III OSK 551/23

III OSK 551/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Mirosław Wincenciak /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 551/24 - Postanowienie NSA z 2024-06-07
III SA/Gd 549/23 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-10-26
II SA/Bk 737/22 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2022-12-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 186 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2021 poz 779
art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 737/22 w sprawie ze skargi T. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr KO.602/7/22 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 737/22 oddalił skargę T. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr KO.602/7/22 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Decyzją z dnia 31 marca 2022 r. znak: OSGK.6220.99.2021.DK Prezydent Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji"), po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta [...] (dalej w skrócie: "wnioskodawca", "strona" lub "Gmina"), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji [...] w [...] (dalej w skrócie: "[...]", "instalacja" lub "przedsięwzięcie"). W pkt I w/w decyzji organ określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazując, iż zostanie zlokalizowana we wschodniej części [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] (obręb nr [...]) (ppkt 1). W podpunkcie 2 Prezydent ustalił szczegółowe uwarunkowania realizacji inwestycji, w tym warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. W ppkt 3 określił wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W ppkt 4 stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 138). W ppkt 5 wskazał, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie przeprowadzono postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, gdyż z uwagi na skalę i charakter przedsięwzięcia oraz odległość ok. 20 km od granicy państwa, nie przewiduje się wystąpienia oddziaływania transgranicznego przedsięwzięcia na środowisko. Według postanowień ppkt 6 planowane przedsięwzięcie nie stanowi instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW, wobec czego konieczność gotowości do wychwytywania dwutlenku węgla jej nie obowiązuje. W pkt II w/w decyzji Prezydent postanowił nie stwierdzać konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej. W pkt III organ postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz.U z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej w skrócie: "u.i.o.ś."). Do decyzji załączona została charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w załączniku nr 1.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 19 sierpnia 2021 r. Gmina Miasto [...] wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji [...] w [...]. Po zasięgnięciu opinii organów współdziałających, postanowieniem z dnia 6 października 2021 r. stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tegoż przedsięwzięcia oraz obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu w/w przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie. Na wniosek T. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "T.") o dopuszczenie do udziału na prawach strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla niniejszego przedsięwzięcia, uznano to T. za podmiot działający na prawach strony. Organ pierwszej instancji opisał analizowane w przedłożonej dokumentacji warianty realizacji przedsięwzięcia, tj. wariant wnioskodawcy (stanowiący jednocześnie wariant najkorzystniejszy dla środowiska) oraz dwa racjonalne warianty alternatywne. Prezydent, biorąc pod uwagę fakt, iż planowana w racjonalnym wariancie alternatywnym nr 1 instalacja oraz w racjonalnym wariancie alternatywnym nr 2 instalacja będzie posiadała taką samą moc przerobową, jak instalacja w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, stwierdził, że oddziaływania na środowisko na etapie jej realizacji, eksploatacji oraz likwidacji będą zbliżone jak w przypadku wariantu proponowanego przez wnioskodawcę.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyło T.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr KO.602/7/22 utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Złożony Raport z dnia 11 stycznia 2022 r. organ odwoławczy uznał za wiarygodny dowód w sprawie, gdyż jest spójny, logiczny i zawiera wszystkie wymagane elementy, wynikające z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Zdaniem Kolegium, treść Raportu pozwala na dokonanie samodzielnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie podzieliło argumentacji T., iż dokonano niepełnej analizy wpływu inwestycji na środowisko, bez oceny wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 i Wigierski Park Narodowy, w tym oddziaływań wieloletnich. W Raporcie uwzględniono istnienie w sąsiedztwie terenu inwestycji obszarów chronionych, w tym Wigierskiego Parku Narodowego, obszarów Natura 2000, obszarów chronionego krajobrazu. Odnośnie zaś wskazywanej niezgodności inwestycji z Planem Gospodarki Odpadami Województwa [...] na lata 2016-2022, Programem Ochrony Środowiska Województwa [...] do 2030 roku i Programem Ochrony Środowiska dla Miasta [...] na lata 2021-2024, czy też nieprzestrzegania hierarchii sposobów postępowania z odpadami, zwrócono uwagę, że w ustawie stanowiącej podstawę materialnoprawną niniejszej decyzji nie określono takowych warunków zgodności ze wskazanymi wyżej planami i programami, jak również nie ma podstaw do oceny zasadności realizacji inwestycji w zakresie sposobów postępowania z odpadami na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś., z uwagi na nieprawidłową ocenę wpływu inwestycji na klimat. Autorzy Raportu wyjaśnili, iż w swych szacunkowych wyliczeniach emisji CO2 opierali się na wskaźnikach emisji CO2 (WE) w roku 2018 do raportowania w Systemie Handlu Uprawnieniami do Emisji za rok 2021. Kolegium w całości podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, uznając, że instalacja jest zgodna z miejscowym planem obowiązującym na przedmiotowym terenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję T. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, poprzez pobieżną ocenę Raportu, a także naruszenie prawa materialnego, wskazując na: niezgodność inwestycji z Planem Gospodarki Odpadami Województwa [...] na lata 2016-2022, Programem Ochrony Środowiska Województwa [...] do 2030 roku i Programem Ochrony Środowiska dla Miasta [...] na lata 2021-2024, nieprawidłową ocenę wpływu inwestycji na klimat oraz niepostrzeganie hierarchii sposobów postępowania z odpadami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku stwierdził, że wskazane przez T. przepisy nie miały zastosowania w tej sprawie. Nie zachodziła sytuacja opisana w art. 81 ust. 1 u.i.o.ś., aby brak było możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Organy nie orzekały też w przedmiocie przesłanek do odmowy wydania pozwolenia emisyjnego, a tego dotyczył art. 186 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej w skrócie: "p.o.ś."). Przepis ten dotyczy uzyskania, na wniosek prowadzącego instalację, zezwoleń niezbędnych do rozpoczęcia działalności, takich jak pozwolenie na wytwarzanie odpadów, czy też pozwolenia zintegrowanego, ale przepisy te nie dotyczą etapu wydawania decyzji środowiskowej i dotyczą odrębnego postępowania wskazanego w tych regulacjach, związanego z obowiązkami posiadaczy odpadów – art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 779 ze zm., dalej w skrócie: "u.o."). Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut niezgodności instalacji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami, czy też nieprzestrzegania hierarchii sposobów postępowania z odpadami. W ustawie stanowiącej podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji nie określono takowych warunków zgodności z wskazanymi wyżej planami i programami, jak również nie ma podstaw do oceny zasadności realizacji inwestycji w zakresie sposobów postępowania z odpadami na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego. W świetle regulacji u.i.o.ś. nie ma podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań z powodu niezgodności z powołanymi planami i programami wojewódzkimi i gminnymi. WSA w Białymstoku podzielił ustalenia organów obu instancji, że w sprawie dokonano pełnej analizy wpływu planowanej instalacji na środowisko i klimat, czemu służył sporządzony Raport. W dziale 4 Raportu przedstawiony został opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Sąd pierwszej instancji zauważył, że według RDOŚ planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono te obszary. Uwzględniając lokalizację przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi, aktualne zagospodarowanie terenu oraz założenia zaproponowane przez inwestora, ujęte jako warunki realizacji przedsięwzięcia w tymże uzgodnieniu, organ ochrony przyrody nie przewidział znaczącego negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, zaznaczając, iż z przeprowadzonych obliczeń wynika, że realizacja inwestycji w proponowanym zakresie zapewni dotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie dopuszczalnych norm emisji i immisji do powietrza oraz dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodło T. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciło:
1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 81 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. nie odnosi się do ograniczeń prawnych przewidzianych m.in. w art. 186 ust. 1 pkt 1 i 4 p.o.ś., wobec niezgodności inwestycji z Planem Gospodarki Odpadami Województwa [...] na lata 2016-2022, Programem Ochrony Środowiska Województwa [...] do 2030 roku i Programem Ochrony środowiska dla Miasta [...] na lata 2021-2024;
b) art. 18 ust. 1 i 3 u.o., poprzez ich błędną interpretację, jako nieodnoszących się do postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, podczas gdy przepis ten wyraźnie odwołuje się do planowania, projektowania i prowadzenia działalności, która może powodować powstawanie odpadów.
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 77 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez zaniechanie uzupełnień z raportu do RDOŚ i samodzielną ocenę znaczenia uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżące kasacyjnie T. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiło argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., albowiem stanowisko z dnia 1 lipca 2022 r. autorów Raportu dotyczyło jedynie ustosunkowania się do zarzutów i skorygowania omyłkowego zapisu, ale nie wpływało na żadne inne wyliczenia i parametry, co w sposób jednoznaczny wskazuje, że dokonywanie ponownych uzgodnień w tym zakresie nie było wymagane. Ponadto skarga kasacyjna nie wykazała wpływu owej okoliczności na poprawność rozstrzygnięcia.
Według powszechnie przyjętej derywacyjnej koncepcji wykładni prawa ustalenie treści prawa nie może sprowadzać się jedynie do odczytania przepisów. Proces wykładni polega na rekonstrukcji normy postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa – ma prowadzić do wyodrębnienia z tekstu prawnego normy, to jest wypowiedzi dostatecznie jednoznacznej (por. M. Zieliński, Wykładnia prawa zasady- reguły-wskazówki, Warszawa 2002). Wskazuje się, że w dobie gąszczu przepisów wykładnia prawa nie jest procesem związanym z zasadą minimalizacji czynności interpretacyjnych, ale raczej rozumowaniem przypominającym budowanie muru przez dostawianie do siebie kolejnych cegieł lub klocków (por. zdanie odrębne do wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2741/16).
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, przypomnieć należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia stanowią: 1) niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.); 2) brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż wariant proponowany przez wnioskodawcę jeżeli w stosunku do proponowanego zaistniały przesłanki odmowy uzgodnienia warunków realizacji (art. 81 ust. 1 u.i.o.ś.); 3) wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.); 4) wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego (art. 81 ust. 3 u.i.o.ś.). W tym kontekście podkreślić należy, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., to zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie postanowieniami jakiegokolwiek innego aktu z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, czy też innego aktu planowania w zakresie ochrony środowiska lub planowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z innymi aktami planowania nie może stanowić podstawy do odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia. Okoliczność negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sama w sobie, nie stanowi bowiem podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Co więcej, zauważyć należy, że negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi typową i nieodłączną cechę przedsięwzięć, co do których wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także sama nieodwracalność, czy też trwałość, negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest okolicznością, która uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa bowiem wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby minimalizować skutki negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Oczywiście optymalnym byłoby, aby określając warunki realizacji przedsięwzięcia w ogóle wyeliminować negatywny wpływ inwestycji na środowisko. Jest to jednakże postulat trudny, czy wręcz niemożliwy, do zrealizowania, w związku z czym typowy cel decyzji środowiskowej polega na takim ukształtowaniu planowanego przedsięwzięcia, aby przedsięwzięcie w możliwie najmniejszym stopniu pogorszyło lub wpłynęło na stan otoczenia.
Z przedstawianych w zarzutach kasacyjnych przepisów nie wyinterpretowano jednak normy postępowania – z której wynikałby szerszy katalog przesłanek odmowy wydania decyzji środowiskowej, aniżeli wskazana wykładnia przepisów ustawy przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej nie wyjaśniają, z których przytoczonych jednostek redakcyjnych można wyprowadzić normę zakazującą wydania decyzji środowiskowej. Jak trafnie zauważył WSA w Białymstoku, w niniejszej sprawie nie ziściła się przesłanka, określona w art. 81 ust. 1 u.i.o.ś., uniemożliwiająca realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Organy nie orzekały też w przedmiocie przesłanek do odmowy wydania pozwolenia emisyjnego, a tego dotyczył art. 186 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Przepis ten dotyczy uzyskania, na wniosek prowadzącego instalację, zezwoleń niezbędnych do rozpoczęcia działalności takich jak pozwolenie na wytwarzanie odpadów czy też pozwolenia zintegrowanego, ale przepisy te nie dotyczą etapu wydawania decyzji środowiskowej i dotyczą odrębnego postępowania wskazanego w tych regulacjach, związanego z obowiązkami posiadaczy odpadów (art. 33 ust. 1 u.o.).
Za chybione należało uznać zatem zarzuty niezgodności instalacji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami oraz podnoszące nieprzestrzeganie hierarchii sposobów postępowania z odpadami. Przepisy u.i.o.ś. nie wskazują zgodności z wskazanymi wyżej planami i programami, jako warunku wydania pozytywnej decyzji środowiskowej. Przedmiotowa decyzja jest pierwszą z wymaganych w procesie inwestycyjnym decyzji administracyjnych, stanowiącą ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko, czyli – jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 39 p.o.ś. – wpływu na ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Zatem podnoszone zarzuty dotyczące wskazanych przepisów u.o. nie mają wpływu na zaskarżoną decyzję.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.
Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.