III OSK 5505/21

III OSK 5505/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1892/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-05
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 1236
§ 8 ust. 2 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/20 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2020 r., nr 54 w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.S., uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2020 r., nr 54 w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na inne stanowisko służbowe oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Komendant Miejski Policji [...] rozkazem personalnym nr 1362 z dnia 17 maja 2017 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm., dalej jako "ustawa o Policji") oraz § 2 pkt 1 i § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236, ze zm., dalej jako "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r."), z dniem 31 maja 2017 r. zwolnił policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego starszego dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych [...] i z dniem 1 czerwca 2017 r. mianował go na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych [...] w 8 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2970 złotych wynikającej z mnożnika 1,95 kwoty bazowej, określonej w ustawie budżetowej na rok 2017 dla funkcjonariuszy Policji z dodatkiem służbowym w kwocie 500 (pięćset) złotych.
Wnioskiem z dnia 23 marca 2020 r. Komendant Miejski Policji [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
Komendant Wojewódzki Policji [...], decyzją z dnia 5 maja 2020 r., nr 9, stwierdził nieważność rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r. uznając, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 6 lipca 2020 r., nr 54 uchylił decyzję z dnia 5 maja 2020 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r. w zakresie zwolnienia policjanta z dniem 31 maja 2017 r. z zajmowanego stanowiska, mianowania z dniem 1 czerwca 2017 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych [...] w 8 grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w kwocie 500 zł i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji; w pozostałej części, tj. dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r. w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] utrzymał w mocy.
Zdaniem organu, w ustawie o Policji jak i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r., Nr 123, poz. 857, ze zm.) określono, że nie może istnieć stanowisko kierownicze lub samodzielne, z którym nie jest związane prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Jednocześnie, zgodnie z delegacją ustawową, zawartą w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych zobowiązany został do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 104 ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. W świetle powyższych regulacji organ uznał, że w załączniku nr 4 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., prawodawca wprowadził enumeratywne wyliczenie stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, co jest równoznaczne z zaliczeniem wyłącznie tychże stanowisk do katalogu stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych. Kryterium podziału na stanowiska kierownicze i samodzielne stanowi kategoria należnego dodatku funkcyjnego - I i II dla stanowisk kierowniczych oraz III dla stanowisk samodzielnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.).
W załączniku nr 4 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. nie wymieniono stanowiska dyżurnego. Jako stanowiska samodzielne, uprawniające do dodatku funkcyjnego III kategorii, wymienione zostały jedynie stanowiska: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, rzecznika prasowego, radcy oraz radcy prawnego (według stanu prawnego na dzień wydania rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r.). Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że stanowisko dyżurnego, niezależnie od wielkości jednostki organizacyjnej Policji, w strukturze której jest umiejscowione, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne.
Natomiast gdyby bowiem przyjąć, że organ ma dokonywać w każdym indywidualnym przypadku, bez względu na treść art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, oceny czy dane stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, należałoby uznać, że mamy tu do czynienia z bardzo szerokim zakresem uznania administracyjnego przy braku jakichkolwiek kryteriów, stanowiących granice tego uznania. Różnorodna zatem byłaby sytuacja funkcjonariuszy Policji w zależności od interpretacji pojęcia "stanowisko samodzielne" przez organy Policji. Mogłaby więc istnieć kategoria stanowisk służbowych samodzielnych, na których nie przysługuje dodatek funkcyjny, co byłoby sprzeczne z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji.
Organ wskazał też, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl zaś art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ponadto zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do tego rozporządzenia.
W oparciu o § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w § 1 ust. 1a pkt 1-3 tego rozporządzenia, przysługiwały stawki uposażenia zasadniczego, wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, wymienione w kolumnie oznaczonej literą "D". Powyższa regulacja odnosiła się do wszystkich policjantów, zajmujących stanowiska niebędące stanowiskami kierowniczymi lub samodzielnymi, a więc również do policjantów zajmujących stanowisko dyżurnego. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 2 do powołanego rozporządzenia stanowisko służbowe dyżurnego (l.p. 78) zaszeregowano w 8 grupie. Stanowisku temu odpowiadał zatem mnożnik kwoty bazowej w wysokości 1,85. Tym samym przyznanie policjantowi mianowanemu z dniem 1 czerwca 2017 r. na stanowisko dyżurnego mnożnika w innej wysokości stanowiło rażące naruszenie prawa. Z tych względów, rozkaz personalny z dnia 17 maja 2017 r. w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na skutek powyższego rozstrzygnięcia w sposób oczywisty naruszony został art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1a rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Policjant bowiem nie spełniał zawartej w rozporządzeniu przesłanki uprawniającej go do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, gdyż nie pełnił służby na takim stanowisku.
Nie było natomiast wadliwe mianowanie policjanta na wyższe stanowisko służbowe, a jedynie ustalenie na tym stanowisku należnego policjantowi uposażenia, w wysokości niewynikającej z obowiązujących wówczas przepisów prawa, koniecznym stało się zatem stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r. tylko w niezbędnej części.
Skargę na powyższą decyzję złożył policjant.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w sprawie nie można uznać, że proste zestawienie treści rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r., z treścią przepisów obowiązujących w dacie jego wydania, wskazuje na rażące naruszenie prawa przez organ. Brak też podstaw do przyjęcia, że rozkaz ten wywołał skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Przyznanie bowiem skarżącemu mnożnika kwoty bazowej z kolumny oznaczonej literą B, będącego konsekwencją zakwalifikowania stanowiska dyżurnego jako stanowiska kierowniczego, samodzielnego, nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i nie uzasadniało stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego.
WSA w Warszawie podkreślił, że pomiędzy stanowiskami organów, orzekających w roku 2017 i w zaskarżonej decyzji zachodzi rozbieżność, czy zajmowane przez skarżącego stanowisko dyżurnego powinno być zaliczane do kategorii stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych, a w konsekwencji czy można je zaliczyć do mnożnika wskazanego w pozycji B tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Tymczasem proste zestawienie powołanych przepisów nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy zajmowanego przez skarżącego stanowiska dyżurnego nie można zakwalifikować jako stanowiska kierowniczego lub samodzielnego. Brak więc podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa.
Pojęcie stanowiska kierowniczego, jak też samodzielnego, nie zostało zdefiniowane wprost, a tym samym ich definicję należy zrekonstruować w oparciu o wykładnię celowościową, funkcjonalną, jak też i systemową przepisów prawa.
Nie jest prawidłowe rozumienie stanowiska kierowniczego lub samodzielnego jako powiązanego wyłącznie z faktem otrzymywania dodatku służbowego, gdyż byłoby to sprzeczne m.in. z zarządzeniem nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, czy z zarządzeniem nr 1173 Komendanta Głównego Policji w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, obowiązkami wykonywanymi przez danych funkcjonariuszy i specyfikacją ich pracy.
Nadto z braku definicji legalnej stanowiska kierowniczego lub też samodzielnego, nie budzi wątpliwości, że osoba mianowana na stanowisko dyżurnego zapewnia całodobowe funkcjonowanie komisariatu i wykonuje de facto obowiązki, które powinny być zakwalifikowane jako kierownicze lub też samodzielne. Wykonuje je bowiem pod nieobecność i w imieniu funkcjonariuszy, którym przysługują odpowiednie funkcje, wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Nie sposób bowiem wyobrazić sobie sytuacji, w której jednostka Policji nie miałaby przełożonego. Stałoby to w oczywistej sprzeczności z językowym rozumieniem słowa "kierownicze", gdyby nie przyjąć, że obejmuje ono swoim zakresem także pełnienie funkcji przełożonego, co posiada legalną definicję. W treści zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, tj. w § 1 ust. 1, przełożony zdefiniowany został jako policjant lub pracownik Policji uprawniony z racji zajmowanego stanowiska albo na podstawie odrębnego przepisu lub upoważnienia do kierowania przebiegiem służby lub pracy innego policjanta lub pracownika Policji. W tym kontekście wskazać należy, iż pełnienie funkcji przełożonego – w związku z którąkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek - powinno być zakwalifikowane jako stanowisko kierownicze.
Poszukiwania definicji pojęć wprost niezdefiniowanych przez prawodawcę dokonywać należy we wszystkich istniejących, a także w danym momencie obowiązujących przepisach prawa, zarówno powszechnie, jak też i wewnętrznie obowiązującego. Zignorowanie takiej wykładni prowadziłoby wprost do oderwania rozumienia pojęć od stanów faktycznych, zaś w analizowanym przypadku stanowiłoby o niedozwolonym zróżnicowaniu wynagrodzeń osób wykonujących te same obowiązki. Zarządzenie nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji konsekwentnie używa sformułowania "kierujący" w odniesieniu do dyżurnego, który z kolei zdefiniowany został w § 2 ust. 1 pkt 4 przywołanego aktu prawnego jako "policjant kierujący pracą na stanowisku kierowania". Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 jednym z jego zadań jest zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie, które to zadanie funkcjonariusz realizuje między innymi poprzez "bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji (§ 9 ust. 1 pkt 3), podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń w zakresie kompetencji określonych przez kierownika jednostki Policji oraz wynikających z odrębnych przepisów (§ 9 ust 1 pkt 5) oraz kierowanie siłami policyjnymi do czasu wyznaczenia policjanta odpowiedzialnego za prawidłową realizację zadań w związku z zaistniałym zdarzeniem (§ 9 ust. 1 pkt 7)". Powyższy akt wewnętrzny jednoznacznie wiąże więc wykonywanie zadań dyżurnego z funkcją kierowniczą.
Jednocześnie WSA w Warszawie podniósł, że aby móc zakwalifikować określone stanowisko do mnożnika stawki wymienionej w kolumnie oznaczonej literą B załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. musi być zakwalifikowane w grupach zaszeregowania od 8 do 14a. Skarżący zajmował stanowisko służbowe dyżurnego, zaszeregowane właśnie w grupie 8 uposażenia zasadniczego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawach zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.
W takiej sytuacji WSA w Warszawie uznał, że przesłanką stwierdzenia nieważności nie może stanowić spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, a rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że sama różnica rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, które w procesie stosowania prawa wymagają podjęcia decyzji o przyznaniu pierwszeństwa któregoś z nich, uniemożliwia uznanie oczywistości naruszenia prawa. Skoro zatem w kontrolowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w znaczeniu zawartym w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżona decyzja okazała się nieprawidłowa i musiała zostać wyeliminowana z porządku prawnego.
Podczas ponownego rozpoznania sprawy organ będzie zobligowany wziąć pod uwagę powyższe rozważania dotyczące stosowania art.156 k.p.a. Ponadto organ będzie musiał sporządzić prawidłowe i wyczerpujące z perspektywy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji i zważyć, że ochrona interesu publicznego nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności rozkazu dotyczącego ustalenia wysokości uposażenia policjanta.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez uchylenie się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku od wskazania podstawy prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji, co utrudnia kontrolę instancyjną, jak też realną możliwość prawidłowego wykonania wyroku;
2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w zw. § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez niezasadne przyjęcie, że:
a) organ błędnie uznał, iż stanowisko kierownicze (samodzielne) wiąże się z określoną kategorią dodatku,
b) stanowisko dyżurnego nie jest stanowiskiem kierowniczym (samodzielnym),
c) mnożnik kwoty bazowej uposażenia zasadniczego powinien wynosić 1,85, co wbrew poglądowi Sądu stanowiło realne, rażące naruszenie prawa materialnego uzasadniające utrzymanie częściowo w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 5 maja 2020 r. dotyczącej stwierdzenia nieważności w rozkazu personalnego z dnia 17 maja 2017 r.
3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie występuje przypadek rozbieżności interpretacyjnych dotyczących definicji "stanowiska kierowniczego -samodzielnego" uniemożliwiający stwierdzenie nieważności decyzji;
4. dokonanie błędnej interpretacji pojęcia "stanowiska kierowniczego-samodzielnego" poprzez zrekonstruowanie jego desygnatów w oparciu o akty prawa wewnętrznego, tj. § 1 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, § 2 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 3, 5 i 7 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji w opozycji do art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach uregulowanych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Zasadą jest, iż w pierwszym rzędzie rozpoznawane są zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego przez organ administracyjny w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). W niniejszej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego jest dalej idący.
Zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w zw. § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.
Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Natomiast stosownie do art. 104 ust. 2 ustawy policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny.
Ustawa o Policji nie definiuje pojęć: "stanowisko kierownicze" i "stanowisko samodzielne". Należy jednak wskazać, że wydane na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustalając w § 1 ust. 1 grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego, określa jednocześnie w § 8 ust. 1, że policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym kierowniczym lub samodzielnym, przyznaje się dodatek funkcyjny. Tak więc, jeżeli chodzi o uposażenie stanowisko kierownicze lub samodzielne jest przez ustawodawcę rozumiane jako te, które powoduje, że funkcjonariusz na takim stanowisku otrzymuje świadczenie w postaci dodatku funkcyjnego. Jeżeli zatem dla określonego stanowiska nie jest przewidziany dodatek funkcyjny nie ma ono charakteru "stanowiska kierowniczego" lub "stanowiska samodzielnego".
W § 8 ust. 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. określono, że stanowisko służbowe policjanta uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do omawianego rozporządzenia.
W tabeli tej – jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej – nie zostało wymienione stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych.
Poglądu, że policjant pełnił stanowisko kierownicze nie można wywieść z treści Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, ponieważ § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 określa jedynie, że dyżurny, zastępca dyżurnego oraz pomocnik dyżurnego jednostki Policji pełnią służbę dyżurną na stanowisku kierowania czyli wyodrębnionym, odpowiednio wyposażonym i zabezpieczonym miejscu, z którego wykonują przede wszystkim zadania opisane w § 5 ust. 1 zarządzenia 1173, tj. zapewniają natychmiastową reakcję Policji na zgłoszone wydarzenie; realizują polecenia dyżurnego jednostki Policji wyższego stopnia; współdziałają z dyżurnymi jednostek Policji, a dyżurny kieruje pracą obsady na stanowisko kierowania. Stanowisko kierowania ma zatem charakter jednostki organizacyjnej Policji zmierzającej do szybkiej reakcji na wydarzenia stanowiące zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego i służącego sprawnemu wykonywaniu zadań przez Policję, ale nie ma ono charakteru, w którym dyżurny działa jak przełożony wobec funkcjonariuszy. Jego kompetencje mają bowiem przede wszystkim charakter koordynujący.
Stanowisko dyżurnego nie ma również charakteru samodzielnego, ponieważ "stanowiska samodzielne" zostały enumeratywnie wymienione w pkt 63-67 załącznika nr 4 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.
Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że stanowisko zajmowane przez policjanta nie należy do kategorii, które uprawniałoby go ustalonej w rozkazie personalnym z dnia 17 maja 2017 r., kwoty uposażenia ustalonej w oparciu o mnożnik 1,95.
Podkreślić należy, że wprawdzie powyższy wniosek wynikał z analizy kilku przepisów prawa zamieszczonych w aktach prawnych różnej rangi (w ustawie oraz rozporządzeniu), ale czytelność tej regulacji prawnej nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenie bowiem, który policjant jest uprawniony do otrzymywania dodatku funkcyjnego sprowadza się w istocie rzeczy do zbadania, czy w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. zostało wymienione dane stanowisko. Skoro bowiem § 8 ust. 3 cytowanego rozporządzenia expressis verbis stanowi, że stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 omawianego rozporządzenia, to nie ma żadnej wątpliwości, iż dodatek ten przysługuje jedynie tym policjantom, którzy zajmują stanowiska wymienione w tej tabeli.
Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżony akt za niezgody z prawem. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownie prowadzonym postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Obowiązkiem sądu jest zatem precyzyjne określenie czynności, jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy" (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 739/21). W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie co prawda nie wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jako postawy uchylenia decyzji organu orzekającego w sprawie. Jednak z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było błędne zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a zatem naruszenie przepisów postępowania mające, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wpływ na wynik sprawy. Tak więc uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, co pozwala również na kontrolę kasacyjną orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a., uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ administracji prawidłowo zastosował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, o czym orzekł jak w pkt. 1 wyroku.
Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.