III OSK 5502/21

III OSK 5502/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Pauter
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Wr 597/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2021-03-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1592
art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2020 poz 797
art. 3 ust. 1 pkt 34, art. 41 ust. 6a i 6b oraz art. 43 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 597/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 września 2020 r. nr SKO 4132/6/2020 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 597/20 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 września 2020 r. nr SKO 4132/6/2020 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia 22 lipca 2020 r. znak: BOŚ.6234.1.2020, działając na podstawie art. 123 i art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 979 ze zm., dalej w skrócie: "u.o."), po rozpatrzeniu wniosku Marszałka Województwa [...] z dnia 10 lipca 2020 r. znak: DOW-SV.7244.54.2019.KM w sprawie wydania opinii dotyczącej zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 lipca 2013 r. znak: BOŚ.6233.10.80.41.2013 (ze zmianami), udzielającej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Spółka") zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzonego przy ul. [...] w [...] – zaopiniował negatywnie to przedsięwzięcie.
Na skutek zażalenia Spółki na powyższe postanowienie, sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które postanowieniem z dnia 21 września 2020 r. nr SKO 4132/6/2020, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a u.o., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało m.in., że nie można wydłużyć czasu obowiązywania zezwolenia na kolejne 10 lat. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o., zarówno zezwolenie na zbieranie odpadów, jak i zezwolenie na przetwarzanie odpadów, wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat, co oznacza, iż łączny czas obowiązywania zezwolenia, po dokonaniu zmiany w tym zakresie, nie może być dłuższy niż 10 lat.
Powyższe postanowienie Spółka uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podzielając argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 u.o., zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, a zezwolenie na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W świetle zaś art. 41 ust. 6a u.o., organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592, dalej w skrócie: "u.z.u.o."), posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie przepisów u.z.u.o., uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, został zobowiązany w terminie do dnia 5 marca 2020 r. złożyć wniosek o zmianę decyzji. Istotne jest przy tym, że ustawodawca określił szczegółowo co należy zawrzeć we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 u.z.u.o., do wniosku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz odpadów dołącza: 1) operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1; 2) zaświadczenia o niekaralności, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1; 3) oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1; 4) oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą: a) fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, b) prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna – nie wydano, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł; 5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy: a) w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ustawy zmienianej w art. 1, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150.000 zł – za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; 6) postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy zmienianej w art. 1; 7) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy, nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia" (art. 14 ust. 3 u.z.u.o.). Ustawodawca w sposób ścisły wskazał zatem, jakie elementy (art. 14 ust. 1 pkt 1-4 u.z.u.o.) winien zawierać wniosek. Tymczasem lektura wniosku złożonego przez Spółkę jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca występuje także o zmianę pkt III obowiązującego zezwolenia, poprzez wprowadzenie zapisu dotyczącego stosowania do zagęszczenia złomu paczkarki, nożyc lub palników gazowych, a w zakresie wstępnej segregacji użycie sita, a także zmianę pkt IV decyzji, poprzez wydłużenie terminu jej ważności o kolejne 10 lat. Już zatem samo porównanie treści wniosku oraz jego wymogów normatywnych wskazuje, że Spółka chce doprowadzić do modyfikacji posiadanego zezwolenia w sposób przekraczający wymogi ustawowe. Należy zgodzić się z organami w zakresie podniesionego argumentu, że instalacja, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej w skrócie: "p.o.ś."), to urządzenia techniczne. Instalacja w postaci "stacjonarnego urządzenia technicznego" to, co do zasady, unieruchomione urządzenie w określonym miejscu i działające w stanie unieruchomienia, którego eksploatacja może spowodować emisję. Z powyższego wynika, że "stacjonarność" urządzenia technicznego (art. 3 pkt 6a p.o.ś.), podobnie jak pozostałych rodzajów instalacji, o których mowa w art. 3 pkt 6 p.o.ś., pozostają w ścisłym związku z możliwością powodowania emisji przy ich eksploatacji. Cecha "instalacji" jaką jest "stacjonarność" nie wyklucza możliwości przemieszczenia urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska. Emisja nie może przekształcić się w zanieczyszczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 49 p.o.ś. Przymiot "stacjonarności" wynika zatem nie tyle z faktu trwałego połączenia urządzenia z podłożem, lecz przeznaczenia do użytkowania w dłuższym czasie, a nie tylko jednorazowo. Nawet urządzenie "przewoźne", które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu przez dłuższy czas, np. kilka lat, jest stacjonarnym urządzeniem technicznym. W tym zakresie należy także podzielić poglądy organów odnoszące się do możliwości (co do zasady) korzystania przez przedsiębiorcę z instalacji, ale stosownie do wymogów prawnych. Podobnie należy uznać za zasadne stanowisko organów w zakresie niedopuszczalności wniosku w części zmierzającej do wydłużenia okresu obowiązywania zezwolenia ponad dopuszczalny okres. Stosownie bowiem do treści art. 44 ust. 1 u.o., zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Ustawa nie przewiduje przedłużania tego terminu, zatem wniosek strony w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Jeśli zaś chodzi o kwestię utwardzenia terenu, to organ pierwszej instancji nie kwestionował wyłożenia na placu płyt, a wskazał na niewłaściwy ich stan oraz niezabezpieczenie stożkowanej (zawierającej zanieczyszczenia) hałdy odpadów w sposób prawidłowy przed zmianą warunków atmosferycznych. Wbrew wyjaśnieniom skargi, lektura wniosku Spółki nie pozostawia wątpliwości (vide s. 3 wniosku) – "założono że złom magazynowany będzie na całej powierzchni magazynowej w hałdzie o kształcie ostrosłupa". Powtórzono to także we wniosku z dnia 16 listopada 2019 r., a także w piśmie z dnia 10 października 2019 r. Ponadto trzeba dodać, że zgodnie z art. 42 ust. 1. u.o., zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów. Wniosek zawiera (między innymi) wskazanie największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów. Trudno zatem przyjąć, aby użyte we wniosku określenie odpowiadało określeniu ustawowemu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 u.z.u.o., poprzez jego błędną wykładnię, że wyliczenie elementów wymagających wskazania we wniosku aktualizacyjnym ma charakter wyczerpujący, podczas gdy wniosek taki nie wynika z treści przepisów, a jednocześnie stoi on w sprzeczności z uprawnieniem do zmiany decyzji w każdym czasie, wynikającym z art. 155 k.p.a.;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji i uznanie prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sposób arbitralny i w oparciu o niepełny materiał dowodowy (ocena stanu utwardzenia placu magazynowego wyłącznie na podstawie zdjęć satelitarnych dostępnych w internecie);
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 6a u.o., poprzez jego błędną wykładnię, że przepis ten obejmuje upoważnienie prezydenta miasta do wypowiedzi w zakresie spełniania przez zakład wymagań technicznych, podczas gdy zakres opinii pozostaje ograniczony zakresem zadań i kompetencji organu opiniującego, a te nie obejmują prowadzenia postępowania dowodowego w powyższym zakresie;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 5 u.o., poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowień kwestionujących możliwość zaliczenia do procesów zbierania działań przygotowujących odpady do transportu przy użyciu urządzeń mobilnych, podczas gdy przywołany przepis obejmuje definicją zbierania także wstępne sortowanie, obejmujące w praktyce tego rodzaju operacje;
5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. "art. 3 § 2" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej w skrócie: "rozporządzenie"), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się jakakolwiek zmiana w funkcjonującym zakładzie, podczas gdy rozporządzenie w sposób wyraźny wyłącza z tej definicji działania polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu, które nie skutkują potrzebą zmiany uwarunkowań określonych w uzyskanej decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz wydanych w sprawie postanowień, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Chybiony okazał się zarzut pierwszy skargi kasacyjnej, podnoszący błąd wykładni art. 14 ust. 1 u.z.u.o., który stanowi: "Posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1".
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do powołanego przepisu, stwierdził, że ustawodawca określił szczegółowo co należy zawrzeć we wniosku. W dalszej części uzasadnienia wyroku podano z kolei, że ustawodawca w sposób ścisły wskazał jakie elementy wniosek powinien zawierać. Stanowisko WSA we Wrocławiu jest prawidłowe, nie można bowiem uznać, że wyliczenie zawarte w art. 14 ust. 1 u.z.u.o. jest wyliczeniem przykładowym. Konstruując wyliczenia przykładowe prawodawca posługuje się zwykle sformułowaniem "w szczególności" albo w inny klarowny sposób wskazuje na fakultatywność pewnych elementów wniosku. W powołanym przepisie takich sformułowań nie zawarto, zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Błądzi również skarżąca kasacyjnie, odwołując się do przepisu art. 155 k.p.a., który dopuszcza zmianę decyzji ostatecznej w przypadku ziszczenia się przesłanek określonych w owym przepisie. Rzecz w tym, że zmiana decyzji na podstawie art. 14 ust. 1 u.z.u.o. jest trybem odrębnym od trybu określonego w art. 155 k.p.a., a w związku z tym przesłanki wskazane w tym przepisie nie mogą mieć zastosowania do zmiany decyzji na podstawie art. 14 u.z.u.o.
Chybione okazały się również zarzuty drugi i trzeci skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 41 ust. 6a u.o., organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (art. 41 ust. 6b u.o.).
Stosownie do treści art. 106 k.p.a.:
§ 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę.
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.
§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia.
Przepis art. 41 ust. 6a u.o. nie określa kryteriów, którymi powinien kierować się organ opiniujący. Zgodnie z art. 6 k.p.a. – formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa – przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem. Formułowana przez organ opinia powinna nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu, zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. powinna w konsekwencji nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy. Organ opiniujący powinien więc ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko, mając na względzie art. 106 § 4 k.p.a. Wykładnia art. 106 § 4 k.p.a. powinna być spójna z zasadą wyrażoną w art. 7b k.p.a., która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zasada z art. 7b k.p.a. nawiązuje więc treściowo do zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., wobec której nie może pozostać obojętny także organ podejmujący współdziałanie w "słabszej" formie, jaką jest opiniowanie. Stanowisko takie ma dla organu właściwego do wydania decyzji znaczenie, bowiem stanowi ono element materiału dowodowego uwzględnianego przy wyborze właściwego rozstrzygnięcia w sprawie (tak: M. Romańska, w: H. Knysiak-Sudyka, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 757).
Z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest organem właściwym między innymi w sprawach decyzji środowiskowych, które to decyzje, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 21 tej ustawy, są wymagane między innymi w uzyskaniu zezwolenia na zbieranie odpadów. Ponadto jest organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy w sprawach w postępowaniu w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów (art. 42 ust. 3c u.o. w zw. z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z powołanych norm kompetencyjnych wynikają dwa obszary aktywności wójta (burmistrza, prezydenta miasta): ocena wniosku z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami dotyczącymi oddziaływania na środowisko. W świetle tak szerokich kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), które wiążą się z procesem wydawania zezwolenia na zbieranie odpadów, nie można uznać, aby wypowiedzi tego organu, odnoszące się do oddziaływania na środowisko, wykraczały poza zakres przedmiotowy opinii tego organu. Z kolei domaganie się od organu współdziałającego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem należy to do organu właściwego w przedmiocie zmiany zezwolenia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut czwarty skargi kasacyjnej. Jak słusznie zauważono, w decyzji Prezydenta Miasta [...] udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, zarówno w sposobie zbierania odpadów, jak i w dodatkowych warunkach prowadzenia działalności, nie ma mowy o wykorzystywaniu jakichkolwiek instalacji czy urządzeń używanych przy zbieraniu wymienionych w pkt 1 decyzji rodzajów odpadów. Z definicji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o. wynika, iż przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. W wydanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji nr 38/10/11 o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w decyzji nr 143/2011 o warunkach zabudowy (w aktach organu opiniującego) brak jest wzmianki o możliwości dostosowania elementów złomu do wielkości transportowych, poprzez jego zagęszczenie przy użyciu paczkarki, nożyc lub palników gazowych oraz dopuszczenia w zakresie wstępnej segregacji odpadów użycia sita. W konsekwencji stwierdzenie organu odwoławczego, że proponowane w pkt III zmienianej decyzji rozwiązania świadczą o zmianach w prowadzonej działalności, jest prawdziwe.
Chybiony okazał się również zarzut piąty skargi kasacyjnej, podnoszący błąd wykładni § 3 ust. 2 rozporządzenia (błędnie powołany jako art. 3 § 2). Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach nie przytaczał powołanego przepisu, co czyniło stawiany zarzut, w aspekcie jego błędnej wykładni, chybionym.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.