III OSK 561/22

III OSK 561/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Olga Żurawska - Matusiak
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art.217 § 1 i 2, art.218 §1 i 2, art.219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art.134  §1, art.141 §4, art.184, art.204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2609/21 w sprawie ze skargi Z.B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 12 kwietnia 2021 r., nr 226 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza na rzecz Komendanta Głównego Policji od Z.B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 lutego 2021 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dalej "k.p.a.", w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 2373 ze zm.) dalej "rozporządzenie z 7 grudnia 2018 r." odmówił wydania Z.B. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 5 marca 2010 r. oraz od dnia 1 września 2011 r. do dnia 16 stycznia 2017 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej na podstawie § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. 2005 nr 86, poz. 734 ze zm.) dalej "rozporządzenia z 4 maja 2005 r.". Postanowienie wydano w odpowiedzi na wniosek skarżącego z 18 grudnia 2020 r.
Na wstępie uzasadnienia organ I instancji zauważył, że skarżący zwracał się uprzednio o wydanie zaświadczenia o analogicznej treści i postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (nr 34 z dnia 22 stycznia 2019 r.), utrzymanym w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji (nr 123 z 6 marca 2019 r.), a następnie odrzuceniem skargi na postanowienie organu II instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1013/19 z dnia 28 czerwca 2019 r.) i oddaleniem zażalenia na to postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OZ 967/19 z dnia 17 października 2019 r.).
W odniesieniu do merytoryki rozstrzygnięcia o odmowie wydania zaświadczenia organ I instancji podkreślił, że zaświadczenie jest aktem wiedzy a nie woli organu i nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. W przedmiotowej sprawie aktualne pozostają ustalenia poczynione w wyniku kwerendy materiałów dokonanej w związku z postępowaniem prowadzonym w sprawie wydania zaświadczenia zainicjowanego raportem skarżącego z 16 stycznia 2018 r., bowiem skarżący we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie nie podniósł żadnych nowych argumentów. Żądane zaświadczenie powinno uwzględniać fakty i prawo obowiązujące w dacie wystąpienia tych faktów, a w tym przypadku jest to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.) dalej "rozporządzenie z 4 maja 2005 r.", zgodnie z którym "[e]meryturę podwyższa się o 2 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio: w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: a) nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, albo nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika; b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej". Jak wskazuje organ I instancji w aktach osobowych skarżącego znajdują się "potwierdzenia" z 31 stycznia 2016 r. oraz 1 marca 2018 r. określające, że za okres od 1 listopada 2009 r. do 5 marca 2010 r., od 1 września 2011 r. do 31 stycznia 2016 r. oraz od 1 lutego 2016 r. do 16 stycznia 2017 r. tj. "za okres służby w komórkach antyterrorystycznych Policji wymienionemu przysługuje prawo do podwyższenia emerytury policyjnej", jednakże w wyniku weryfikacji pod kątem faktycznego wykonywania przez skarżącego określonych czynności organ zwrócił się do dyrektora Biura Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji (BOA KGP), który to pismem z 24 kwietnia 2018 r. wskazał, że skarżący realizował czynności podczas prowadzenia działań bojowych, ale jedynie jako tzw. siły wsparcia, czyli nie uczestniczył w bezpośrednich działaniach bojowych, czy też zabezpieczeniach kontrterrorystycznych. W kolejnym wystąpieniu dyrektora BOA KGP z 30 października 2018 r. dodał, że nie ma możliwości weryfikacji czy skarżący był kierowany do komisji lekarskiej w celu ustalenia zdolności do służby w pododdziałach antyterrorystycznych Policji, natomiast ustalono, że skarżący brał udział w zabezpieczeniu konwoju świadka koronnego jako kierowca oraz w zabezpieczeniu kontrterrorystycznym obchodów Święta Niepodległości w 2012 i 2014 r., zabezpieczeniu działań bojowo-realizacyjnych 15 października 2013 r. i 24 czerwca 2014 r., ćwiczeniach antyterrorystycznych 16 października 2013 r., zabezpieczeniu kontrterrorystycznym posiedzenia Międzyresortowego Zespołu do spraw Zagrożeń Terrorystycznych 29 kwietnia 2015 r. oraz zabezpieczeniu kontrterrorystycznym Światowych Dni Młodzieży 26, 38, 30 lipca i 1 sierpnia 2016 r. – natomiast brak jest zapisów, jakie konkretnie czynności w tych przedsięwzięciach wykonywał.
W strukturze organizacyjnej Komendy Głównej Policji jedynie w ramach BOA istniała możliwość podejmowania i prowadzenia działań bojowych, natomiast skarżący pełnił służbę w Sekcji Zabezpieczenia Technicznego i Transportu Wydziału Wsparcia Technicznego BOA KGP. Zgodnie z decyzją nr 19/10 dyrektora BOA KGP z 23 maja 2010 r. do zadań ww. sekcji należało: prowadzenie gospodarki materiałowo-technicznej na potrzeby BOA, w tym również w zakresie uzbrojenia i amunicji, wyposażenia specjalistycznego, środków łączności i transportu; organizowanie i prowadzenie obsługi transportowej BOA; udział w postępowaniach przetargowych na sprzęt uzbrojenia i amunicję, środki transportu, łączności i informatyki na potrzeby BOA; zapewnienie technicznej ochrony obiektom użytkowanym przez BOA; udział (w ramach wsparcia) w działaniach prowadzonych przez wydziały bojowe. Z karty opisu pracy wynika również, że do zakresu zadań skarżącego należał m.in. udział w działaniach prowadzonych przez BOA lub pododdziały antyterrorystyczne, polegających na fizycznym zwalczaniu zamachów terrorystycznych w ramach sił wsparcia w zakresie wyznaczonym przez dowodzącego akcją lub operacją.
Organ I instancji uznał, że skarżący rzeczywiście brał udział w działaniach bojowych, natomiast były one realizowane jako siły wsparcia, a tym samym nie można ich zakwalifikować jako realizowanych bezpośrednio przy fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Dodatkowo podkreślono, że należy odróżnić kwalifikacje i wiedzę nabytą podczas szkolenia specjalistycznego, które warunkują możliwość pełnienia służby w danej komórce organizacyjnej Policji (np. komórce antyterrorystycznej) od uzyskania uprawnień i kwalifikacji zawodowych (np. uprawnienia minersko-pirotechniczne) stricte przygotowujących do prowadzenia i uczestnictwa w działaniach bojowych, inna jest bowiem podstawa programowa dla funkcjonariuszy niepełniących służby w pionie bojowym. Skarżący nie brał udziału w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań. Z akt osobowych skarżącego nie wynika również, aby wobec jego osoby komisja lekarska podejmowała rozstrzygnięcie, co do określenia zdolności do służby w pododdziałach antyterrorystycznych. Stwierdzono więc, że nie było podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Główny Policji postanowieniem z 12 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu KGP w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, w szczególności podkreślając, że udział skarżącego w działaniach bojowych realizowany był jako "siły wsparcia", a tym samym przy wykonywaniu tych zadań służbowych związanych ze zwalczaniem terroryzmu brakuje przymiotu bezpośredniości. W odniesieniu do zarzutów skarżącego podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy KGP wskazał, że nie każde nabyte w trakcie służby uprawnienia i kwalifikacje, także te nabyte podczas szkoleń specjalistycznych w komórkach antyterrorystycznych są kwalifikacjami zawodowymi przygotowującymi do działań bojowych. W aktach osobowych skarżącego brak jest dokumentacji potwierdzającej uczestnictwo w którymkolwiek ze szkoleń, czy też kursów specjalistycznych dedykowanych dla funkcjonariuszy komórek antyterrorystycznych Policji, natomiast jak wynika z orzecznictwa WSA w Warszawie warunkiem koniecznym do uznania, że służba przebiegała w warunkach szczególnych, uprawniających do podwyższenia emerytury jest posiadanie uprawnień antyterrorystycznych minera-pirotechnika. Nie sposób też uznać, że kwalifikacje takie nie muszą znajdować oparcia w stosowanym dokumencie. Pobrane przez skarżącego wyposażenie służbowe nie świadczy również o tym, że realizował on działania bojowe, ponieważ każdy funkcjonariusz BOA KGP otrzymuje przydzieloną broń czy amunicję z racji samego pełnienia służby w tej komórce organizacyjnej Policji. Co więcej organ badał czy skarżący brał udział w działaniach bojowych, a nie czy w jego przydziale służbowym znajdowała się broń, która potencjalnie mogłaby zostać w takich działaniach użyta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2021 r. w wyniku rozpoznania skargi skarżącego na postanowienie KGP z 12 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd na wstępie wskazał, że nie było podstaw do przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego, bowiem w sprawie nie wystąpiły wątpliwości wymagające wyjaśnienia, natomiast wnioskowane dowody w postaci skierowania na badania okresowe lekarza medycyny pracy oraz karta wyposażenia pobranego przez skarżącego sprzętu nie mają znaczenia przy ustaleniu spełnienia przez skarżącego przesłanek wynikających z § 2 pkt 2 rozporządzenia z 4 maja 2005 r.
Zgodnie z ww. przepisem przesłankami podwyższenia emerytury policyjnej jest posiadanie uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji oraz udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań. Sąd pierwszej instancji powtarzając za organem stwierdził, że z dokumentacji sprawy nie wynika, aby skarżący te przesłanki spełniał. Zwrócono tutaj uwagę na fakt, że policjanci biorący udział w działaniach bojowych uczestniczą w specjalistycznym szkoleniu mającym za zadanie przygotowanie do takich działań, pozostali funkcjonariusze zaś odbywają programowe szkolenia, na podstawie odrębnych programów, które nie zakładają przygotowania ich do bezpośredniego udziału w działaniach bojowych. Nie ujawniono również dokumentów potwierdzających, że skarżący nabył kwalifikacje w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika. Natomiast w odniesieniu do udziału w działaniach bojowych Sąd potwierdził stanowisko organów, zgodnie z którym czynności wykonywane w ramach "sił wsparcia" nie stanowią działań bojowych.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie od organów na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Sądowi pierwszej instancji w związku z wydaniem zaskarżonego wyroku zarzucono:
I. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegające na wadliwej ocenie ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, prawidłowości przeprowadzenia przez Komendanta Głównego Policji postępowania w przedmiocie odmowy wydania Skarżącemu zaświadczenia żądanej treści tj. z naruszeniem ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz rozporządzeń tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a., art. 126 k.p.a. w zw. z § 14 pkt 3 rozporządzenia z 7 grudnia 2018 r. w zw. z § 2 pkt 2 lit. a, b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi na postanowienie KGP z 12 grudnia 2021 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia własnego z dnia 18 lutego 2021 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego kasacyjnie treści, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania regulujących wydawania zaświadczeń oraz przepisów wskazanych rozporządzeń polegających na nierozpatrzeniu przez Komendanta Głównego Policji w sposób rzetelny, wnikliwy i bezstronny, z uwzględnieniem interesu strony pełnej dokumentacji będącej w dyspozycji organu - znanej organowi z urzędu tj. z pominięciem dokumentacji potwierdzającej korzystanie przez skarżącego z urlopów dodatkowych i wyżywienia z tytułu udziału w działaniach związanych z fizycznym zwalczaniem terroryzmu, jak również wnioskowanej przez stronę (karty wyposażenia - przewidzianego dla funkcjonariuszy biorących udział w działaniach bojowych, karty badań lekarskich dopuszczających do wskazanych wyżej działań) i wyciągnięcie z tej niepełnej dokumentacji wniosków sprzecznych z zasadami logiki i prawidłowego wnioskowania polegających na przyjęciu, iż skarżący, mimo potwierdzenia faktów udziału w działaniach bojowych/szkoleniowych ze strony dyrektora BOA KGP złożonego do akt osobowych oraz w zapisach książek przebiegu służby za lata 2012-2016, i opisach stanowisk, nie zwalczał fizycznie terroryzmu w rozumieniu rozporządzenia, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wprost wynika, iż spełnił on oba warunki przewidziane w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. tj. zarówno w zakresie posiadanych uprawnień i kwalifikacji, jak również udziału, w ramach operacji zwalczania fizycznego terroryzmu oraz udziału w szkoleniach umożliwiających udział w takich działaniach,
2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 124 § 2 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z § 2 pkt 2 lit. a, b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi na postanowienie KGP z 12 grudnia 2021 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia własnego z 18 lutego 2021 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez Skarżącego kasacyjnie treści mimo sporządzenia przez organ uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, mimo jego obszerności:
i. z pominięciem merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy,
ii. w sposób wewnętrznie sprzeczny i tendencyjny, wskazujący z jednej strony na okoliczności i dowody potwierdzające udział skarżącego w fizycznym zwalczaniu terroryzmu poprzez wyszczególnienie nawet konkretnych przedsięwzięć oraz posiadanie przez niego kwalifikacji ściśle związanych z tego rodzaju służbą, w tym na stanowisko komórki merytorycznie właściwej tj. BOA KGP, a z drugiej deprecjonując stanowisko Dyrektora BOA KGP i przedstawiając argumentacje przeczącą wcześniejszym ustaleniom, co jest niewątpliwie wynikiem wadliwej interpretacji § 2 pkt. 2 lit. a, b rozporządzenia z 4 maja 2005 r., co w konsekwencji prowadziło do braku spójności uzasadnienia i utrudnia między-instancyjną polemikę z organem, które to uzasadnienie organu było faktycznie powieleniem w całości uzasadnienia postanowienia z 18 lutego 2021 r.,
3. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez:
i. sporządzenie uzasadnienia, mimo jego obszerności w sposób lakoniczny i ogólnikowy, bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi,
ii. przedstawienie przez Sąd, w uzasadnieniu wyroku, sprawy niezgodnie ze jej stanem rzeczywistym tj. bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy z naruszeniem przepisów postępowania (pominięcie istotnych dla sprawy dokumentów) oraz przepisów prawa materialnego w zakresie ich interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, w ślad za organem, że Skarżący kasacyjnie nie pełnił służby w warunkach określonych w § 2 pkt. 2 lit. a i b rozporządzenia z 4 maja 2005 r.
II. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie przez WSA w zaskarżonym wyroku, że Prezes Rady Ministrów prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego będące podstawą rozstrzygnięcia organu tj.:
1. § 2 pkt 2 lit. a, b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. poprzez jego błędną interpretacje i w konsekwencji niezastosowanie polegające na przyjęciu, że:
i. udział w działaniach prowadzonych przez BOA Policji lub pododdziałów antyterrorystycznych w ramach "sił wsparcia" nie może zostać zakwalifikowane jako bezpośrednie fizyczne zwalczanie terroryzmu, podczas gdy z literalnego brzmienia wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, iż nawet udział jedynie w szkoleniach przygotowujących do takich działań wypełnia ten warunek poprzez zastosowanie w pkt. b § 2 piet. 2 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. spójnika "lub",
ii. wpis do akt osobowych funkcjonariusza informacji o odbyciu szkoleń specjalistycznych i nabyciu w związku z tym specjalistycznych uprawnień i kwalifikacji, bez potwierdzenia ich uzyskania odpowiednimi certyfikatami, nie jest wystarczające do uznania, iż funkcjonariusz taki nabył uprawnienia i kwalifikacje, o których mowa we wskazanym przepisie, podczas gdy z jego literalnego brzmienia, jak również w innych przepisach rozporządzenia nie określono katalogu rodzaju dokumentów potwierdzających odbycie szkoleń oraz uzyskanie uprawnień i kwalifikacji jedynie respektowanych przez organ, zważywszy, iż w ramach służb mundurowych, prowadzonych jest szereg szkoleń wewnętrznych - specjalistycznych w ramach współpracy pomiędzy służbami, gdzie odbycie takich szkoleń jest jedynie odnotowywane w aktach osobowych,
2. § 14 pkt 3 rozporządzenia z 7 grudnia 2018 r. poprzez ich błędną interpretację polegająca na przyjęciu, iż w świetle tego przepisu karta wyposażenia, dokumenty potwierdzające przyznanie urlopu dodatkowego za udział w działaniach bojowych w wymiarze 13 dni, nie są dokumentami istotnymi do ustalenia, czy Skarżący kasacyjnie pełnił służbę, w warunkach określonych w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. , w sytuacji jak twierdził organ braku wskazania w aktach osobowych konkretnych czynności podejmowanych przez niego na zajmowanych stanowiskach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zgodnie z treścią § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. warunkiem podwyższenia emerytury funkcjonariusza jest spełnienie łącznie warunków w postaci: nabycia uprawnień i kwalifikacji (w tym w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych) realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, ABW lub przez Straż Graniczną oraz branie udziału w działaniach bojowych Policji, ABW SB lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa ABW lub Komendanta Służby Granicznej. W ocenie skarżącego z analizy brzmienia przedmiotowego przepisu wynika, że w ramach drugiego warunku wystarczające jest spełnienie jednego z warunków wymienionych w pkt. b § 2 pkt. 2 rozporządzenia z 4 maja 2005 r., co wynika z użytego w przepisie spójnika "lub". Przepis nie precyzuje również, że konieczne jest legitymowanie się dokumentem w postaci zaświadczenia lub certyfikatu potwierdzającego udział w procesie szkolenia.
Skarżący ponownie wskazał na dokumenty pośrednio świadczące o charakterze realizowanych przez niego obowiązków w tym: kartę wyposażenia skarżącego, z której wynika, że pobrał on sprzęt wysokospecjalistyczny wykorzystywany bezpośrednio w działaniach bojowych; dokumenty potwierdzające, że skarżącemu przysługiwał urlop z tytułu pełnienia służby przy fizycznym zwalczaniu terroryzmu oraz dokumenty potwierdzające korzystanie przez skarżącego z należności z tytułu wyżywienia w naturze dla funkcjonariuszy Policji biorących udział w szkoleniach lub ćwiczeniach z zakresu systemu obronnego kraju, działań antyterrorystycznych lub zarządzania kryzysowego, jeżeli trwają one powyżej 8 godzin.
Skarżący podniósł także, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ z jednej strony wskazuje na okoliczności i dowody potwierdzające udział skarżącego w fizycznym zwalczaniu terroryzmu, a z drugiej przedstawia odwrotne wnioski. W uzasadnieniu nie wyjaśniono również dlaczego Sąd uznał, że pominięte dokumenty nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy oraz z jakiej przyczyny nie uznano, że podejmowane przez skarżącego operacje i przedsięwzięcia nie spełniają wymogów wynikających z rozporządzenia z 4 maja 2005 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania równocześnie zrzekając się przeprowadzenia rozprawy. W piśmie wskazano, że brak jest dokumentów potwierdzających, że skarżący posiada uprawnienia i kwalifikacje zawodowe niezbędne do pełnienia służby w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Organ nie poprzestawał przy dokonywaniu weryfikacji na opiniach kierownika komórki organizacyjnej, a wymagał potwierdzenia w odpowiednich rejestrach, dokumentach itd. Podkreślono w tym miejscu, że zaświadczenie jako takie nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej i jest przejawem jedynie tego, co zawarte zostało w źródłach, na których bazuje organ wydający. Niedopuszczalne jest więc kompletowanie dodatkowego materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. W związku z powyższym dowody, które w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i administracyjnym przedstawiał skarżący nie mogły stanowić podstawy wydania zaświadczenia, a jedynie funkcję pomocniczą względem informacji zawartych w ewidencjach, rejestrach i innych danych posiadanych przez organ. Nie zmienia to jednak faktu, że Sąd odniósł się do podniesionych tam okoliczności, natomiast wskazał, że nie wpływają one na wynik sprawy i ich wystąpienie nie może stanowić podstawy do wnioskowania o udziale skarżącego w działaniach bojowych.
W odniesieniu do merytorycznej podstawy podwyższenia emerytury organ ponownie podkreślił, że z zasad logiki wynika, iż działania podejmowane w ramach "sił wsparcia" nie są tożsame z pojęciem działań bojowych, natomiast celem ustawodawcy było podwyższenie emerytury z tytułu bezpośredniego fizycznego zwalczania terroryzmu, obejmując pełnienie służby w jednostkach, komórkach wyposażonych w kompetencje do fizycznego zwalczania terroryzmu, ale w warunkach udziału w działaniach bojowych lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, oraz posiadania uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych. Ponownie też zauważono, że funkcjonariusze biorący udział w działaniach bojowych uczestniczą w specjalistycznych szkoleniach mających za zadanie przygotowanie do takich działań, natomiast funkcjonariusze niepełniący służby w pionie bojowym, w tym również skarżący, odbywają szkolenia na podstawie odrębnych programów, które nie zakładają ich przygotowania do bezpośredniego udziału w działaniach bojowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący w ramach skargi kasacyjnej powołał zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu powinny podlegać zarzuty naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero uznanie, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo pozwala na przejście do rozważań merytorycznych na tle przepisów materialnoprawnych. W przedmiotowej sprawie zarzuty procesowe są jednak ściśle związane z materialną podstawą rozstrzygnięcia, tak więc wskazywana kolejność nie może być zachowana.
Na wstępie rozważań przytoczyć należy treść art. 217 § 2 k.p.a., zgodnie z którym "zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego". Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).
Jak wyjaśnia doktryna prawnicza, wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa, a nie indywidualnym aktem administracyjnym (zob. np. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 217).
Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia więc tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 tej ustawy - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Celem postępowania wyjaśniającego jest zgodnie z powyższym zbadanie okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014r. I OSK 1518/12 LEX nr 1452122, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013r. I OSK 605/12 LEX nr 1369011, wyrok NSA z 27 października 2015 r. I OSK 674/14 CBOSA).
Niezależnie od uregulowanych w k.p.a. zasad dotyczących wydawania zaświadczeń, należy także uwzględnić stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Podstawą materialną wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie jest przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia z 4 maja 2005 r., zgodnie z którym "[e]meryturę funkcjonariusza podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki:
a) nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, albo nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika;
b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej".
W związku z powyższym uznać trzeba, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że przedstawione przez skarżącego dokumenty potwierdzające korzystanie przez skarżącego z urlopów dodatkowych i wyżywienia z tytułu udziału w działaniach związanych z fizycznym zwalczaniem terroryzmu, karta wyposażenia - przewidzianego dla funkcjonariuszy biorących udział w działaniach bojowych, karta badań lekarskich dopuszczających do wskazanych wyżej działań nie mogły odnieść skutku w przedmiotowej sprawie. W ramach postępowania zaświadczeniowego nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych czy ocen prawnych niewynikających z prowadzonych przez organ ewidencji. Odmienne stanowisko prowadziłoby do naruszenia konstrukcji zaświadczenia i jego sprawozdawczego charakteru wynikającego z przepisów k.p.a.
Mimo to, zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji zauważyły zgłaszane przez skarżącego dokumenty i odniosły się do nich w swoich rozstrzygnięciach wskazując na ich irrelewantność dla rozpatrywanej sprawy, a argumentację tę podziela Naczelny Sąd Administracyjny.
W kontekście korzystania przez skarżącego z bezpłatnego wyżywienia podstawą prawną takiego działania jest art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym funkcjonariuszowi Policji biorącemu udział w szkoleniach lub ćwiczeniach z zakresu systemu obronnego kraju, działań antyterrorystycznych lub zarządzania kryzysowego, jeżeli trwają one w sposób ciągły powyżej 8 godzin przysługuje wyżywienia w naturze. Słusznie wskazał więc organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przydział, korzystanie z wyżywienia i jego normy nie pozostają w związku z ustaleniem, stwierdzeniem i potwierdzeniem faktu udziału w procesie szkolenia mającym za cel przygotowanie do działań bojowych, ani nie potwierdzają i nie dokumentują okoliczności, że skarżący brał udział w działaniach bojowych. Okoliczności te nie są tożsame.
W analogiczny sposób potraktować należy okoliczność korzystania przez skarżącego z płatnego urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych z tytułu pełnienia służby przez co najmniej 80 godzin w miesiącu przy fizycznym zwalczaniu terroryzmu (§ 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2044 ze zm.) Co prawda rzeczywiście skarżący pełnił służbę w BOA KGP, które zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 8 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP poz. 13, z późn. zm., wydanym na podstawie § 13 ust. 3 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50, z późn. zm.) było komórką organizacyjną Komendy Głównej Policji zajmującą się fizycznym zwalczaniem terroryzmu oraz organizowaniem, koordynowaniem i nadzorowaniem działań Policji w tym zakresie (§ 22 ust. 1 zarządzenia nr 2 KGP). Nie oznacza to jednak, że samo nawiązanie stosunku służbowego w danej komórce organizacyjnej prowadzi do wniosku, że zatrudniony w niej funkcjonariusz zajmuje się fizycznym zwalczaniem terroryzmu.
Nie zasługuje również na uznanie zarzut naruszenia § 14 pkt 3 rozporządzenia z 7 grudnia 2018 r. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w świetle tego przepisu karta wyposażenia, dokumenty potwierdzające przyznanie urlopu dodatkowego za udział w działaniach bojowych w wymiarze 13 dni, nie są dokumentami istotnymi do ustalenia, czy skarżący kasacyjnie pełnił służbę, w warunkach określonych w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 4 maja 2005 r. Z powołanego przepisu wynika, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej lub Krajowej Administracji Skarbowej. Błędnie przyjmuje skarżący, że przepis ten pozwala na wykorzystanie w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego dowodów nie będących w posiadaniu samego organu rozpoznającego wniosek o wydanie zaświadczenia, bowiem taka interpretacja stałaby w sprzeczności z koncepcją postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach postępowania zaświadczeniowego. Z przepisu tego wynika jedynie, gdzie organ może poszukiwać informacji na temat spełniania przez wnioskodawcę przesłanek podwyższenia. Zarzut ten należy więc uznać za chybiony.
Przechodząc do oceny warunków podwyższenia emerytury policyjnej należy ponownie wskazać, że oprócz podstawowego warunku bezpośredniego fizycznego zwalczania terroryzmu rozporządzenie z 4 maja 2005 r. wskazuje warunki ściśle określone, które są niezbędne do łącznego spełnienia zawarte w lit. a) i b) § 2 pkt 2 ww. aktu. Pierwsza przesłanka odnosi się do posiadanych uprawnień i kwalifikacji funkcjonariusza do udziału w działaniach bojowych, natomiast druga dotyczy jego udziału w takich działaniach lub udziału w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań. Zasadnie wskazał organ, a za nim Sąd pierwszej instancji, że pod pojęciem "działań bojowych" rozumieć należy zespół czynności realizowanych jako działanie zespołowe przez uzbrojonych i wyposażonych w specjalistyczny sprzęt policjantów posługujących się taktyką antyterrorystyczną, specjalną lub minersko-pirotechniczna, poza tym działania bojowe są realizowane w ramach szturmu natychmiastowego albo szturmu planowego, które kończą się w chwili osiągnięcia celu postawionego zadania, a definicja taka wynika z zarządzenia nr 19 KGP z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie metod i form działania pododdziałów antyterrorystycznych Policji oraz komórek minersko-pirotechnicznych Policji.
Po wstępnej analizie przedmiotowego przepisu należy więc zdyskwalifikować twierdzenia skarżącego jakoby wystarczające było jedynie spełnienie przesłanki udziału w szkoleniach przygotowujących do działań bojowych, bowiem przesłanki wynikające z lit a) i b) § 2 pkt 2 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. odczytywać należy osobno. W kontekście pierwszej przesłanki wymienionej w § 2 pkt 2 lit. a) w niniejszej sprawie organ bazując na aktach osobowych skarżącego oraz materiale dowodowym zebranym przy uprzednim wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia tożsamej treści ustalił, że skarżący brał udział w szkoleniach i treningach strzeleckich (w tym strzelaniach statycznych, szybkich, z dynamiczną zmianą stanowiska strzeleckiego, taktyce antyterrorystycznej, specjalnej taktyce strzelania, treningach bezstrzałowych), taktyce zdobywania pomieszczeń, szkoleniu paramedycznym stosowanym w działaniach bojowych, doskonaleniu techniki jazdy, ćwiczeniach antyterrorystycznych METRO, szkoleniu CBRN (zagrożenia nuklearne, chemiczne i biologiczne). Z przekazanych informacji wynika, iż wymieniony uczestniczył również w szkoleniu strzeleckim na poligonie w Wędrzynie oraz w kursie rozpoznania pirotechnicznego. Organy uznały, jednak że kwalifikacje posiadane przez skarżącego nie pozwalają na uznanie, że przesłanka z § 2 pkt 2 lit. a) została wypleniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie wskazał organ I instancji, że szkolenie policjantów pełniących służbę w pionie bojowym znacząco różni się od programu szkolenia innych funkcjonariuszy Policji. Szkolenia specjalistyczne warunkujące możliwość pełnienia służby w danej komórce organizacyjnej Policji mają na celu przygotowanie funkcjonariuszy tych jednostek do prowadzenia i uczestnictwa w działaniach bojowych. Szkolenia takie są co więcej dedykowane policjantom pododdziałów antyterrorystycznych, a jako przykład można wskazać na powołany przez organ w ramach odpowiedzi na skargę kasacyjną "Program szkolenia wysokościowego i śmigłowcowego w ramach doskonalenia zawodowego dla policjantów pododdziałów antyterrorystycznych", którego ukończenie prowadzi do uzyskania uprawnień instruktorskich, a jego nabycie potwierdza odpowiedni egzamin. Jest to więc znacząca różnica względem szkoleń odbytych przez skarżącego.
Skarżący jako funkcjonariusz Sekcji Zabezpieczenia Technicznego i Transportu Wydziału Wsparcia Technicznego oraz Sekcji Zabezpieczenia Działań Wydziału Wsparcia Technicznego BOA KGP nie działał w pionie bojowym, a tym samym nie przechodził szkolenia specjalistycznego związanego z udziałem w działaniach bojowych, bowiem jego zakres obowiązków, jak wynika z karty opisu stanowiska pracy zatwierdzonej w dniu 5 września 2011 r. przez dyrektora BOA KGP), zakłada m.in. udział w działaniach prowadzonych przez BOA lub pododdziały antyterrorysty polegających na fizycznym zwalczaniu zamachów terrorystycznych w ramach sił wsparcia. Ww. szkolenia, w których skarżący brał udział zdecydowanie podnoszą kwalifikacje skarżącego, natomiast jak wskazał dyrektor BOA KGP nie stanowią elementu programu szkolenia specjalistycznego i nie zakładają przygotowania funkcjonariuszy do bezpośredniego udziału w działaniach bojowych.
Przechodząc do oceny wystąpienia drugiej przesłanki tj. udziału w ramach obowiązków służbowych w działaniach bojowych Policji lub procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez KGP, zasadnie ustalono, że skarżący w takich działaniach nie brał udziału. Materiał dowodowy w tym zakresie stanowi, że skarżący w ramach wykonywanych czynności, jak wynika z kwerendy książek przebiegu służby, realizował następujące czynności:
– w dniach 31 maja 2012 r. oraz 1 czerwca 2012 r. brał udział w ćwiczeniach antyterrorystycznych METRO,
– w dniach 22 i 28 czerwca 2012 r. oraz w dniu 1 lipca 2012 r. brał udział w zabezpieczeniu kontrterrorystycznym EURO 2012,
– w dniu 11 listopada 2012 r. brał udział w zabezpieczeniu kontrterrorystycznym obchodów Święta Niepodległości,
– w dniach 15 i 16 października 2013 r. oraz w dniu 24 czerwca 2014 r. uczestniczył w zabezpieczeniu działań bojowych realizacyjnych oraz ćwiczeniach antyterrorystycznych,
– w dniu 6 listopada 2014 r. brał udział w konwoju świadka koronnego (funkcja kierowcy), w dniu 11 listopada 2014 r. uczestniczył w zabezpieczeniu kontrterrorystycznym obchodów Święta Niepodległości,
– w dniach 29 i 30 października 2015 r. brał udział w ćwiczeniach antyterrorystycznych RO,
– w dniach 26, 28 i 30 lipca 2016 r. oraz w dniu 1 sierpnia 2016 r. uczestniczył w zabezpieczeniu kontrterrorystycznym Światowych Dni Młodzieży.
W ramach powyższych czynności służbowych skarżący brał udział jako "siły wsparcia". Słusznie wskazał organ a za nim Sąd pierwszej instancji, że działania skarżącego w ramach wykonywania czynności służbowych miały charakter logistyczny i organizacyjny wobec pionu bojowego BOA KGP, a potwierdzeniem tych twierdzeń jest wskazana już wcześniej karta opisu stanowiska służbowego skarżącego oraz dokumenty określające zakres zadań poszczególnych jednostek organizacyjnych KGP w tym decyzja nr 2/08 dyrektora BOA KGP z 2 czerwca 2008 r. w sprawie szczegółowej struktury organizacyjnej i schematu organizacyjnego BOA KGP, podziału zadań między dyrektorem a jego zastępcą oraz zadań komórek organizacyjnych niższego szczebla. Nie bez powodu ustawodawca odróżnił te dwa tryby służby i wyróżnił bezpośredni udział w działaniach bojowych oraz udział w charakterze sił wsparcia, a łączenie tych kategorii w jedną i związanych z nimi konsekwencji dla funkcjonariuszy jest niezasadne.
W kontekście naruszenia art. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że na jego podstawie skarżący co do zasady próbuje zakwestionować ustalony w sprawie stan faktyczny. Takie działanie zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie może zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podnieść też trzeba, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd trafnie odniósł się do oceny spełniania przez skarżącego przesłanek do podwyższenia emerytury, a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w pełni spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa.
Jako że zarzuty skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.