III OSK 5541/21

III OSK 5541/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Maciej Kobak
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1533/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-01-15
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 185 PAR 1, 207 PAR 2, 182 PAR 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1533/20 w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 maja 2020 r., nr 74/2020/KUZ w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego oraz odmowy nałożenia obowiązku likwidacji urządzeń wodnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1533/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi J.W. (skarżący) na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 maja 2020 r., nr 74/2020/KUZ w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego oraz odmowy nałożenia obowiązku likwidacji urządzeń wodnych, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 2).
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 29 grudnia 2017 r. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. złożył do Starosty Nowosądeckiego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącemu decyzją Wojewody Nowosądeckiego z 15 kwietnia 1996 r., znak OS.IV.6210/25/96 na pobór wód z potoku B. w km 18+550 w ilości maksymalnej 1500 l/sek przy przepływie w korycie potoku w przekroju ujęcia wynoszącym 2020 l/sek; przy przepływie większym lub mniejszym od 2020 l/sek maksymalny pobór wód będzie różnicą pomiędzy wielkością aktualnego przepływu a wartością 580 l/sek; przy przepływie o nałożenie obowiązku likwidacji urządzeń wodnych służących do poboru wód.
Następnie wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne starostowie utracili właściwość w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w związku czym niezakończone postępowanie zostało przekazane na mocy art. 545 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310) Dyrektorowi Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
Decyzją z 4 grudnia 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego J.W. decyzją Wojewody Nowosądeckiego z 15 kwietnia 1996 r. oraz odmówił nałożenia na J.R. i S.R. obowiązku likwidacji urządzeń wodnych służących do poboru wód.
Rozpoznając odwołanie skarżącego od tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jest tylko pismem informującym stronę lub strony o uruchomieniu procesu w określonej przedmiotowo i podmiotowo sprawie administracyjnej. Pismo to ma charakter czynności materialno-technicznej, która ze swej istoty nie rozstrzyga niczyich praw, ani też obowiązków - nie rozstrzyga o zainicjowaniu wnioskowego postępowania administracyjnego. Zdaniem organu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego zainicjował wniosek Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. z 29 grudnia 2017 r. Na podstawie art. 545 ust. 5 ustawy Prawo wodne sprawa wszczęta tym wnioskiem i niezakończona została przekazana przez Starostę Nowosądeckiego organowi właściwemu tj. Dyrektorowi Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przy protokole z dnia 8 stycznia 2018 r. Dlatego też w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą orzekania są, zgodnie z art. 545 ust 4 ustawy Prawo wodne, przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.
Następnie wywiódł, iż art. 138 Prawa wodnego z 2001 r. nie zawierał uregulowania dotyczącego kręgu stron postępowania, zatem zastosowanie w sprawie ma art. 28 k.p.a. We wniosku Związek wskazał, że jest użytkownikiem rybackim cieku oraz uprawnionym do rybactwa w obwodzie rybackim, zaś będące przedmiotem postępowania pozwolenia wodnoprawne dotyczy korzystania z zasobów wodnych cieku, co zmniejsza poziom wody w potoku, a tym samym dostępność siedlisk dla ryb. Wskazał, że wpływając na ogół gatunków ryb występujących w cieku, korzystający z pozwolenia wodnoprawnego zakład oddziałuje na prowadzoną przez Okręg gospodarkę rybacką, czyniąc tym samym Okręg stroną postępowań w sprawie posiadanego przez skarżącego pozwolenia wodnoprawnego.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym ustalone zostało, że decyzja Wojewody Nowosądeckiego z 15 kwietnia 1996 r. uzyskała przymiot ostateczności w dniu 14 maja 1996 r. Zatem z uwagi na przepis art 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne, pozwolenie udzielone skarżącemu decyzją Wojewody Nowosądeckiego z 15 kwietnia 1996 r. obowiązywało do dnia 14 maja 2016 r., kiedy pozwolenie to wygasło z mocy prawa. Decyzja wydawana na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 2001 r. ma charakter deklaratoryjny, a tym samym potwierdza jedynie istniejący stan prawny, a nie tworzy nowego, co oznacza, że wywołuje ona skutki prawne wstecz, czyli od chwili wystąpienia przesłanek uzasadniających wygaśnięcie.
Dalej organ wyjaśnił, że nie można uznać by skarżący pobierał wody potoku B. ujęciem w km 18+550 w ramach zwykłego bądź powszechnego korzystania z wód - zwłaszcza wobec uzyskania przez niego na to działanie pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący korzystał z wód w ramach szczególnego korzystania z wód na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Wojewody Nowosądeckiego z 15 kwietnia 1996 r. Tym samym organ I instancji zasadnie odmówił nałożenia obowiązku usunięcia urządzenia wodnego, bowiem urządzenie to jest wykorzystywane do realizacji pozwolenia wodnoprawnego udzielonego R. Sp. z o.o. decyzją z 23 października 2018 r.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący zarzucając w niej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 7, 77 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 133 i 138 Prawa wodnego, art. 414 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2017 r., art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 11 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, art. 545 ust. 4 ustawy Prawo wodne z 2017 r., art. 11 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 33 Prawa wodnego.
Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, że organy prawidłowo przyjęły, że przepis art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, określa zamknięty katalog podmiotów legitymowanych jako strona postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, jako przepis szczególny wobec normy art. 28 k.p.a.
W ocenie Sądu, z przedstawionego stanowiska Okręgu nie wynika przymiot strony Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. w niniejszym postępowaniu. Interesu prawnego strony w tym postępowaniu nie można wywieźć z faktu bycia użytkownikiem rybackim cieku oraz uprawnionym do rybactwa w obwodzie rybackim. Z kolei odwołanie się do korzystania przez skarżącego z zasobów wodnych cieku, i poprzez to korzystanie zmniejszenie się poziomu wody w potoku, a tym samym występujących w cieku, co oddziałuje na prowadzoną przez Okręg gospodarkę rybacką, odnosi się do samego pozwolenia wodnoprawnego i jego ustaleń, zaś te ustalenia pozwolenia wodnoprawnego nie są przedmiotem tego postępowania.
Zdaniem Sądu dla ustalenia interesu prawnego w przedmiotowej sprawie istotne jest to, że przedmiotem sprawy jest stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne z uwagi na upływ 20 lat od dnia, w którym decyzja o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna. Organ w tym postępowaniu skupia się zatem na fakcie, czy czas obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego wygasł z mocy prawa, a to pozostaje bez wpływu na interes prawny lub obowiązek Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie Okręg nie wykazał swojego interesu prawnego lub obowiązku do posiadania przymiotu strony, a zatem również do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. Tym niemniej stosownie do art. 138 ust. 1 Prawa wodnego stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony. Jednakże okoliczność, że postępowanie nie zostało wszczęte skutecznie wnioskiem Okręgu a z urzędu, ma istotne znaczenie, z uwagi na przepisy prawne, które mogły być podstawą orzekania. Wszczęcie postępowania z urzędu nastąpiło zawiadomieniem z 15 marca 2019 r. skierowanym do stron postępowania. W dacie tej nie obowiązywały już przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w oparciu o które wydano zaskarżone decyzje.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 4b ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 6a ust. 1, art. 7 ust. 2 i 2a ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, w zw. z art. 138 ust. 1 i 2 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącemu kasacyjnie, będącemu uprawnionym do rybactwa w obwodzie rybackim rzeki Białki, nie przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do inicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego oraz nałożenia obowiązku likwidacji urządzeń wodnych, a w konsekwencji że skarżący kasacyjnie nie był legitymowany do zainicjowania postępowania będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Związek podniósł, że Sąd dokonując wykładni art. 28 k.p.a. nie wziął pod uwagę przepisów ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Wskazał, że wynikające z tej ustawy uprawnienia i obowiązki uprawnionego do rybactwa, choć wynikają z umowy z organem administracji to dotyczą wykonywania zadań publicznych, a więc mają charakter publicznoprawny. Organy administracji wykonują w tym zakresie uprawnienia administracyjne i z zakresu prawa własności przy udziale podmiotów administrujących, którymi są uprawnieni do rybactwa. Zatem dla ochrony możliwości wykonywania przejętych zadań publicznych, użytkownik rybacki wód posiada interes prawny w postępowaniach administracyjnych, które dotyczą kwestii mogących mieć wpływ na wykonywanie spoczywających na nim obowiązków.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie posiadanie interesu prawnego nie wynika, wiec z samego faktu użytkowania obwodu rybackiego, lecz z obowiązków publicznoprawnych jakie zostały nałożone na uprawnionego do rybactwa przez ustawę o rybactwie śródlądowym. Ponadto wskazał, że Sąd nie zwrócił uwagi, iż przedmiotem wniosku skarżącego kasacyjnie było (1) stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz (2) nałożenie obowiązku likwidacji urządzeń wodnych służących do poboru wody na podstawie art. 138 ust. 2 ustawy Prawo wodne (względnie art. 139 ust. 1 ustawy). Jak wynika zaś z tych przepisów przedmiotem decyzji stwierdzającej wygaśniecie pozwolenia wodnoprawnego nie jest wyłącznie kwestia upływu czasu obowiązywania tego pozwolenia, ale także nałożenie na zakład obowiązków dotyczących usunięcia wpływu działalności zakładu na środowisko (w tym wody). Obowiązki te z reguły przybierają charakter robót budowlanych/rozbiórkowych na istniejących urządzeniach wodnych. Nałożenie decyzją stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego takich obowiązków, jak też późniejsza ich realizacja na terenie obwodu rybackiego ma wpływ na wykonywanie zadań publicznych poruczonych uprawnionemu do rybactwa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni w N. z dnia 4 grudnia 2019 r., którą stwierdzono wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego J. W. decyzją Wojewody Nowosądeckiego z dnia 15 kwietnia 1996 r. oraz odmówiono nałożenia na J. W. obowiązku likwidacji urządzeń służących do poboru wód argumentując, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. nie posiada interesu prawnego w byciu stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a co za tym idzie na podstawie jego wniosku nie mogło zostać wszczęte postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Odnosząc się zaś do możliwości wszczęcia postępowania w tej sprawie z urzędu Sąd I instancji zauważył, że przyjmując, iż datą wszczęcia postępowania był dzień 15 marca 2019 r., to w takiej sytuacji zakażona jak i poprzedzająca ją decyzja nie mogły zostać wydane w oparciu o przepisy prawa wodnego z 2001 r.
Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do braku interesu prawnego Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N., który uprawniałby ten podmiot do bycia stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego nie zasługuje na aprobatę.
Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego to odrębna indywidualna sprawa administracyjna, która nie stanowi kontynuacji i nie może być jednoznacznie utożsamiana ze sprawą administracyjną o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Wobec powyższego podstawy do ustalenia legitymacji podmiotów w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie może stanowić przepis art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, lecz art. 28 k.p.a.
Przypomnieć należy, że wniosek Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego został złożony w dniu 29 stycznia 2017 r., a więc w dacie obowiązywania ustawy Prawo wodne z 2001 r. Zgodnie zaś z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. 2017 r., poz. 1566) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia wżycie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają więc przepisy ustawy Prawo wodne z 2001 r.
Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Zauważyć należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby podmiot powołujący się na posiadanie własnego interesu prawnego był zobligowany do wskazania konkretnego przepisu, z którego ten interes ma się wywodzić. Wystarczy więc, że zostaną podane okoliczności faktyczne, pewne elementy, z których on wynika, organ zaś we własnym zakresie powinien okoliczności te zweryfikować w aspekcie konkretnych norm prawnych, pod które one podpadają (zob. per analogiam – wyroki NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1855/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 69/10).
Wojewódzki Sąd Administracyjny negując posiadanie interesu prawnego skarżącego kasacyjnie nie odniósł się do stosownych norm prawa materialnego regulujących sytuację prawną tego podmiotu. Mając na względzie, że postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu, należało sięgnąć do przepisów regulujących status, prawa i obowiązki użytkownika obwodu rybackiego. Zauważyć bowiem należy, że składając wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego skarżąca kasacyjnie powołała się na te prawa i obowiązki. Zwrócić należy uwagę, że art. 13 ust. 2 Prawa wodnego stanowi źródło uprawnień i obowiązków skarżącego kasacyjnie. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem publiczne śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowiące własność Skarbu Państwa, są obligatoryjnie oddawane przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej do rybackiego korzystania w drodze użytkowania obwodu rybackiego ustanowionego na podstawie ustawy o rybactwie śródlądowym. Tym samym ustanowienie obwodu rybackiego na publicznych płynących wodach powierzchniowych nie jest fakultatywnym uprawnieniem organu administracyjnego, lecz jego obowiązkiem. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. jest użytkownikiem obwodu rybackiego na odcinku rzeki, na której J.W. posiada ujęcie wody, to także jest podmiotem uprawnionym do rybactwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, zgodnie z którym do chowu, hodowli lub połowu ryb w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej na podstawie art. 13 ust. 3 albo umowy, o której mowa w art. 217 ust. 6 ustawy - Prawo wodne - zwana "uprawnionym do rybactwa" (brzmienie przepisu z daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, to jest na dzień 29 grudnia 2017 r.). Podmiot uprawniony do rybactwa przykładowo: potwierdza posiadanie zezwolenia na amatorski połów ryb określając i ustalając podstawowe warunki uprawiania amatorskiego połowu ryb (art. 7 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym), zarybia wody (art. 4b ustawy o rybactwie śródlądowym), prowadzi racjonalną gospodarkę rybacką polegającą na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa (art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym). Zakres uprawnień i obowiązków podmiotu będącego użytkownikiem obwodu rybackiego i uprawnionym do rybactwa nie wynika więc jedynie z umowy ale ma swoje źródło w prawie publicznym, a organy administracji wykonują w tym zakresie uprawnienia administracyjne i z zakresu prawa własności przy udziale podmiotów administrujących (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1007/17). W tym zakresie podzielić należy pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1986/08 w którym wskazano, iż dla ochrony możliwości wykonywania przyjętych w wyniku zawarcia umowy zadań publicznych, użytkownik rybacki wód posiada interes prawny w postępowaniach administracyjnych, które dotyczą kwestii mogących mieć wpływ na wykonywanie spoczywających na nim obowiązków. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. miał więc interes prawny w byciu stroną tego postępowania, a co za tym idzie posiadał uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego.
Z powyższych względów skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, co w konsekwencji skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, albowiem nie zaszły przesłanki z art. 188 p.p.s.a., gdyż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd I instancji uchylił bowiem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję błędnie przyjmując, że Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w N. nie przysługuje interes prawny w byciu stroną postępowania. Kwestie merytoryczne sprawy odnoszące się do przyczyn stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego nie były badane przez Sąd I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji oceni legalność zaskarżonej decyzji mając na względzie zapatrywania prawne przedstawione w powyższym wyroku.
Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
O kosztach orzeczono w parciu o art. 207 § 2 p.p.s.a.
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., jej przeprowadzenia.