III OSK 539/23

III OSK 539/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tadeusz Kiełkowski
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Op 34/22 - Wyrok WSA w Opolu z 2022-12-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 grudnia 2022 r. sygn. akt ll SAB/Op 34/22 w sprawie ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 30 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 34/22, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J.- redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej (dalej: "skarżący"), na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, art. 149 § 1a oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", w pkt. 1. sentencji wyroku, zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r., w części obejmującej pkt 1, pkt 2, pkt 4 a także pkt 3 z wyłączeniem informacji dotyczącej postępowań dyscyplinarnych lub służbowych prowadzonych wobec policjantów biorących udział w interwencji, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; w pkt. 2. sentencji wyroku, stwierdził, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 3. sentencji wyroku, dalej idącą skargę odrzucił; w pkt. 4. sentencji wyroku, zasądził od Komendanta Powiatowego Policji [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podał, że wnioskiem
z 27 listopada 2020 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), skarżący wystąpił do rzecznika Policji [...] o podanie informacji:
"1. Kto imiennie podjął decyzję o wizycie u 14-latka?
2. Kto imiennie podjął decyzję o skierowaniu sprawy do Sądu?
3. Czy wobec policjantów którzy podjęli w/w decyzje lub brali udział w interwencji toczy się jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne lub służbowe? Jeśli tak to na jakim jest etapie? Jeśli nie to z jakiej przyczyny?
4. Jaka jest treść odpowiedzi Komendanta na list 14-latka do Policji w [...]?"
W odpowiedzi na powyższe, e-mailem z dnia 2 grudnia 2020 r., organ poinformował skarżącego, że: "do Komendy Powiatowej Policji [...] nie wpłynęła informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku. Sąd zgodnie z ustawą z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich w takich sprawach nie wydaje "orzeczenia". Organ stwierdził też, że zadane przez skarżącego pytania godzą w wolności i prawa podległych funkcjonariuszy, a niektóre z nich nie stanowią informacji publicznej. W związku z powyższym organ, na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wyjaśnił skarżącemu, że jeżeli w terminie 14 dni nie złoży wniosku określonego ustawie, postępowanie o udostępnienie informacji zostanie umorzone."
Ustosunkowując się do powyższego skarżący e-mailem z 2 grudnia
2020 r. podtrzymał swoje żądanie i wyraził oczekiwanie udzielenia konkretnych, wiążących i jednoznacznych informacji w powyższym zakresie. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami sądy powszechne wydają orzeczenia, które dzieli się na wyroki i postanowienia, a w ramach czynności porządkowych także zarządzenia. Pisząc o orzeczeniu miał natomiast na myśli postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zaznaczając, że oczekuje udzielenia odpowiedzi - komentarza do własnych działań negatywnie zweryfikowanych przez Sąd, podkreślił, że jako prasa ma prawo znać stanowiska (a wręcz dane personalne) osób odpowiedzialnych za skandaliczne zachowanie się funkcjonariuszy policji, które zamierza opisać. Jednak ze względu na opisywanie zjawiska, a nie działania poszczególnych osób fizycznych, prosił o wskazanie jaki był proces decyzyjny w sprawie i kto personalnie (wg stanowisk, bez nazwiska) odpowiadał za kolejne decyzje w sprawie. Kto wysłał patrol policji do małoletniego, kto zdecydował o formie interwencji, kto podjął decyzję o wysłaniu wniosku do Sądu i kto sporządził oraz zweryfikował treść wniosku.
Sąd I instancji stwierdził, że w załączonym do akt piśmie z 8 grudnia
2020 r., które nie zostało podpisane, ani przesłane drogą mailową i co do którego brak jest dowodu doręczenia skarżącemu, organ podał, że czynności w sprawie zostały podjęte na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku z podejrzeniem popełnienia czynu karalnego określonego w art. 165 § 1 pkt 1 k.k. i ustaleniem, że nieletni na swoim koncie, na portalu społecznościowym Facebook utworzył post, z którego wprost wynikało, że jest organizatorem i zaprasza inne osoby do udziału w [...], zaplanowanym na dzień [...] listopada br. o godz.[...] na [...]. Na tej podstawie Komendant podjął osobiście decyzję o skierowaniu funkcjonariuszy do miejsca zamieszkania nieletniego. Z przeprowadzonych czynności została sporządzona notatka, która została przesłana niezwłocznie do [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego [...], gdzie aktualnie znajduje się całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Policjanci nie podejmowali żadnych innych czynności związanych z tą sprawą. Decyzję o jej przesłaniu, po weryfikacji jej treści podjął Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w [...]. W dniu 4 grudnia 2020 r. do KPP [...] wpłynęło z kolei postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 25 listopada 2020 r. o niewszczynaniu postępowania, na zasadzie art. 21 § 2 u.p.n.
Z kolei e-mailem z 15 grudnia 2020 r. organ w odpowiedzi na zapytanie poinformował skarżącego, że: "We wskazanej przez Pana sprawie, z uwagi na dobro dziecka, które jest nadrzędne, wszelkie informacje dotyczące nieletniego może przekazywać, tylko i wyłącznie Sąd Rodzinny i Nieletnich. Policja zgodnie z art. 20a.1. Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, Policja miała obowiązek przekazania materiałów dot. sprawy, celem rozpatrzenia, do Sądu Rodzinnego i Nieletnich. Komenda Powiatowa Policji [...] nie prowadzi jakichkolwiek postępowań względem policjantów, którzy interweniowali [...] listopada 2020 r, w sprawie, o którą zapytał skarżący, ponieważ czynności zostały zrealizowane zgodnie z prawem oraz na podstawie obowiązujących przepisów."
W skardze wniesionej do WSA w Opolu skarżący zarzucił organowi bezczynność. Powołując się na przepis art. 3 i 4 ustawy Prawo prasowe domagał się zobowiązania strony do ujawnienia informacji lub wydania decyzji zgodnie z art. 4 Prawa prasowego, stwierdzenia bezczynności zobowiązanego oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę.
W wykonaniu zobowiązania Sądu pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu dowodu nadania skarżącemu pisma z 8 grudnia 2020 r. Skarżący ustosunkowując się do powyższego, w piśmie z 25 grudnia 2022 r. zaprzeczył, aby otrzymał od organu pismo z dnia 8 grudnia 2020 r.
Rozpoznając sprawę Sąd I instancji wyjaśnił, że mimo, iż skarżący wywiódł, że żądane informacje powinny zostać udostępnione w granicach prawa dostępu prasy do informacji publicznej, stosownie do art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 1914), to przepisy te nie mogły mieć w sprawie zastosowania ze względu na swoją treść. Ponadto skarżący występując do organu o udostępnienie informacji publicznej nie powoływał się w treści swoich pism na Prawo prasowe.
W ocenie Sądu I instancji, skarżony organ administracji publicznej jest organem państwowym zobowiązanym do udostępniania informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 902.) zwanej nadal u.d.i.p. Co więcej, art. 3a Prawa prasowego stanowi, że w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku powyższym ocenie podlegało żądanie skarżącego w kontekście ustalenia czy informacje, o których udzielenie wniósł w piśmie z 27 listopada 2020 r. miały charakter informacji publicznej.
Sąd uznał, że wniesiona skarga obejmująca wniosek z 27 listopada
2020 r. zasługiwała na uwzględnienie w części określonej w wyroku. W tym zakresie WSA w Opolu stwierdził, że wnioskiem z 27 listopada 2020 r., skarżący nie uzyskał odpowiedzi na wniosek z wyłączeniem części pkt 3. Tym samym, organ nie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania z wniosku skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 27 listopada 2020 r. W konsekwencji organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Przechodząc do analizy toku postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego, Sąd wskazał, że za wywiązanie się z obowiązku rozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p nie można uznać pisma z 8 grudnia 2020 r., gdyż po pierwsze jest ono niepodpisane, organ nie dysponuje dowodem jego nadania do skarżącego, który zaprzeczył, że je otrzymał. Nadto na powyższe pismo nie wskazuje organ w złożonej odpowiedzi na skargę i nie wywodzi z tego faktu żadnych skutków prawnych. Pismo w przekazanych aktach zostało wpięte dopiero po dokumentach dotyczących wniesionej skargi. Wątpliwości w zakresie doręczenia ww. pisma budzi również fakt, że cała korespondencja organu ze skarżącym odbywała się w formie elektronicznej, a sporne pismo nie nosi takich znamion. W świetle powyższego Sąd przyjął za wiarygodne twierdzenia strony skarżącej, że nie doszło do doręczenia mu pisma z 8 grudnia 2020 r., a zatem organ pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z wyłączeniem informacji zawartej w pkt 3 dotyczącej postępowań dyscyplinarnych lub służbowych prowadzonych wobec policjantów biorących udział w interwencji. Organ bowiem udzielił w tej części skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w e-mailu z 15 grudnia 2020 r., w którym w ostatnim akapicie poinformował skarżącego, że: "Komenda Powiatowa Policji w [...] nie prowadzi jakichkolwiek postępowań względem policjantów, którzy interweniowali 17 listopada 2020 r. w sprawie, o którą Pan pyta, ponieważ czynności zostały zrealizowane zgodnie z prawem oraz na podstawie obowiązujących przepisów." Z tego ostatniego powodu, Sąd uznał, że w tej części skarga podlegała odrzuceniu bowiem organ zrealizował ciążący na nim obowiązek przed dniem wniesienia skargi. Co do sposobu rozpatrzenia pozostałej części wniosku Sąd wyprowadził wniosek, że brak działań w tym zakresie uznać należy za bezczynność, która nie ustała do czasu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Stąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku orzeczono o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku skarżącej we wskazanym zakresie.
Jednocześnie Sądu uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ działanie Komendanta Policji nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wynikało z błędnej kwalifikacji treści żądania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, reprezentowany przez radcę prawnego. Na podstawie art. 188 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wystąpił również o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjny, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że informacje zawarte we wniosku skarżącego z 27 listopada 2020 r. mieszczą się w zakresie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na gruncie przepisów ww. ustawy, podczas gdy informacja, której ujawnienia domaga się skarżący nie podlega udostępnieniu w trybie ww. ustawy;
- art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez uznanie, że skarżący kasacyjnie nie dochował terminu na ustosunkowanie się do podania skarżącego, podczas gdy 2 i 15 grudnia 2020 r. skarżący otrzymał informację dotyczącą sposobu rozpoznania jego wniosku, a więc skarżący kasacyjnie nie pozostawał w bezczynności co do rozpoznania powyższego wniosku.
Z kolei, na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie skarżącej kasacyjnie do załatwienia wniosku skarżącego, podczas gdy odpowiedź na ww. wniosek została udzielona, a więc organ administracji publicznej nie pozostawał w niniejszej sprawie w bezczynności, przez co skarga powinna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor, wskazał m.in., że zgodnie
z ugruntowanym poglądem judykatury, interwencje funkcjonariuszy Policji podjęte w indywidualnych sprawach stanowią informację publiczną. Jednak w sprawie należało mieć na uwadze, że ze względu na dobro nieletniego, którego dotyczyła interwencja, sprawa trafiła do Wydziału Rodzinnego i Nieletnich właściwego sądu rejonowego. Stąd też skarżący kasacyjnie nie był w stanie udzielać informacji dotyczących przedmiotowej interwencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero, bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Należy tu zauważyć, że autor skargi kasacyjnej swoją argumentację przedstawioną na poparcie podniesionych zarzutów opiera na stanie faktycznym częściowo niedotyczącym wniosku, który jest przedmiotem niniejszej sprawy, lecz na okolicznościach dotyczących wniosku skarżącego z 18 listopada 2020 r. objętego skargą w innej sprawie (str. 2 i 3 skargi kasacyjnej).
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., okazał się bezskuteczny ze względu na jego wadliwą konstrukcję. Naruszenia tego organ upatruje w stwierdzeniu bezczynności i zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku, podczas gdy odpowiedź na wniosek została udzielona, zatem organ administracji publicznej nie pozostawał w bezczynności, przez co skarga powinna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W odniesieniu do powyższego zarzutu należy podkreślić, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który określa kompetencje sądu administracyjnego i ich zakres w fazie orzekania przez sąd administracyjny w sprawach skarg na bezczynność, ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak i inne przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak np. art. 146 § 1, art. 147, art. 145 § 1, art. 151, czy art. 58 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji uwzględnił skargę stwierdzając, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to nie można Sądowi zobowiązującemu organ do załatwienia wniosku skarżącego w określonym zakresie i stwierdzającego, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zarzucić naruszenia przepisów art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej (por. wyrok NSA z 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie tego rodzaju przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Przepis powyższy mogłyby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby strona skarżąca kasacyjnie zarzucała np. wadliwą wykładnię pojęć prawnych użytych przez ustawodawcę w tym przepisie, a zatem kierowała zarzut bezpośrednio wobec normy zawartej w tym przepisie, a nie kwestionowała prawidłowości jego zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem Sądu I instancji do wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Taka sytuacja jednak ponad wszelką wątpliwość nie występuje w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić – iż na podstawie analizy sformułowanego zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że strona skarżąca kasacyjne nie kwestionuje wykładni powyższych przepisów, lecz prawidłowość ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego rzutujących na sposób rozpoznania wniosku skarżącego z 27 listopada 2020 r. Konieczne było zatem powołanie w skardze kasacyjnej tych przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył Sąd I instancji przechodząc do rozpoznania sprawy i stwierdzając bezczynność organu w określonym zakresie, a także wykazanie, że naruszenia tych przepisów miały wpływ na wynik sprawy.
Z ustaleń Sądu I instancji wynika, że organ tylko częściowo udzielił żądanej informacji. W pozostałej części organ albo stwierdził, że nie są to informacje publiczne albo, że nie może ich udostępnić. Tymczasem Sąd uznał wnioskowane informacje w całości za informacje publiczne. W omawianym zarzucie organ nie powiązał naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z przepisami normującymi ustalanie stanu faktycznego przez Sąd I instancji. Zarzutu naruszenia takich przepisów postępowania w skardze kasacyjnej w ogóle nie podniesiono. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji a nie na sprzecznych z nim okolicznościach wskazywanych przez skarżący kasacyjnie organ w skardze kasacyjnej. W konsekwencji omawianym zarzutem organ nie podważył stanowiska Sądu I instancji co do bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skutkującej koniecznością zobowiązania organu do jego załatwienia.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący kasacyjnie organ twierdzi, że informacje żądane we wniosku z 27 listopada 2022 r. nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał postaci naruszenia wskazanych przepisów (błędnej ich wykładni lub niewłaściwego ich zastosowania) i nie określił jednostki redakcyjnej art. 6 ust. 1 u.d.i.p. której dotyczy zarzucane naruszenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej na potwierdzenie tego zarzutu wskazano jedynie, że "należy mieć na uwadze, że ze względu na dobro nieletniego, którego dotyczyła interwencja, sprawa trafiła do Wydziału Rodzinnego i Nieletnich właściwego sądu rejonowego. Stąd też skarżący kasacyjnie nie był w stanie udzielić informacji dotyczących przedmiotowej interwencji". Z uzasadnienia tego zarzutu nie wynika, że organ nie zgadza się z wykładnią wskazanych przepisów, lecz że naruszenie tych przepisów polegało na ich niewłaściwym zastosowaniu. Wnioskiem z 27 listopada 2020 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), skarżący domagał się podania informacji: "Kto imiennie podjął decyzję o wizycie u 14 latka? (pkt 1); Kto imiennie podjął decyzję o skierowaniu sprawy do Sądu? (pkt 2); Czy wobec policjantów, którzy podjęli w/w decyzje lub brali udział w interwencji, toczy się jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne lub służbowe? Jeśli tak to na jakim jest etapie? Jeśli nie to z jakiej przyczyny? (pkt 3) Jaka jest treść odpowiedzi Komendanta na list 14 latka do Policji [...]? (pkt 4). Opierając się na szeroko przedstawionej przez Sąd I instancji, niepoważonej przez organ wykładni art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. oraz treści wniosku skarżącego z 27 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podziela stanowisko Sądu I instancji, iż żądane w nim dane dotyczą informacji publicznych obejmujących informacje o sposobie funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zasadach funkcjonowania tych podmiotów oraz o danych publicznych, tj. informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p. Wobec braku rzeczowej argumentacji w skardze kasacyjnej zmierzającej do podważenia tego stanowiska, szersze odniesienie się do omawianego zarzutu jest niemożliwe. Należy tu tylko wyjaśnić, że sugerowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nieposiadanie wnioskowanej informacji, jest irrelewantne dla zarzutu naruszenia prawa materialnego, ponieważ takimi zarzutami nie można skutecznie podważać ustaleń Sąd I instancji, z których wynika, że organ nie wykazał, że nie posiada wnioskowanych informacji publicznych. Okoliczność taką można wykazać przez podniesienie zarzutów naruszenia stosownych przepisów postępowania w powiązaniu z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Tego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie uczyniono.
Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez uznanie, że skarżący kasacyjnie nie dochował terminu na ustosunkowanie się do podania skarżącego, podczas gdy w dniach 2 i 15 grudnia 2020 r. skarżący otrzymał informacje dotyczącą sposobu rozpoznani jego wniosku. W tym zarzucie autor skargi kasacyjnej również nie wskazał w jakiej postaci naruszono wskazane przepisy. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba przypomnieć, że już wyżej wykazano, iż żądane we wniosku z 27 listopada 2022 r. informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p., a fakt ich nieudostępnienia (poza ich częścią z punktu 3 wniosku) wynika z niepodważonych w skardze kasacyjnej ustaleń Sądu I instancji. W kontekście uzasadnienia omawianego zarzutu niezrozumiałe jest natomiast zarzucanie naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., dotyczących uprawnień wynikających z prawa do informacji publicznej. Przepisy te nie normują podnoszonego w omawianym zarzucie zagadnienia terminów udostępnienia informacji publicznej lub rozpoznania wniosku o jej udostępnienie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zagadnienie te normują przepisy art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy. Natomiast odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (błędnie zakwalifikowanego w skardze kasacyjnej jako przepisu prawa materialnego), należy stwierdzić, iż nie budzi wątpliwości, że skoro żądanie z 27 listopada 2020 r. dotyczyło informacji publicznej, to skarżący był uprawniony do skorzystania z trybu wnioskowego jej udzielenia przewidzianego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Nierozpoznanie wniosku w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i zgodnie wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej skutkować musiało stwierdzeniem bezczynności organu i zobowiązaniem go do rozpoznania wniosku w nierozpoznanej części, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.
Końcowo wyjaśnić trzeba, że poinformowanie pismem wnioskodawcy, że informacja nie może być udostępniona, ponieważ nie jest informacją publiczną, lub że jej udostępnienie godziłoby "w wolności i prawa funkcjonariuszy" oraz że z uwagi na dobro dziecka wszelkie informacje może przekazywać tylko sąd rodzinny i nieletnich, w sytuacji gdy żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., nie jest właściwą formą rozpoznania wniosku wynikającą z u.d.i.p. i nie uwalnia adresata takiego wniosku od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Z braku przesłanek z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie od Komendanta Powiatowego Policji w [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący w postępowaniu kasacyjnym był reprezentowany przez adwokata. Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w przepisach odrębnych i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Skoro Sąd nie nakazał osobistego stawiennictwa skarżącego reprezentowanego przez adwokata, nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o zasądzenie od organu kosztów dojazdu skarżącego na rozprawę. Przepisami odrębnymi regulującymi wynagrodzenie adwokata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) Z wykładni § 14 ust. 1 pkt 2 a), b) i c) tego rozporządzenia normującego stawki minimalne opłat za czynności adwokata wynoszące w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się jego wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie a także za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie. Pełnomocnik zawodowy skarżącego nie sporządził i nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W konsekwencji należy uznać, że skarżący nie wykazał, iż poniósł podlegające zwrotowi od organu koszty postępowania kasacyjnego.