III OSK 514/23

III OSK 514/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1642/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-12-22
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157 par 1 i 3, art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.F. o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1642/22 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 lipca 2022 r. nr 665/kadr/22 w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy postanawia: odrzucić wniosek.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 13 lipca 2022 r., natomiast w pkt 2 w oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Pismem z 6 lutego 2023 r. organ wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego w całości wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania i rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Pismem z 31 marca 2025 r. organ cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 193 p.p.s.a. w pkt 1 umorzył postępowanie, natomiast w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił organowi uiszczony wpis od skargi kasacyjnej.
Pismem z 14 lipca 2025 r. (data wpływu: 23 lipca 2025 r.; k. 115) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz od organu "kosztów postępowania skargowego" wobec cofnięcia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy postanowienie o umorzeniu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego 7 maja 2025 r. (k. 102), a zatem ewentualny termin na złożenie wniosku o uzupełnienie zapadłego na posiedzeniu niejawnym postanowienia upływał 21 maja 2025 r. Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, który traktować należy jako wniosek o uzupełnienie orzeczenia, wpłynął natomiast do Naczelnego Sądu Administracyjnego 23 lipca 2025 r., a zatem z uchybieniem wyżej wskazanego terminu, co już determinowało konieczność jego odrzucenia.
Ponadto, jak zostało to już wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia NSA z 24 kwietnia 2025 r. Sąd zobligowany był jedynie do zwrotu na rzecz organu kwoty uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, co wynika wprost z przywołanej tam normy prawnej art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zasady bowiem zwrotu kosztów między stronami w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostały uregulowane w art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów, podobnie jak żaden przepis szczególny, nie przewidują jednak możliwości zasądzenia kosztów między stronami w przypadku umorzenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej. Sytuacja określona przepisem art. 203 p.p.s.a. aktualizuje się w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej, zaś unormowanie z art. 204 p.p.s.a. w przypadku jej oddalenia. Obie te normy prawne dotyczą wyroków i nie znajdują odpowiedniego zastosowania w odniesieniu do postanowień. W związku z powyższym nie mogło też być podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w związku z jego umorzeniem na wniosek organu. Sąd zawarł zatem w wydanym orzeczeniu umarzającym postępowanie rozstrzygnięcie dotyczące kosztów, jednakże nie orzekł o ich zwrocie na rzecz konkretnej strony, ponieważ takie rozwiązanie z prawnego punktu widzenia w zaistniałej sytuacji nie było możliwe. Jak już wyjaśniono skarżącemu w postanowieniu z 24 kwietnia 2025 r. w przypadku umorzenia postępowania kasacyjnego zastosowanie znajduje ogólna reguła ponoszenia kosztów postępowania wyrażona w art. 199 p.p.s.a., że koszty związane ze swoim udziałem w sprawie ponosi każda ze stron we własnym zakresie.
Wobec powyższego, posiłkując się art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a oraz w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.