczących obszarów złóż "[...]" oraz "[...]", co rzekomo ma wynikać z tego, że łączny obszar przekracza 25 ha, przez co w świetle aktualnie obowiązujących przepisów przedsięwzięcie powinno być traktowane jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy nie zachodzą takie przesłanki w niniejszej sprawie, nie można łączyć zakończonych już przedsięwzięć z przedsięwzięciem dopiero planowanym, a nadto, zgodnie § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, potrzeba oceny kumulowanych wpływów dotyczyć może co najwyżej przedsięwzięć samych w sobie nieosiągających progów określonych w ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie będzie można je zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli przedsięwzięć z drugiej grupy, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko ma charakter tylko fakultatywny,
e) przyjęcia przez Sąd I instancji, że dokumenty dostarczane przez stronę skarżącą kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego, które nie zostały podpisane nie posiadają waloru wiarygodności, a ich moc dowodowa jest ograniczona, podczas gdy kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia dokumentu, a na moc dowodową dokumentu niepodpisanego wpływ ma także okoliczność, czy wystawca dokumentu jest znany, czy też nie,
f) przyjęcia przez Sąd I instancji, że zachodzą wątpliwości co do całkowitej zgodności planowanego przedsięwzięcia z treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tekst jednolity przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia 30 października 2019 r., podczas gdy z zapisów tego aktu prawa miejscowego, co wynika z zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia, wynika że projektowane przedsięwzięcie planowane jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 3C1PE przewidzianym jako "powierzchniowa eksploatacja surowców z dopuszczeniem lokalizowania magazynów, składów materiałów i produktów", co wskazuje wyraźnie na charakter badanego terenu i jego przeznaczenie, a dopuszczone w zaskarżonej decyzji częściowe zadrzewienie terenu nie powoduje zmian przeznaczenia gruntów określonych w planie;
2) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie zakresu kompetencji sądu podczas kontroli działalności administracji publicznej tj. dokonanie własnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i własnej oceny materiału dowodowego, w sytuacji gdy rolą sądu była ocena prawidłowości postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej i weryfikacja, czy zostały ujawnione i uwzględnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy został zgromadzony pełny materiał dowodowy i w jaki sposób został oceniony;
3) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., w zw. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2022 r., poz. 1029 ze zm.; dalej: ustawa środowiskowa, u.i.o.ś.), poprzez przekroczenie granic sądowej kontroli działalności administracji publicznej i naruszenie kompetencji organów administracji I i II stopnia do dokonywania samodzielnej, merytorycznej oceny, co do konieczności przeprowadzenia w niniejszej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, pomimo braku ku temu podstaw oraz braku kompetencji formalnej i merytorycznej po stronie Sądu do dokonywania takiej oceny;
4) naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. i 63 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 84 ust. 1 zdanie drugie ustawy środowiskowej, poprzez pominięcie przez Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, istotnego i kluczowego znaczenia w sprawie, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 28 sierpnia 2020 r. znak 00.4220.1.13.2020.TŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowe Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 lipca 2020 r. znak KR.ZZŚ.2.435.34.2020 i bezpodstawne zakwestionowanie przez Sąd kategorycznych wniosków wynikających z ww. opinii i względnego związania nimi organów I i II stopnia, podczas gdy z wyżej przywołanych opinii, wydanych po przeprowadzaniu wyczerpujących i niezależnych postępowań administracyjnych, przeprowadzonych przez wyspecjalizowane organy współdziałające, wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, a organy administracji I i II stopnia nie mogły nie uwzględnić wniosków płynących z ww. opinii, jeżeli nie miały jednocześnie do tych opinii żadnych konkretnych zarzutów lub wątpliwości;
5) naruszenie art. 15 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a., art. 136 § 1 k.p.a., art. 136 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że organ administracji II stopnia, który wskutek odwołania wydał zaskarżoną decyzję, niewłaściwie wypełnił swoją rolę organu odwoławczego, rozpatrującego odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj.:
6) art. 2, art. 5 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie przy formułowaniu twierdzenia o konieczności ponownego, merytorycznego zbadania sprawy przez organ I instancji, zasad proporcjonalności i zrównoważonego rozwoju oraz brak wyważenia interesu publicznego i prywatnego przy wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie;
7) § 3 ust. 1 pkt 40 i § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839 ze zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedsięwzięcie "[...]", należy ocenić w kontekście już dokonanych przekształceń i wynikających z tego oddziaływań na środowisko, mając na względzie kumulowanie się przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach tj. eksploatacji i rekultywacji obszarów złóż "[...]" oraz "[...]", podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem tego typu przedsięwzięcia są uważane jako niezależne przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niepodlegające sumowaniu parametrów;
8) art. 64 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że organy wydające zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje administracyjne, niewłaściwie zbadały sprawę w ramach postępowań uzgadniających decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, przyjmując że brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, podczas gdy z decyzji Prezydenta Miasta O. z 30 lipca 2021 r. nr [...] popartej opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 28 sierpnia 2020 r. znak 00.4220.1.13.2020.TŚ oraz opinią Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 lipca 2020 r. znak KR.ZZŚ.2.435.34.2020, wynika brak potrzeby do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;
9) art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 62a ust. 1 i 2, art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że karta informacyjna przedsięwzięcia w niniejszej sprawie nie spełnia wymagań ustawowych dla tego typu dokumentów, że nie są możliwe jej uzupełnienia i wyjaśnienia w toku postępowania, albo że takie uzupełnienia i wyjaśnienia niweczą spójność lub czytelność karty, a także poprzez naruszenie prawa organów administracji do działania w ramach i granicach uznania administracyjnego, oraz poprzez nieuprawnione ograniczenie swobody orzeczniczej organów administracji, a tym samym naruszenie kompetencji organów administracji I i II stopnia, uprawnionych i kompetentnych do dokonywania samodzielnej oceny obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wobec tak sformułowanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i rozpoznanie skargi od decyzji SKO poprzez oddalenie tej skargi, ewentualnie, w razie uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona - uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i przekazanie sprawy Sądowi l instancji do ponownego rozpoznania oraz w każdym przypadku zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka wniosła także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu spółka przedstawiła szczegółową argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wskazano, że Sąd rozpatrujący skargę na decyzję środowiskową i dokonujący oceny zasadności decyzji organu, co do braku wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (fakultatywna ocena), nie może samodzielnie dokonywać pełnej merytorycznej oceny treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, gdyż jest to domena organów administracji działających w granicach uznania administracyjnego i wymaga to wiedzy specjalistycznej. Kontrolna ocena sądu odnośnie dostatecznej treści karty informacyjnej, dotyczyć może tylko tego, czy karta nie jest w sposób oczywisty niekompletna lub spójna, czy spełnia minimalne wymagania ustawowe, albo też czy nie jest ewidentnie sprzeczna z innym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Dlatego też, w ocenie skarżącej kasacyjnie, wszelkie inne ewentualne zastrzeżenia Sądu do zawartości karty informacyjnej, przekraczające powyższy minimalny zakres, w szczególności gołosłowne albo przybierające postać li tylko wyrażanych wątpliwości (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), wykraczają poza zakres dopuszczalnej sądowej kontroli organów administracji w tych sprawach. Jakiekolwiek doprecyzowanie lub wyjaśnianie treści karty informacyjnej przedsięwzięcia powinno następować - i nastąpiło w niniejszej sprawie - w trakcie etapu postępowania administracyjnego, w razie uznania przez organ prowadzący daną sprawę, że zachodzi taka potrzeba lub wątpliwości. Spółka zauważyła, że subiektywne uznanie Sądu, co do potrzeby bardziej szczegółowego opisu karty informacyjnej przedsięwzięcia, nie powinno mieć wpływu na losy zapadłej decyzji środowiskowej i decyzji o braku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli nie zostałyby stwierdzone ewidentne i kwalifikowane wady, co do postępowania administracyjnego lub treści materiału dowodowego, w szczególności karty. Sąd I instancji tymczasem w zaskarżonym wyroku nie wykazał żadnych istotnych, konkretnych i uzasadnionych uchybień w zakresie postępowania organów administracji albo treści lub szczegółowości złożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia, w szczególności zarzutów w odniesieniu do treści art. 62a ustawy środowiskowej. Zdaniem inwestora, same subiektywne wątpliwości Sądu i trudności w ocenie wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko nie mogą uzasadniać uchylenia decyzji środowiskowej wydanej przez specjalistyczny organ administracji. Sąd administracyjny nie może dokonywać własnych ustaleń stanu faktycznego, a więc również ustaleń wymagających wiedzy specjalistycznej. Spółka stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie Sąd nie wykazał, ażeby doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organy administracji I lub II stopnia przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Następnie podniesiono, że Sąd I instancji nie tylko całkowicie dowolnie, wybiórczo i nieobiektywnie ocenił materiał dowodowy, naruszył granice sądowej kontroli organów administracji, ale także naruszył zasadę dyskrecjonalnej władzy organów administracji i ewidentnie wkroczył w swobodę uznaniową organów administracyjnych, czego dokonał poprzez kazuistyczne wylistowanie nie tyle faktycznych i uzasadnionych zarzutów, co wszelkich swoich wątpliwości (rzeczywistych czy wyimaginowanych), w stosunku do zaskarżonej decyzji środowiskowej, czego wyłącznym celem było wykazanie przez Sąd I instancji z góry postawionej tezy o potrzebie ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie i przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko wraz z wykonaniem raportu oddziaływania na środowisko.
Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera ogromną ilość nieistotnych zarzutów, z którymi można w prosty sposób polemizować. W ocenie spółki, uznanie, że mogą one uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji środowiskowej i uzasadniać domaganie się przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, praktycznie paraliżuje proces wydawania decyzji środowiskowych. W ten sposób można bowiem zakwestionować każdą decyzję środowiskową w kraju, a co najważniejsze prowadzi to do praktycznego wyłączenia swobody decyzyjnej organów administracji w dokonywaniu ocen środowiskowych i podejmowaniu decyzji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w stosunku do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko.
Ponadto spółka wskazała, że Sąd I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podnosi konieczność wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji środowiskowej i uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty i informacje pozwalające na dalsze (bardziej szczegółowe?) ustalenie statusu terenów "[...]" oraz "[...]", co należy uznać za oczekiwanie bezpodstawne.
Uzasadniając zajęte stanowisko skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że po pierwsze karta informacyjna przedsięwzięcia, jak i pozostała dokumentacja złożona w niniejszej sprawie przed organami administracji, w tym przedstawiane przez inwestora wyjaśnienia zawierają podstawowe dane o istnieniu i statusie tych obszarów (co jest zgodne z wymogami art. 62a ustawy środowiskowej), a po drugie tereny historycznego wydobywania kruszywa "[...]" oraz "[...]", zostały opisane i ujęte w dokumentacji wyłącznie w zakresie niezbędnym, tj. w takim zakresie, w jakim było to potrzebne do oceny hipotetycznego wzajemnego ich oddziaływania, pod kątem ewentualnego skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Wykluczono praktycznie taką kumulację. Wynika to z tego, że ww. obszary nie są obecnie w żaden sposób eksploatowane, a stan tych terenów został przywrócony do stanu pierwotnego w drodze procesu rekultywacji, który został przeprowadzony w oparciu o projekt rekultywacji opracowany zgodnie wymogami określonymi w art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz na podstawie decyzji administracyjnej pod nadzorem Starosty. Zdaniem inwestora, skoro eksploatacja wydobywcza złóż "[...]" oraz "[...]" została już zakończona, nie następuje tu wzajemna kumulacja oddziaływań i nie powinno to mieć żadnego wpływu na zasadność wydania i treść decyzji środowiskowej dotyczącej przedsięwzięcia "[...]". Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że przedsięwzięcia dotyczące eksploatacji złoża z terenów "[...]", "[...]" i "[...]" nie są współistniejące, równoległe lub wspólnie planowane. Eksploatacja złoża z terenów "[...]" i "[...]" została już całkowicie zakończona, natomiast planowana jest obecnie wyłącznie eksploatacja kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]". Tym samym wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, ww. przedsięwzięcia nie są ze sobą w żaden sposób powiązane.
Spółka podniosła również, że w analizie sprawy przeprowadzonej przez Sąd I instancji zachodzi istotna sprzeczność. Z jednej bowiem strony Sąd odwołuje się (uważa za istotne do oceny sprawy) do zrealizowanych już przedsięwzięć eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" oraz "[...]", które pomimo tego, że zostały już zakończone, miałyby rzekomo mieć wpływ na ustalenie tego, czy w niniejszej sprawie należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Z drugiej jednak strony, Sąd pomija okoliczność, że dla organów administracji rozstrzygających niniejszą sprawę z urzędu znany jest fakt, że w żadnym z wyżej zrealizowanych i zakończonych przedsięwzięć nie przeprowadzono oceny oddziaływania środowisko, a środowisko naturalne w żaden sposób na tym nie ucierpiało. Dlatego też nie sposób zrozumieć dlaczego zdaniem Sądu I instancji, w przypadku przedsięwzięcia "[...]" taką ocenę należałoby przeprowadzić. W ocenie skarżącej kasacyjnie, rozważania Sądu I instancji mają charakter wyłącznie teoretyczny i nie przystają do istniejącego stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, że wszystkie ww. przedsięwzięcia zostały zrealizowane przez inwestora, od ich rozpoczęcia aż do ich zakończenia, zgodnie ze wszystkimi wymogami i procedurami i nie budziły żadnych zastrzeżeń ze strony organów zajmujących się nadzorem nad prowadzonymi przedsięwzięciami.
Odnosząc się do twierdzenia Sądu I instancji, wedle którego dostarczane przez spółkę dokumenty, które nie zostały podpisane, nie posiadają waloru wiarygodności, a ich moc dowodowa jest ograniczona, podkreślono, że żadna ze stron postępowania, jak również żaden z organów, nie kwestionował autentyczności przedkładanych dokumentów i nie stanowiło to przedmiotu sporu w postępowaniu administracyjnym. Wszelkie przedłożone przez stronę mapy/informacje/wyjaśnienia stanowią zatem element szeroko pojętego stanu faktycznego i materiału dowodowego, który prawidłowo był przez organu administracji brany pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
Kolejno wskazano, że Sąd I instancji przy analizie sprawy wadliwie zinterpretował fakt, że na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza planowaną inwestycję, a także nadaje kierunek ocenie ewentualnych zagrożeń środowiskowych. Spółka zauważyła, że z zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż projektowane przedsięwzięcie planowane jest w całości na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 3C1PE przewidzianym jako "powierzchniowa eksploatacja surowców z dopuszczeniem lokalizowania magazynów, składów materiałów i produktów", co wskazuje wyraźnie na charakter badanego terenu i jego przeznaczenie. Innymi słowy, na terenie mającej nastąpić eksploatacji, który już teraz jest znacząco przetworzony i zdegradowany, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, nie występuje ryzyko degradacji fauny oraz flory, która występuje tam w bardzo ograniczonym zakresie. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, ocena, czy w sposób uzasadniony odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie może pomijać koncepcji zagospodarowania i kierunków rozwoju terenu zidentyfikowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W zakresie warunków środowiskowych, przyrodniczych i ekofizjograficznych, plan wraz z opracowanymi dla niego dokumentami jest dowodem kompleksowo wskazującym uwarunkowania istniejące i kierunki rozwoju.
Następnie spółka zarzuciła Sądowi I instancji, że w sposób dowolny i bezpodstawny, podważył wiarygodność i rzetelność opinii organów współdziałających przy wydaniu decyzji oraz zarzucił organowi administracji I i II instancji wadliwe przeprowadzenie oceny merytorycznej sprawy, tymczasem zarówno Regionalny Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wzięli pod uwagę wszystkie istotne warunki przedsięwzięcia, a organy rozstrzygające sprawę należycie rozpoznały sprawę merytorycznie.
Zauważono, że jeżeli organy administracji oceniły, iż karta informacyjna przedsięwzięcia oraz opinie organów współdziałających, będące kluczowymi dowodami w sprawie, zawierają treści zgodne z obowiązującymi przepisami, są przekonywujące i uwzględniają wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją wnioskowanego zamierzenia, że lokalizacja i zakres przedsięwzięcia są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także spełnione zostały pozostałe przesłanki pozytywnego rozpoznania wniosku, to zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., miały obowiązek ustalić środowiskowe uwarunkowania w odpowiedniej decyzji administracyjnej. Jeżeli badając przedsięwzięcie tylko potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko, nie zdiagnozowały żadnych istotnych ryzyk środowiskowych, nie miały podstaw prawnych do kwestionowania opinii organów współdziałających i do wymagania przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji na podstawie własnej subiektywnej oceny, opartej na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i wbrew stanowisku organów, nie może podważyć wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obligując niejako organy (oczekując) do wymagania od strony sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W żadnym razie, Sąd niedysponujący wiedzą specjalistyczną z danej dziedziny nie może merytorycznie opiniować inwestycji i ustalać własnych warunków realizacji inwestycji - w zastępstwie wykwalifikowanych biegłych, czy też wyspecjalizowanych organów opiniujących, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie spółki, Sąd I instancji bezpodstawnie podważył rozstrzygnięcia wszystkich organów, które wydały w niniejszej sprawie decyzje lub opinie, nie mając ku temu żadnych podstaw i nie biorąc pod uwagę kompetencji i stopnia wyspecjalizowania tych organów administracji. W efekcie, zdaniem spółki, Sąd doszedł do błędnych wniosków i to pomimo wyraźnych stanowisk organów współdziałających. Skarżąca kasacyjnie stoi na stanowisku, że Sąd I instancji uznając, iż opinie wydane przez organy współdziałające stanowią najsłabszą formę współdziałania, niejako wszedł w rolę tych organów i poczynił własne ustalenia przez co sprawił, że całe postępowanie nabrało uznaniowego (dowolnego) charakteru.
Jednocześnie podniesiono, że Sąd I instancji w sposób nieuzasadniony przyjął, iż SKO nie wypełniło należycie swojej roli wynikającej z zasady dwuinstancyjności postępowania i nie zrealizowało obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty. Spółka zauważyła, że zasada ponownego merytorycznego zbadania sprawy administracyjnej nie oznacza obowiązku powtórzenia przez organ odwoławczy całego postępowania i wszystkich czynności i analiz przeprowadzonych przez organ I instancji, ani nie oznacza zakazu oparcia się w rozstrzygnięciu wydanym wskutek odwołania, na ustaleniach i twierdzeniach organu I instancji (jeżeli - tak jak w niniejszej sprawie - ustalenia te akceptowane są i przyjmowane przez organ II instancji za własne). W ocenie inwestora, wbrew stanowisku Sądu I instancji, Kolegium dokonało własnej, wyczerpującej i merytorycznej oceny materiału sprawy oraz zajęło własne stanowisko merytoryczne, co do istoty sprawy. SKO w swoim rozstrzygnięciu w sposób bardzo trafny odkryło także istotę niniejszego postępowania, która sprowadzała się do ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia), co do którego, właściwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz stanowiska kluczowych organów współdziałających, nie wykazały potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że Kolegium dokonało ponownej merytorycznej analizy pełnego materiału sprawy, właściwie rozpoznało znaczenie uzyskanych w sprawie opinii organów współdziałających, nie znajdując jednak przy tym żadnych uzasadnionych przesłanek przemawiających za koniecznością zmiany decyzji organu I instancji.
Konkludując stwierdzono, że Kolegium dokonało właściwej interpretacji zakresu i charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, poddało analizie całość zebranego materiału dowodowego, a także dokonało właściwej oceny prawnej, w kontekście ustalonych w decyzji organu I instancji uwarunkowań środowiskowych, w kontekście rozpoznanych i opisanych okoliczności wpływających na brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i oceniło sprawę w kontekście podniesionych zarzutów odwołania. Zdaniem spółki, Kolegium orzekło zatem, wbrew stanowisku Sądu I instancji, merytorycznie co do istoty sprawy, a "lakoniczność odniesienia" zarzucana organowi II instancji, stanowi wyraz subiektywnej i dowolnej oceny Sądu, która nie może stanowić dostatecznej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., oraz z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że decyzja organu odwoławczego sprowadza się do krótkiej, faktycznie jednostronicowej akceptacji stanowiska organu I instancji oraz zacytowania przepisów prawa, bez odniesienia się do meritum sprawy. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać między innymi informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tego wymogu. Brak jest więc wyjaśnienia przyczyn dla których Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zachodzą podstawy do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Już ta okoliczność przesądza o niezasadności skargi kasacyjnej. Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy zasadnie zostało przez Sąd I instancji uznane jako naruszające art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Takie działanie organu odwoławczego nie stanowi podstaw do stwierdzenia, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy.
W konsekwencji jako niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 k.p.a., art. 104 § 2 k.pa. i art. 136 § 1 k.p.a.
Wbrew twierdzeniom zawartym w powyższym zarzucie, Sąd I instancji nie stwierdził, że przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia uniemożliwia ustalenie, czy w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Podobnie jak nieuprawnione jest twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż karta informacyjna przedsięwzięcia jest niepełna, skoro organy współdziałające w postępowaniu wzywały inwestora do uzupełnienia karty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na złożoność postępowania zauważył, że organy współdziałające, w tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie i Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie zwracały się do organu prowadzącego postępowanie głównie o wezwanie inwestora do uzupełnienia braków karty przedsięwzięcia. Przy czym, przesłane w odpowiedzi na wezwanie organu prowadzącego postępowanie pisma nie zostały zweryfikowane pod względem spełnienia przez nie istotnych wymogów formalnych. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 62a ust. 2 u.i.o.ś. kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor lub osoba kierująca zespołem autorów. Zasadnie więc Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ nie dokonał weryfikacji, czy przedłożone do akt sprawy dokumenty stanowią uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia i zostały podpisane przez jej autora, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 62a ust. 2 u.i.o.ś., czy też pisma te nie mogą zostać uznane za uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia, gdyż zostały sporządzone przez samego inwestora. Jako przykład należy wskazać na pismo z 29 maja 2020 r., które było odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia, a zostało podpisane przez inwestora (k. 225 akt administracyjnych).
Rację ma także Sąd I instancji, że część pism procesowych zawiera braki formalne w postaci ich niepodpisania, co może mieć znaczenie dla oceny ich wartości dowodowej.
Nie jest uprawnione stanowisko skarżącej kasacyjnie spółki, że Sąd I instancji w sposób nieuprawniony przyjął, iż organy administracji nie dokonały wszechstronnej oceny opinii organów współdziałających. Jako zasadne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w sprawie zostały uwzględnione opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie i Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie zawierające stanowisko o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organu I, jak i II instancji brak jest jednak argumentacji wskazujących na przyczyny, dla których odmówiono znaczenia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Organ ten uznał, że istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na konieczność sporządzenia w raporcie symulacji rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i hałas poprzez szczegółowe zobrazowanie gradientu stężeń poszczególnych substancji w strefie graniczącej z inwestycją oraz z oddaloną zabudową mieszkaniową podlegającym ochronie akustycznej. Oczywistym jest, że organ prowadzący postępowanie główne nie był związany tą opinią. Niemniej jednak wymogi prawidłowego przeprowadzenia postępowania zawarte w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. zobowiązywały organy administracji obu instancji do wyjaśnienia, z jakich przyczyn nie uznały za istotne uwag Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że nie jest wystarczające w tym względzie stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że w toku postępowania inwestor dokonał szeregu wyjaśnień i uzupełnień karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zadaniem organu było wskazanie konkretnych przyczyn, dokonanych w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia, jej uzupełnienia i informację inwestora, które przemawiały za brakiem konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z powodu okoliczności wskazanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.
Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 106 § 1 k.p.a. i art. 63 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 84 ust. 1 zdanie drugie ustawy środowiskowej. W odniesieniu do powyższego zarzutu przypomnieć ponownie należy, że organ wydający decyzję środowiskową nie był związany pozytywnymi opiniami organów uzgadniających, albowiem opinia jest najsłabszym z rodzajów współdziałania organów. Ponadto Sąd I instancji nie pominął powyższych decyzji, lecz zwrócił uwagę na konieczność podania merytorycznych przyczyn nieuwzględnienia przez organ decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.
Nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja do zarzutu 1 dotycząca kwestii wielkości obszaru przedsięwzięcia, a w tym zagadnienie związane z kwestią kwalifikacji przedsięwzięcia. Dodać jednak należy, że i w tym zakresie organy nie przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, a następnie w jego oparciu oceny kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Jako przedwczesne w tym zakresie należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że przedsięwzięcie to wymagałoby obecnie przeprowadzenia obligatoryjnie oceny oddziaływania na środowisko, albowiem jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, w pierwszej kolejności należy ustalić stan faktyczny mający znaczenie dla dokonania takiej kwalifikacji. Zasadnie w uzasadnieniu Sądu I instancji, zwrócono uwagę, że nie wyjaśniono jednoznacznie statusu obszarów "[...]" i "[...]". Ostatni z wymienionych obszarów na mapie załączonej do karty informacyjnej został określony jako teren FR poddawany rekultywacji, w decyzji zaś został określony jako teren zrekultywowany. Przy czym na terenie tym zaplanowano miejsce tymczasowego składania nakładu w ramach planowanego przedsięwzięcia, a teren ten nie został objęty wnioskiem w przedmiotowej sprawie.
Za zasadnością pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej nie przesądza także argumentacja wskazująca na niezasadność stanowiska Sądu I instancji w odniesieniu do zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy, że teren planowanego przedsięwzięcia został oznaczony w planie symbolem 3C 1PE, którego podstawowe przeznaczenie stanowi powierzchniowa eksploatacja surowców (§ 21 planu miejscowego). W § 21 pkt 3 ppkt 2 planu miejscowego określono wodno-rolny kierunek rekultywacji po zakończeniu eksploatacji złóż, a nadto dopuszczono wykorzystanie do celów rekultywacji mas nakładowych usuwanych w trakcie udostępniania złoża kruszywa naturalnego oraz plastyczno-piaszczystej frakcji mineralnej oddzielonej z kruszywa w procesie płukania przemieszczanych do wyrobisk poeksploatacyjnych w celu odtworzenia części terenów lądowych. Zasadnie więc Sąd I instancji zauważył, że skoro dopuszczono także zalesienie terenu wyrobiska w ramach rekultywacji, to należało ocenić czy jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na marginesie należy dodać, że w tym zakresie nie są uprawnione wywody Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące braków wskazania w pkt 2.20 decyzji organu I instancji, czy wyrobisko może być zasypywane innymi materiałami, w tym odpadami.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., art. 8 §1 k.p.a. poprzez przekroczenie zakresu kompetencji sądu podczas kontroli działalności administracji publicznej tj. dokonanie własnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i własnej oceny materiału dowodowego.
Rację ma skarżąca kasacyjnie spółka, że rolą Sądu I instancji była ocena legalności wydanych decyzji zarówno z uwagi na zachowanie wymogów procedury, jak i zastosowanie prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie ustalał stanu faktycznego, lecz dokonywał oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy administracji, wskazując na mankamenty przeprowadzonego postępowania administracyjnego.
Nie jest także uprawniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez przekroczenie granic sądowej kontroli działalności administracji publicznej i naruszenie kompetencji organów administracji I i II stopnia do dokonywania samodzielnej, merytorycznej oceny, co do konieczności przeprowadzenia w niniejszej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, pomimo braku ku temu podstaw oraz braku kompetencji formalnej i merytorycznej po stronie Sądu do dokonywania takiej oceny.
Po pierwsze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lecz wskazał na wadliwości w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.
Po drugie zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492; dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
W myśl zaś art. 1 § 2 u.s.a. kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Twierdzenie zaś skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiadał uprawnień do merytorycznej oceny sprawy jest niezgodne z rolą tego sądu, określoną w powyższym przepisie.
Z uwagi na zaistniałe naruszenia przepisów postępowania dotyczące ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, za przedwczesne należało uznać ustosunkowywanie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.