III OSK 5522/21

III OSK 5522/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
IV SAB/Wr 361/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2021-03-18
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 14 ust. 1, ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 149 § 1, § 1a, § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 361/20 w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 361/20 w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Złotoryi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddalił skargę w całości oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącego zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 13 lipca 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 15 lipca 2020 r.) skarżący R. S. (dalej: skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Złotoryi o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2016 i zarejestrowanych w repertorium C, pod symbolem 325. W treści wniosku skarżący powołał się na art. 61 Konstytucji RP oraz wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD.
W odpowiedzi na ten wniosek, Prezes Sądu Rejonowego w Złotoryi pismem z dnia 29 lipca 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że w Sądzie Rejonowym w Złotoryi w repertorium "C", pod symbolem 325 odnotowano dziesięć spraw: I C 1614/14, I C 1658/14, I C 1735/14, I C 1775/14, I C 25/15, I C 44/15, I C 241/15, I C 254/15, I C 288/15 i I C 366/15, w których w 2016 r. wydano wyrok wraz z uzasadnieniem. Wskazał, że wymienione sprawy (wyrok wraz z uzasadnieniem) są dostępne w Portalu Orzeczeń.
R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu w piśmie z dnia 12 marca 2021 r. podtrzymał argumentację skargi.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Złotoryi wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku wskazał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że informacja publiczna udzielana jest na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.). Ustawa ta wskazuje, że termin załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Nie jest również kwestionowane to, że wniosek strony z dnia 13 lipca 2020 r. dotyczył informacji publicznej. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret trzecie ustawodawca wprost wskazał, że treść orzeczeń sądów powszechnych stanowi informację publiczną. Tryb wnioskowy udzielania informacji publicznej ustawodawca zawarł w treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W myśl tego przepisu, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Sąd podzielił stanowisko judykatury w tym zakresie i stwierdził, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub w centralnym repozytorium. W takiej sytuacji, w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, powinnością podmiotu zobowiązanego jest jedynie zawiadomienie wnioskodawcy o braku możliwości zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 187/20).
Sąd I instancji stwierdził, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem strony z dnia 13 lipca 2020 r. W ocenie Sądu, sposób załatwienia wniosku skarżącego poprzez odesłanie go do Portalu Orzeczeń tego Sądu, w którym upubliczniono również wyroki objęte żądaniem wniosku, przybrało w pełni dopuszczalną postać udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 88/20). Warto w tym miejscu dodać, że Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Złotoryi stanowi część (tzw. zakładkę) Biuletynu Informacji Publicznej, albowiem Biuletyn ten w odpowiednim miejscu zawiera odesłanie do Portalu Orzeczeń Sądu Rejonowego w Złotoryi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 25/20).
Sąd wprawdzie dostrzegł, że w udzielonej stronie odpowiedzi na wniosek brak jest precyzyjnego określenia, że chodzi o Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Złotoryi, jak również, brak podania adresu tej strony, niemniej jednak, okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie mogła stanowić dostatecznego argumentu dla uznania, że wniosek strony nie został rozpoznany przez organ, a w konsekwencji, że Prezes Sądu Rejonowego w Złotoryi pozostawał w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie organ udzielił stronie odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni, ustalając sprawy o interesującym skarżącego zakresie, podając ich sygnatury i odsyłając do publikatora.
Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 189/20 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08, że w przypadku informacji udostępnionej w BIP na dysponencie tej informacji nie spoczywa obowiązek dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu informacji.
Odnosząc się końcowo do podniesionego w skardze zarzutu, że na dzień składania wniosku tylko dwa orzeczenia były udostępnione w BIP, a pozostałe osiem orzeczeń udostępniono w BIP dopiero w dniu 27 lipca 2020 r. należy wyjaśnić, że skarżący nie kwestionuje faktu publikacji wszystkich, wskazanych w piśmie organu z dnia 29 lipca 2020 r, orzeczeń w BIP na dzień udzielenia mu odpowiedzi na wniosek, jak również, możliwości zapoznania się z nimi. Stąd też, zarzut skargi w tym zakresie nie miał wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł R. S., zaskarżając wyrok w części w zakresie w jakim Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości tj. zakres zaskarżenia obejmuje pkt I wskazanego wyżej wyroku (zakres zaskarżenia nie obejmuje przyznania od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego K. T.- S. kwoty 295,20 zł w tym kwoty należnego podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu) i zarzucając mu naruszenie:
I. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a to:
1. pominięcie art. 14 ust. 1, ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p., mimo że w realiach przedmiotowej sprawy skarżący złożył wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej w konkretnej formie (kserokopia, skany) oraz w określony sposób (doręczenie kopii pism lub nagranie dokumentów na płytę CD/DVD), a Organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie udzielił mu jej w żądanej formie oraz w określony sposób, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a na etapie złożonego wniosku żądane informacje nie były umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, co doprowadziło do oddalenia skargi w całości tj. niezasadnego uznania że Skarżący domagał się udzielenia informacji zamieszczonej w BIP;
2. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że żądane przez Skarżącego informacje (dokumenty) w chwili złożenia wniosku były dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej, podczas gdy dopiero złożenie wniosku spowodowało umieszczenie ich w Portalu Orzeczeń, co doprowadziło do błędnego przekonania, że w realiach przedmiotowej sprawy został wyłączony tryb wnioskowy udzielania informacji publicznej (tj. udzielenie informacji na wniosek strony) i organ w sposób prawidłowy udzielił informacji publicznej skarżącemu;
3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w realiach przedmiotowej sprawy wystarczającym dla uznania, że doszło do udzielenia informacji publicznej będzie odesłanie Skarżącego do strony internetowej, mimo że Skarżący odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma możliwości nieskrępowanego dostępu do internetu, co doprowadziło do nieuprawnionego oddalenia skargi;
4. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U. z 2007 r., Nr 10, poz. 68) poprzez uznanie, że umieszczenie żądanych informacji po otrzymaniu wniosku o ich udostępnienie na Portalu Orzeczeń spełnia obowiązek udostępnienia informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej mimo że Portal nie spełnia kryteriów strony BIP jak również żądane przez Skarżącego informacje nie były udostępnione na tej stronie w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, co doprowadziło do nieuprawnionego oddalenia skargi;
II. naruszenie przepisów postępowania których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
art. 151 w zw. z art. 149 § 1, § 1 a oraz § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1, ust. 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organ terminów określonych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i nieudzielenia informacji Skarżącemu w formie i w sposób przez niego wskazany, ani też nie wydanie w tym terminie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, co powinno doprowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę w całości.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie pkt. I oraz rozpoznanie w oparciu o art. 188 p.p.s.a. przedmiotowej skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części w jakiej skarga została oddalona w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania sprawy z uwagi na to, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, a także o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej oświadczając, że nie została ona opłacona w całości ani w części. Celem przyspieszenia rozpoznania sprawy skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Poprzedzając zajęcie stanowiska względem zarzutów odnoszących się do naruszenia wskazanych przepisów prawa należy zauważyć, iż sposób skonstruowania tych zarzutów wskazuje na liczne powtórzenia tych samych kwestii, i powielania ich w różnych konfiguracjach. Taka redakcja podstaw skargi kasacyjnej nakazywała zbiorczo odnieść się do zarzutów powtarzanych przez autora skargi kasacyjnej (ujmowania ich w różnych wariantach).
Stosownie do brzmienia wielokrotnie powoływanego w zarzutach przepisu art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wskazać należy, że ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu na wniosek podlega każda informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Oznacza to tym samym, że informacje udostępnione we wspomnianych publikatorach nie podlegają udostępnieniu na wniosek. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wyroki sądowe z uzasadnieniami, jako wydane w sprawie przez sąd, w ramach jego działalności orzeczniczej opartej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, są danymi publicznymi, zatem podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 784/16).
Zauważyć należy, że skarżący nie przeczy otrzymaniu informacji, o które wystąpił, lecz bezczynność organu wiąże z faktem nie zrealizowania jego wniosku co do formy w jakiej oczekiwał udzielenia tej informacji. W tym miejscu zasadnym jest zwrócenie uwagi, że sam skarżący nie wskazał we wniosku w sposób jednoznaczny formy udostępnienia informacji podając, że "informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD".
Nadto zaakcentowania wymaga, że to Biuletyn Informacji Publicznej lub centralne repozytorium jest podstawowym źródłem zapoznania się z informacją publiczną. Udostępnienie informacji w BIP lub w centralnym repozytorium wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, czy w innych przewidzianych w ustawie formach (np. wyłożenia, wywieszenia). Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18). Oznacza to, że podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jedynie wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, zaś zakres żądania sformułowany we wniosku o jej udostępnienie i zakres informacji znajdujący się w BIP pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Dodać należy, że udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia również podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzania na piśmie jej istnienia, jak również na dysponencie tej informacji nie spoczywa obowiązek dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich wnioskodawcy (podobnie wyrok NSA z 25 września 2008 r., I OSK 416/08). Biuletyn Informacji Publicznej (BIP) został stworzony w celu powszechnego i bezpłatnego udostępniania informacji publicznej w postaci elektronicznej. Biuletyn ten składa się z witryn WWW, na których władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne udostępniają informacje publiczne. Są to tzw. strony podmiotowe BIP, na których podmiot prowadzący taką stronę publikuje informacje służące wszystkim odwiedzającym, a dotyczące np. jego statusu prawnego, przedmiotu i trybu działania, prowadzonych rejestrów, ewidencji, czy też zgromadzonych archiwów. Jak wynika ze strony Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Złotoryi (orzeczenia.złotoryja.sr.gov.pl) jest elementem strony podmiotowej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Złotoryi, o czym świadczy widniejące na Portalu logo BIP, stanowiące element identyfikacji wizualnej przynależności do Biuletynu Informacji Publicznej.
Działanie podmiotu zobowiązanego wypełniło zatem, zgodnie z wyżej wskazanymi zasadami, obowiązek udzielenia informacji publicznej. Nadto udzielenie odpowiedzi nastąpiło przed wniesieniem skargi. Ta zatem w dacie jej złożenia była ona bezzasadna. Skarżący nie może oczekiwać, że orzeczenia sądu w formie zanonimizowanej opublikowane w internecie, w ogólnodostępnym Portalu Orzeczeń, dodatkowo będą mu przesyłane w innej formie. Jeżeli organ udostępnił informacje w drodze ich upublicznienia i stały się one ogólnodostępne, to wykluczona jest możliwość dodatkowego ich udzielania w formie kopii lub zapisu na płycie DVD lub CD. Skarżący nie kwestionuje faktu publikacji orzeczeń. W tej sytuacji w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę o braku możliwości udostępnienia informacji w trybie wnioskowym w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Na dzień wniesienia skargi żądane przez skarżącego do udostępnienia wyroki były już umieszczone w Portalu orzeczeń.
Fakt, iż wnioskodawca w momencie złożenia wniosku oraz skargi kasacyjnej odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma nieskrępowanego dostępu do internetu, jest prawnie irrelewanty dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku. Wskazana przypadłość związana z osobą skarżącego w żaden sposób nie wpływa na sposób udostępnia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co więcej, jak wynika z treści skargi z dnia 29 września 2020 r. skarżący orientuje się jakie żądane przez niego orzeczenia i kiedy zostały opublikowane w BIP (wskazując np. że osiem z nich zostało udostępnionych w BIP w dniu 27 lipca 2020 r., a więc już po złożeniu przez niego wniosku o udostępnienie informacji).
W konsekwencji nie uzasadniony jest także zarzut naruszenia art.14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż żądane przez skarżącego informacje zostały udostępnione w BIP przed złożeniem przez niego skargi do WSA we Wrocławiu.
Wreszcie powiązanie zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 149 § 1, § 1a oraz § 2 p.p.s.a. jest sformułowane o tyle niepoprawnie, że te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne i art. 151 p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 149 § 1, § 1a, § 2 p.p.s.a. są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych. Co więcej oba przepisy mają charakter wynikowy i ich zastosowanie przez sąd administracyjny jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało lub nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby przeciwdziałanie bezczynności organu. Nie sposób też podzielić pozostałej części tego zarzutu tj. naruszenia art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1, ust. 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust 1 u.d.i.p., gdyż organ nie przekroczył terminów udzielenia informacji publicznej, a wobec udostępnienia żądanej informacji w BIP nie musiał jej udostępniać w formie i w sposób żądany przez R. S., ani wydawać decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Pełnomocnik skarżącej powinien złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stosowny wniosek w tym przedmiocie.