III OSK 5098/21

III OSK 5098/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel
Rafał Stasikowski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Ke 912/20 - Wyrok WSA w Kielcach z 2020-12-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 64e, art. 64b § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. i H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 912/20 w sprawie ze skargi T. K. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 3 sierpnia 2020 r., nr SKO.OŚ-60/2818/174/2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 912/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, ze skargi T. K. i H. K. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie", "strona skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z dnia 3 sierpnia 2020 r., znak: SKO.OŚ-60/2818/174/2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia: oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 3 sierpnia 2020 r. znak: SRO.0Ś-6O/2818/174/2020, po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] (dalej także jako: "Wójt Gminy", "Organ", "Organ I instancji") z 30 stycznia 2020 r., którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. [...], obręb [...]" oraz wykonując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawarte w wyroku z 28 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 445/20, wydanego po rozpoznaniu sprzeciwu S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Postanowieniem z 10 grudnia 2020 r. Sąd dopuścił Towarzystwo [...] w [...] do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu:
1. nie ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej WSA w Kielcach), w skarżonym wyroku, z dnia 10 grudnia 2020 roku, iż doszło do rażącego naruszenia art. 64e p.p.s.a. przez ten sam WSA w Kielcach, rozstrzygający sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO w Kielcach) z dnia 27 marca 2020 roku mimo, iż Sąd ten w uzasadnieniu do swego wyroku z dnia 27 maja 2020 roku drastycznie przekraczając granice rozstrzygania sprzeciwu ustalone we wskazanej normie dokonał rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy, niekorzystnego dla skarżących w zakresie niewyjaśnionych lub wyjaśnionych wadliwie okoliczności skutkujących wadliwością decyzji organu pierwszej instancji, swoim wyrokiem gdzie potraktowano sprzeciw inwestora tak jak by był on skargą na decyzję z dnia 27 marca 2020 roku wydaną przez SKO w Kielcach, wiążąc na podstawie art. 170 p.p.s.a. i 153 p.p.s.a. swym wyrokiem WSA w Kielcach w sprawie obecnie rozpoznanej, czego dowodem jest treść uzasadnienia skarżonego wyroku z dnia 10 grudnia 2020 roku (k. 12 uzasadnienia trzeci akapit), a także adnotacja dokonana w decyzji w decyzji SKO z dnia 3 sierpnia 2002 roku, o "wykonaniu wytycznych WSA w Kielcach zawartych w wyroku tego Sadu z dnia 28 maja 2020 roku" w niniejszej sprawie;
2. rażące naruszenie art. 142 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, przez mimo uwzględnia sprzeciwu złożonego przez inwestora przez WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 27 maja 2020 roku WSA w Kielcach zaniechał, zgodnie ze wskazanymi przepisami doręczenia skarżącym odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem, co pozwalało by skarżącym na zgłaszanie wniosków dowodowych i pism procesowych przed SKO w Kielcach, przed wydaniem przez organ II instancji decyzji z dnia 3 sierpnia 2020 roku, pozbawiając tym samym stronę prawa do rzetelnego wyjaśnienia sprawy i obrony interesów skarżących, bowiem żądna z norm szczególnych dotyczących procedowania Sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu II instancji nie zwalnia Sądu do doręczenia wyroku uwzględniającego ten sprzeciw, zaś WSA w Kielcach w sprawie niniejszej rozstrzygając zarzut skargi uznał iż prawidłowym powiadomieniem stron o wyroku z dnia 28 maja 2020 roku było doręczenie decyzji SKO w Kielcach z dnia 3 sierpnia 2020 roku;
3. rażące naruszenie przez WSA w Kielcach w skarżonym wyroku art. 78 i 176 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez przyjęcie, iż Sąd ten jest związany orzeczeniem co do istoty sprawy, wydanym przez ten sam Sąd 28 maja 2020 roku od którego strona nie mogła złożyć z uwagi na normę art. 151a § 3 p.p.s.a. jakiegokolwiek środka zaskarżenia, co doprowadziło do sytuacji procesowej, gdzie naruszenie zakresu kognicji WSA w Kielcach wyrokującego 28 maja 2020 roku wyznaczonej w art. 64e p.p.s.a. skutkowało stosowanie przez organ II instancji oraz WSA w Kielcach wyrokujące 10 grudnia 2020 roku konieczności stosowania art. 170 i 153 p.p.s.a. z jednoczesną niemożnością zrealizowania przez stronę wskazanych norm konstytucyjnych, bowiem w praktyce jej sprawa została rozpoznana jednoinstancyjnie, na posiedzeniu niejawnym, bez możliwości odwołania się od wyroku sprawę rozstrzygającego a mianowicie wyroku z dnia 28 maja 2020 roku.
4. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 77 kpa w związku z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., co do okoliczności słusznie dostrzeżonych przez SKO w Kielcach w decyzji z dnia 27 marca 2020 roku, a mianowicie iż:
a. odległość gospodarstwa skarżących do planowanej elektrowni fotowoltaicznej jest mniejsza niż podaje inwestor, bowiem jak to wynika z odwołania małżonków K. ich działka jest położona od planowanej elektrowni nie 400 m, ale 200, a odległość od zabudowań skarżących to także nie 400 m, ale 350 m,
b. podawane i przez nikogo nie skontrolowane natężenie hałasu wydzielano przez elektrownie słoneczną to z pewnością nie ustalona przez inwestora, dla całej inwestycji wartość 50 dB, w sytuacji gdy wartość ta może odpowiadać jednemu tzw. falownikowi których ma być zgodnie z założeniem inwestora 30 sztuk, a instalacja nie będzie instalacją przydomową, na temat której zawarte są w Internecie informacje o hałasie rzędu 29-40 dba wytwarzanym przez jeden falownik, do czego trzeba doliczyć hałas wentylatorów, które uruchamiają się podczas dostarczania dużej ilości prądu, a dla poczynienie tych ustaleń wystarczy wiedza internetowa,
c. hałas pracy transformatora niezbędnego dla obsługi elektrowni fotowoltaicznej nie została wykazany przez producenta i dowolnie określony przez inwestora na 55 dB. Brak internetowych informacji w tym zakresie, poza zastrzeżeniami, iż praca takiego urządzenia może być hałaśliwa,
d. zagadnienie oddziaływania pola elektromagnetycznego, które w związku z inwestycją powstanie nie był przedmiotem badania żadnej instytucji, które prowadziły takie badania w szczególności, by takie badania, oraz badania należenia hałasu emitowanego poza teren już działającej farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW przyjęto bez stwierdzenia prawdziwości karty informacyjnej przedsięwzięcia (KIP);
5. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., przez przyjęcie, iż przywołanie w decyzji organu I instancji normy prawne zostały uchylone i zastąpione innymi w dacie rozpoczęcia postępowania i wydawania decyzji z przywołaniem nie istniejących aktów prawnych co powoduje na tyle istotne luki w podstawie prawnej tej decyzji, iż pod względem prawym ją dyskwalifikuje.
Wskazując na ww. zarzuty kasacyjne strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania. Nadto, skarżący kasacyjnie wnieśli o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w rozpoznawanej sprawie nie może budzić wątpliwości fakt, iż WSA w Kielcach wyrokując w zakresie sprzeciwu złożonego przez inwestora od decyzji SKO w Kielcach z dnia 27 marca 2020 roku, naruszył w sposób rażący normę art. 64e p.p.s.a. Należy mieć jednak świadomość, iż zaskarżenie skarga kasacyjną nie może obejmować wyroku z dnia 28 maja 2020 roku, bowiem wyrok ten nie podlega jakiejkolwiek kontroli odwoławczej z mocy art. 151a§3 p.p.s.a., ale kontroli tej podlega wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 grudnia 2020 roku. W takiej sytuacji rozwiązanie jest tylko jedno, a mianowicie kontroli prawidłowości wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 roku musi dokonać Sąd rozpoznający skargę od praktycznie wymuszonej wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 roku uchylającym tę decyzję, i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Jeśli zaś WSA w Kielcach kontroli takiej nie dokonuje, czując się jak to podaje w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 10 grudnia 2020 roku związany wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 roku, kontrole taka może przeprowadzić jedynie Naczelny Sąd Administracyjny kierując się wyżej wskazanymi poglądami i uznając, iż w stworzonej sytuacji procesowej braku drogi odwoławczej strony postępowania z mocy art. 151a § 3 p.p.s.a., kontrola ta musi być dokonana w trybie skargi kasacyjnej.
Dalej wskazano, że w rozpoznawanej sprawie pojawia się także problem widoczny gołym okiem naruszenia przez WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 28 maja 2020 roku prawa strony przez zakres rozstrzygania, całkowicie sprzecznym z zakresem kognicji Sądu w sprawie wywołanej sprzeciwem, a polegający na naruszeniu obowiązku ustawowego doręczenia stronie owego wyroku z dnia 28 maja 2020 roku wraz z uzasadnieniem. Sąd rozpoznając skargę pełnomocnika od decyzji SKO w Kielcach tej drugiej z dnia 3 sierpnia 2020 roku uznaje, iż wystarczające jest to by strona dowiedziała się o wpadkowym procedowaniu nad sprzeciwem z uzasadnienia decyzji SKO w Kielcach z dnia 3 sierpnia 2020 roku. Założenie takie jest nie do przyjęcia, bowiem WSA w Kielcach wyrokując co do sprzeciwu złożonego przez inwestora miał absolutnie obowiązek doręczenia stronie składającej skargę kasacyjną odpisu tego wyroku w wraz ze sporządzanym z urzędu uzasadnieniem, bowiem skoro do sprzeciwu zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. stosują się przepisy o skardze chyba że ustawa stanowi inaczej, a tu ustawa nie stanowi inaczej. Brak owego doręczenia wykluczył ówczesnemu pełnomocnikowi strony Małżonkom K. możliwość złożenia wniosków dowodowych co do przyjętych w pierwszej decyzji niejasności, które skutkowały uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Z dużą dozą prawdopodobieństwa takie wnioski były by uwzględnione, bądź doszło by do stosowania procedowania w trybie art. 136 § 1, 2, 3 k.p.a., co ostatecznie wyjaśniało by sprawę. Nie doręczenie wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 roku zgodnie ze wskazanymi w zarzucie przepisami prawa bezwzględnie miało wpływ na wynik postępowania, bowiem zabranie stronie prawa do głosu należy zawsze traktować jako istotną ułomność prowadzonego jakiegokolwiek postępowania w Państwie Prawa.
Dalej skarżący kasacyjnie podnosił, że WSA w Kielcach w uzasadnieniu skarżonego wyroku stwierdził, iż autor złożonej skargi ma rację co do wskazania naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak zdaniem Sądu owe błędnie wskazane jako podstawa decyzji normy prawne które nie obowiązywały już w czasie wszczęcia postępowania w sprawie, użyte w decyzji Wójta Gminy z dnia 30 stycznia 2020 roku zdaniem WSA w Kielcach nie są na tyle znaczącym uchybieniem, by miała to znaczenia dla orzekania w sprawie. Pogląd ten nie jest trafny, gdy zważy się na ilość uchybień, które w sprawie zaistniały, a które opisano w skardze kasacyjnej, także ten oczywisty i uznany przez WSA w Kielcach zarzut winien w kontekście innych zarzutów doprowadzić do uchylenie skarżonej decyzji SKO w Kielcach z dnia 3 sierpnia 2020 roku, by w efekcie doprowadzić do ponownego zbadania sprawy przez organ I lub II Instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Towarzystwo [...] poparło skargę kasacyjna, w pełni podzielając jej zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jak wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
Zaakcentować należy, że ze względu na to, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, przy jej sporządzaniu wprowadzono przymus adwokacko-radcowski, aby umożliwić spełnienie określonych w art. 176 p.p.s.a. wymagań, a w tym wymóg prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym właściwe przytoczenie podstaw kasacyjnych pozwala ustalić czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo określać do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało zdaniem autora skargi kasacyjnej, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej nie sprostał jednak tym wymaganiom formalnym w sposób należyty. Skarga kasacyjna nie przyporządkowuje zarzutów do konkretnego punktu art. 174 p.p.s.a., a od zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata szczególnie wymaga się poprawności również w zakresie normatywnej stylizacji skargi kasacyjnej. Błędne wskazanie podstaw skargi kasacyjnej zasadniczo ogranicza merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nadmienić należy, że nieprzyporządkowanie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów do właściwej podstawy kasacyjnej stanowi istotną wadę, poważnie ograniczając zakres kontroli przeprowadzonej przez sąd drugiej instancji. (tak: wyrok NSA z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1723/2018, CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł, w ocenie Sądu skargę kasacyjną, wskazując na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Wskazać należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2469/22, Legalis). Dalej, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Trzeba zatem wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Ponadto w treści samego zarzutu – niezależnie od obowiązku wyjaśnienia zajętego stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – konieczne jest wskazanie, na czym polegało naruszenie konkretnego przepisu, oraz przedstawienie prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wersji wykładni lub zastosowania danego przepisu, a także określenie wpływu zarzucanego naruszenia na treść rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2024 r., II GSK 666/24, Legalis).
Zarzuty z punktów 1, 2 i 3 skargi kasacyjnej należy jednak potraktować jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, choć autor skargi kasacyjnej tego wprost nie precyzuje po przez przyporządkowanie ich treści do art. 174 p.p.s.a. i jego punktów.
Odnośnie zarzutu pierwszego, nie jest możliwa weryfikacja rozstrzygnięcia zawartego w wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 roku sygn. akt II SA/Ke 445/20, wydanego po rozpoznaniu sprzeciwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w toku ponownie rozpoznawanej skargi. Sąd wojewódzki nie jest tym Sądem, który jest uprawniony do wiążącej oceny i stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w innym wyroku WSA. Tego typu rozstrzygnięcia są zastrzeżone dla Naczelnego Sądu Administracyjnego i to w toku rozpoznania skargi kasacyjnej.
Dalej należy wskazać, że w sprawie rozpoznawanej ze sprzeciwu Sąd ma prawo wskazywać na braki, jakie czynności wymagają jeszcze uzupełnienia w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. Rozpoznając sprzeciw nie da się abstrahować od oceny prawa materialnego i zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd w wyroku z dnia 28 maja 2020 roku wyraził swą aprobatą w uzasadnieniu co do zgromadzonego materiału dowodowego i miał prawo uznać go za kompletny, uchylając decyzję po rozpoznaniu sprzeciwu. Czytając wywody Sądu w uzasadnieniu w sprawie ze sprzeciwu należy stwierdzić, że są one relacją z przebiegu postępowania administracyjnego ze zgromadzonego materiału dowodowego w aktach i stwierdzeniem, ze jest on kompletny i wystarczający do wydania decyzji merytorycznej i dlatego sprzeciw okazał się zasadny. Późniejsze powoływanie się przez SKO i WSA, że czują się niejako związani oceną WSA ze sprawy z sprzeciwu, jest niczym innym jak akceptacją zgromadzonego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tym Sąd wskazał, że nie ma potrzeby uzupełniania materiału dowodowego i przywołał wszystkie te prawidłowe ustalenia organu I instancji, które dawały podstawę do orzekania merytorycznego a nie uchylenia decyzji przez SKO, a skoro Sąd uchylił decyzję SKO to było jednoznaczne z tym, że podziela argumentację organu I instancji. Kwestionowane przez skarżących kasacyjnie sformułowania użyte w uzasadnieniach nie były prawidłowe, to jednak nie pozbawia to prawidłowej oceny jakiej dokonało ponownie SKO i następnie WSA, w zakresie oceny zasadności zgromadzonego materiału dowodowego. Należy więc uznać ten zarzut za niezasadny.
Co do zarzutu drugiego należy w całości podzielić argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Po zmianie przepisów p.p.s.a. i wprowadzeniu instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a więc decyzji SKO w Kielcach z 27 marca 2020 r., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, (art. 64a p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 i 3 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, ale w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Oznacza to, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw, oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Przytoczony bowiem przepis art. 33 § 3 p.p.s.a. wymienia podmioty, które mogą wystąpić w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze uczestników postępowania. Wynika więc z niego, że wyłączenie od udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie toczącej się na skutek wniesienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, obejmuje zarówno uczestników postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 i 1 a), jak i innych uczestników (art. 33 § 2). Konsekwencją takiej regulacji w niniejszej sprawie było to, że T. i H. K. biorący udział w postępowaniu wszczętym wnioskiem inwestora [...] Spółki z o.o. w [...], nie mogli brać udziału w charakterze uczestników w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek złożenia sprzeciwu a więc i być zawiadamiani o jego wniesieniu i otrzymywać jakiejkolwiek korespondencji z tego postępowania. Z uwagi na powyższe nie można skutecznie powiązać zarzutów T. i H. K. z rażącym naruszenie art. 142 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a co czyni ten zarzut bezzasadnym.
Odnośnie zarzutu trzeciego, który pokrywa się z zarzutem pierwszym i drugim w zakresie konsekwencji dla skarżących kasacyjnie co do skutków i oczywistego braku ich udziału w sprawie ze sprzeciwu, którego przepisy nie przewidują, trudno dopatrywać się tym samym z tego powodu naruszenia art. 78 i art. 176 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez przyjęcie, iż Sąd ten jest związany orzeczeniem co do istoty sprawy, wydanym przez ten sam Sąd 28 maja 2020 roku od którego strona nie mogła złożyć z uwagi na normę art. 151a § 3 p.p.s.a. jakiegokolwiek środka zaskarżenia. W tym zakresie argumentacja przedstawiona wyżej wyjaśnia, iż takiego związania być nie mogło, a podzielenie argumentacji co do kompletności i zasadności zgromadzonego materiału dowodowego jest obowiązkiem Sądu rozpoznającym sprzeciw, który rozstrzyga o naruszeniu przepisów postępowania badając czy doszło do prawidłowego zastosowania normy art. 138 § 2 k.p.a.
Punkt czwarty zarzutów kasacyjnych wprost odnosi się obrazy przepisów postępowania a w szczególności art. 7 i 77 kpa w związku z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., co do okoliczności słusznie dostrzeżonych przez SKO w Kielcach w decyzji z dnia 27 marca 2020 roku. Chodzi o odległości inwestycji od granic działki skarżących kasacyjnie, a nadto natężenia hałasu i zagadnienia oddziaływania pola elektromagnetycznego.
Zarzut odnoszący się do odległości jest o tyle niezasadny co nieistotny, gdyż zakres odziaływania farmy fotowoltaicznej tak czy inaczej zawiera się w obrębie – granicach działki inwestycyjnej, a więc nie oddziałuje w żaden sposób na nieruchomość małżonków K., skarżący kasacyjnie nie wykazali aby było inaczej.
Zarzut odnoszący się do emitowanego hałasu również należy uznać za niezasadny. Akustyczne oddziaływanie urządzeń składających się na farmę i jej całe oddziaływanie akustyczne określone są w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Z jej treści wynika, że normy hałasu nie zostały przekroczone i też zawierają się w obrębie działki. Same zarzuty są tak natomiast skonstruowane, że zawierają twierdzenia o charakterze wystąpienia ewentualnych możliwych hipotetycznych skutków, nie zawierają stwierdzeń kategorycznych potwierdzonych dowodami. Skuteczna polemika w tym zakresie mogłaby się odbywać np. po przez złożenie opinii fachowca – biegłego na etapie postępowania administracyjnego. Takich dowodów Państwo K. nie składali na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, nieznając przecież jeszcze treści decyzji, ale znali treść Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Skutki oddziaływania akustycznego i pola elektromagnetycznego pracującej farmy fotowoltaicznej będzie można monitorować ale już na etapie jej funkcjonowania i zgłaszania odpowiednim organom kontrolę.
Zarzuty te uznać należy za niezasadne co i przedwczesne, te badania będzie można przeprowadzać po uruchomieniu farmy fotowoltaicznej.
Zarzut piąty określony również jako naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy podnosi naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., przez przyjęcie, iż przywołano w decyzji organu I instancji normę prawną (rozporządzenia), która została uchylona co jest na tyle istotne, iż pod względem prawym ją dyskwalifikuje.
Zarzut ten dotyczył wadliwego zakwalifikowania planowanego przez inwestora przedsięwzięcia na podstawie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., zamiast na podstawie rozporządzenia z 10 września 2019 r. Oceniając ten zarzut należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie zarzuca wadliwego zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zamiast przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (co miałoby istotne znaczenie dla wyniku sprawy), ale tego, że dokonana kwalifikacja oparta była na nieobowiązującym przepisie, z czym trudno polemizować.
Oznacza to, że mające zastosowanie w sprawie rozporządzenie zawiera przepis pozwalający zakwalifikować to przedsięwzięcie, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc zarzucane naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Taka natomiast sytuacja rzeczywiście w niniejszej sprawie zachodzi. Jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 10 września 2019 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 3 tej ustawy,
b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. A.
Przepis ten różni się od zastosowanego w sprawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. tym, że identyczne określenie rodzaju przedsięwzięcia, jego usytuowania i powierzchni uzupełnione zostało stwierdzeniem, "że przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Taka różnica o tyle nie ma znaczenia w okolicznościach sprawy, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane na całej powierzchni działki o powierzchni 2,12 ha położonej na obszarze objętym formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tj. na [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, bezspornie przekracza limit powierzchni pozwalającej na zakwalifikowanie go do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zarówno na gruncie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., jak i rozporządzenia z 10 września 2019 r. Tym samym błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 1984 r. w sprawie sygn. akt II SA 688/84 - LEX nr 3607200), w aktualnej tezie do tego wyroku Sąd wskazał: "Błędne zacytowanie w decyzji podstawy prawnej, nie uzasadnia jeszcze ani stwierdzenia nieważności tejże decyzji ani nawet jej uchylenia jeśli odpowiada ona prawu tzn. tym przepisom, które obowiązują i które w konkretnym przypadku mają zastosowanie.".
Powyższe prawidłowe określenie, ustalenie rodzaju planowanej inwestycji pozwalało też organom współdziałającym w postępowaniu, to jest Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] i Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie na wyrażenie pozytywnych stanowisk co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej budowy farmy fotowoltaicznej i w konsekwencji rezygnację z obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
Należy więc przyjąć, że nawet przy tych błędach proceduralnych na etapie postępowania administracyjnego, co do powołanej podstawy prawnej, które nie miało jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.