III OSK 560/23

III OSK 560/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Go 89/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-12-07
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 3, art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 184, art. 204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d, art. 13 ust. 1, art. 14, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 89/22 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Prezesa Zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Prezesa Zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 89/22 oddalił skargę J. K. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Prezesa Zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także jako: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Skarżący pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. zwrócił się do organu, na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) jaka jest obecnie wysokość całościowej dziennej stawki żywieniowej przypadającej na jednego pacjenta szpitala?;
2) podanie liczby skarg dotyczących niewłaściwego żywienia lub zatrucia w szpitalu zgłoszonych do szpitala w latach: 2019, 2020, 2021 i 2022;
3) faktury za catering – otwarcie Oddziału Ratunkowego – czerwiec 2022 r.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 12 lipca 2022 r., na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował skarżącego, że jego wniosek zostanie rozpoznany najpóźniej do dnia 29 sierpnia 2022 r., a jako przyczynę przedłużenia terminu rozpoznania wniosku organ podał znaczne obciążenie personelu administracyjnego szpitala wywołane bieżącymi obowiązkami, a także konieczność dokonania rzetelnej i wnikliwej analizy przedmiotowego wniosku. Z kolei w piśmie z dnia 29 sierpnia 2022 r. organ poinformował skarżącego, że dzienna stawka żywieniowa na jednego pacjenta wynosi obecnie 22,68 zł, w wymienionym przez skarżącego we wniosku okresie nie zanotowano zatruć, a w 2021 roku zgłoszono do szpitala jedną skargę dotyczącą niewłaściwego żywienia, zaś nawiązując do pytania o catering zorganizowany w związku z otwarciem Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, organ wskazał, że to nie Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] ponosił koszty w tym zakresie.
W związku z powyższym, w piśmie z dnia 29 sierpnia 2022 r. skarżący skierował do organu kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ponownie powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym razem żądając udzielenia informacji w zakresie odpowiedzi na pytanie: "Kto zamówił i zapłacił za Catering w dniu otwarcia Szpitalnego Oddziału Ratunkowego?".
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 12 września 2022 r. poinformował skarżącego, że wyrażone we wniosku z dnia 29 sierpnia 2022 r. żądanie w ogóle nie odnosi się do sfery działalności organu, a zatem nie mieści się w kategorii wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ani art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tej przyczyny zdaniem organu niemożliwe jest udzielenie skarżącemu w trybie dostępu do informacji publicznej żądanej przez niego informacji. Ponadto, organ dodał, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to podmiot do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenie takiej informacji, nie wydaje decyzji odmownej w trybie art. 16 ust. 1 (lub art. 17 ust. 1) ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jedynie zawiadamia pisemnie wnioskodawcę o tym, że wnioskowana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ustawy.
W piśmie z dnia 15 września 2022 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 29 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej i zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek we wskazanym przez ustawodawcę terminie i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji, wniósł o stwierdzenie, że doszło w niniejszej sprawie do bezczynności, a także o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi J. K. podniósł, że do dnia złożenia niniejszej skargi, nie została mu udzielona wnioskowana informacja publiczna i nie została także wydana decyzja administracyjna w sprawie, a zatem organ pozostaje w jego ocenie w bezczynności. Skarżący podkreślił jednocześnie, że na równi z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, informacji wymijającej, nieprecyzyjnej, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek, zgodnie z którym żądanie skarżącego nie odnosi się do sfery działalności adresata wniosku i nie dotyczy posiadanej przez organ informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem wywody przedstawione przez skarżącego w skardze są w ocenie organu bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 89/22 oddalił skargę J. K. na bezczynność Prezesa Zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wniosek skarżącego z dnia 29 sierpnia 2022 r. był powiązany z jego poprzednim wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej datowanym na dzień 29 czerwca 2022 r., w ramach którego skarżący domagał się, m.in. udostępnienia faktur za catering zamówiony w związku z otwarciem Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, z poprzednio udzielonej skarżącemu informacji jasno wynikało, że takich faktur organ nie posiada, gdyż catering nie był finansowany ze środków szpitala, co z kolei świadczy o tym, że nie był on finansowany ze środków publicznych, których dysponentem byłby organ, a tylko taka przesłanka czyniłaby przedmiot wniosku informacją publiczną w zakresie związanym z wykonywanymi przez organ zadaniami publicznymi.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska wyrażonego w skardze, zgodnie z którym informacja ma być udzielona nawet wtedy, gdy przedmiot wniosku nie dotyczy wyłącznie sfery działalności adresata i uznał takie rozumienie prawa dostępu do informacji publicznej za zbyt szerokie. W takiej sytuacji bowiem podmiot byłby zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej również w sytuacji, w której obowiązek ten obejmowałby konieczność udzielenia informacji, które nie tylko nie wiążą się z zadaniem publicznym realizowanym przez adresata wniosku, ale także informacji, które dotyczą podmiotów niebędących podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych i niekorzystających ze środków publicznych.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że ponowny wniosek skarżącego nie dotyczył uzyskania informacji o działalności szpitala i wydatkowania środków publicznych, którymi szpital dysponuje, lecz uzyskania informacji o innym podmiocie, co do którego skarżący nie wskazał nawet czy jest lub może być podmiotem publicznym. Sąd I instancji dodał, że skarżący, który posiada dobre rozeznanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, czego dowodem są liczne sprawy z jego skarg toczące się przed tutejszym sądem, także dotyczące szpitala w S., wiedząc już, że catering nie został sfinansowany ze środków publicznych, którymi dysponuje Szpital, ani we wniosku ani w skardze nie podnosił, że informacja, kto sfinansował ten catering ma jakikolwiek związek ze sferą zadań publicznych i finansami publicznymi, także innych podmiotów, które mają jakiekolwiek związki ze szpitalem. Dlatego w ocenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim uznać należało, na tle wynikającym z wniosku i akt sprawy, że żądana przez skarżącego informacja nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu ustawy i w takiej sytuacji zgodne z prawem było udzielenie przez organ takiej pisemnej odpowiedzi, jakiej udzielono w piśmie z dnia 12 września 2022 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy i wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, a także o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Rozstrzygnięciu zarzucono:
I) w oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 61 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że żądana przez skarżącego informacja w przedmiocie wskazania "kto zamówił i zapłacił za catering w dniu otwarcia Szpitalnego Oddziału Ratunkowego", nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji gdy powyższa informacja dotyczy uroczystości promocyjnej Szpitala zorganizowanej na terenie placówki, a więc przedmiotu działalności placówki oraz darowizny przekazanej na rzecz Szpitala (w formie rzeczowej - cateringu), a więc informacji o dochodzie publicznym, tj. majątku organu;
2) art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji o przedmiocie działalności organu oraz o majątku organu, w sytuacji gdy powyższa informacja dotyczy uroczystości promocyjnej Szpitala zorganizowanej na terenie placówki, a więc przedmiotu działalności placówki oraz darowizny przekazanej na rzecz Szpitala (w formie rzeczowej - cateringu), a więc informacji o dochodzie publicznym tj. majątku organu;
II) w oparciu o art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 13 ust. 1 oraz art. 14 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podmiot ten nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że nie ulega wątpliwości, że Prezes Zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś informacje objęte wnioskiem skarżącego stanowią informacje odnoszące się do publicznej sfery działalności organu, jak również do jego majątku.
Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że za błędne należy uznać twierdzenia organu, że skoro koszt cateringu nie był finansowany ze środków publicznych, których dysponentem był organ, to informacja dotycząca tego kosztu nie stanowi informacji publicznej. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że uroczystość otwarcia nowego oddziału szpitala była wydarzeniem publicznym, zaś koszt cateringu, bezpośrednio dotyczy zadań i majątku organu, a ponadto skoro zgodnie z twierdzeniami organu, koszt zorganizowania tego cateringu był finansowany przez podmiot zewnętrzny, to uznać należy współpracę organu z tym podmiotem jako mającą charakter sponsorski, a więc finansowanie cateringu wydarzenia należy rozumieć jako darowiznę na rzecz organu. Wobec powyższego, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie informacja kto finansował przedmiotowy catering, a co za tym idzie, kto dokonał darowizny na rzecz organu, stanowi informację publiczną.
W związku z powyższym w ocenie strony skarżącej kasacyjnie dane, o które wnioskował skarżący we wniosku z dnia 29 sierpnia 2022 r. stanowią informację publiczną i winny zostać mu udostępnione, a organ powinien zastosować art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i rozpoznać wniosek skarżącego w 14-dniowym terminie. Tymczasem, jak wskazała strona skarżąca kasacyjnie, do dnia złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji we wskazanej przez niego formie, jak i nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, dlatego też zdaniem strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji oddalając skargę w niniejszej sprawie naruszył art. 149 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania podtrzymując stanowisko wyrażane dotychczas w toku postępowania i uznając zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok za w pełni zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowne oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 oraz art. 14 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej i w konsekwencji oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy przede wszystkim, że Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie stosował art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. określającego kompetencje Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu, a zatem nie mógł naruszyć tego przepisu. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powiązany został z art. 13 ust. 1, art. 14 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jednakże w związku z tym, że – jak wynika z treści zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej – intencją skarżącego było zakwestionowanie prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny złożonego wniosku i zakwalifikowania go jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji oddalenia jego skargi na bezczynność, to dla skuteczności tego zarzutu niezbędne było wskazanie przede wszystkim na art. 151 p.p.s.a., który stanowił podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim, w powiązaniu z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., który dotyczy trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, a wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Niezależnie od powyższego i w nawiązaniu do tego, że w ramach omawianego zarzutu wskazano natomiast na naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. określającego decyzję administracyjną jako formę odmowy udostępnienia informacji publicznej, dodać należy, że w sprawie ponad wszelką wątpliwość nie tylko nie wydano decyzji, lecz również nie widziano podstaw do jej wydania wskazując w treści odpowiedzi z dnia 12 września 2022 r., że wniosek z dnia 29 sierpnia 2022 r. nie dotyczył informacji publicznej, a zatem zarzut ten również w tym zakresie nie mógł być zasadny, a podnoszone na jego podstawie stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, według którego w sprawie błędnie przyjęto, że organ nie pozostaje w bezczynności i w konsekwencji niezasadnie oddalono skargę, nie znajduje w tym stanie rzeczy jakichkolwiek podstaw.
Skoro zatem w złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, to oznacza to, że brak tego rodzaju skutecznych zarzutów powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.
Również zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieskuteczne. Konstrukcja tych zarzutów, w których wskazano na błędną wykładnię prawa materialnego, pozwala na ich łączne rozpoznanie, bowiem treść zarówno zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. dotyczy w istocie błędnej kwalifikacji treści żądania skarżącego zawartego w jego wniosku z dnia 29 sierpnia 2022 r. jako nieobejmującej informacji publicznej, co oznacza, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie omawianych zarzutów kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. W odniesieniu do tak skonstruowanych zarzutów wskazać należy że strona skarżąca kasacyjnie, podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa powinna wskazać, na czym polega błędna wykładnia tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia ww. przepisów. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała, na czym polega błędne rozumienie wskazanych przez nią przepisów przez Sąd I instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji. Treść omawianych zarzutów ewidentnie wskazuje na to, że na ich podstawie strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. ocenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 sierpnia 2022 r. Naruszenia przywołanych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje bowiem w nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że żądana przez skarżącego informacja w przedmiocie wskazania kto zamówił i zapłacił za catering w dniu otwarcia Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji gdy powyższa informacja dotyczy uroczystości promocyjnej szpitala zorganizowanej na terenie placówki, a więc przedmiotu działalności placówki oraz darowizny przekazanej na rzecz szpitala (w formie rzeczowej - cateringu), a więc informacji o dochodzie publicznym, tj. majątku organu. Strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje tym samym, w ramach omawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych w nich przepisów, ustalenia odnoszące się do zakwalifikowania żądanych informacji jako niepodlegających udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny a zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się w niniejszej sprawie niezasadne.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
W zakresie wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do ich zasądzenia. Zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Niemniej jednak do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Sąd powinien każdorazowo rozważyć, czy czynność, która spowodowała koszty była w ujęciu obiektywnym potrzebna do realizacji praw strony oraz czy i do jakiego poziomu poniesione koszty stanowiły także z obiektywnego punktu widzenia wydatek konieczny (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r., I OZ 498/08, LEX nr 494311). W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie poniósł kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, a złożona przez niego odpowiedź na skargę kasacyjną została sporządzona osobiście przez Wiceprezesa Zarządu.