III OSK 5059/21

III OSK 5059/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1492/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-02
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1789
art.16, art.18a ust.7
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1492/20 w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P.T. na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1492/20 oddalił skargę P.T. (dalej jako skarżący) na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] nr [...], którą odmówiono skarżącemu nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach.
W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak było podstaw do zakwestionowania w przedmiotowej sprawie prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ w toku prowadzonego przez organy obu instancji postępowania dorobek naukowy skarżącego został negatywnie oceniony zarówno przez trzech recenzentów na etapie postępowania w pierwszej instancji, jak i przez dwóch rzeczoznawców Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako Centralna Komisja) rozpatrujących zasadność odwołania, którzy uznali osiągnięcia naukowe skarżącego za niespełniające wymagań z art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.n. Także Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i stanowiskiem Sekcji, postanowiło z tego powodu utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału.
Zaakcentowano przy tym, że przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji. Tym samym jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać podważone przez habilitanta. Także sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W gestii sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania, określonego przepisami o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie mógł zatem dokonać oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego skarżącego i wartości naukowej przedstawionej przez niego pracy habilitacyjnej, czy też zweryfikować, czy osiągnięcia naukowe skarżącego, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowią znaczny wkład w rozwój uprawianej przez niego dyscypliny naukowej oraz czy wykazuje się on istotną aktywnością naukową. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, wskazując, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2018 r. poz. 261) zwanego dalej rozporządzeniem MNiSW, dotyczy oceny dorobku skarżącego, podczas gdy Sąd nie weryfikuje ocen i uwag recenzentów.
W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy, wbrew argumentacji skarżącego, sprostał obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) dalej zwanej K.p.a. Centralna Komisja zebrała i rozpatrzyła zgromadzony materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera należytą argumentację i tym samym spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 u.s.n. Główne powody nieuwzględnienia odwołania, wprawdzie w sposób syntetyczny, lecz zostały w niej podane. Z treści rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego jednoznacznie wynika, iż Centralna Komisja zaaprobowała negatywne oceny rzeczoznawców, a także podzieliła stanowisko Rady Wydziału wyrażone w uchwale pierwszoinstancyjnej. Argumenty odwołania uznała zaś za polemiczne i nieznajdujące potwierdzenia w zebranych dowodach.
Nie doszło również do naruszenia art. 50 K.p.a., ponieważ w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym jednoznacznie negatywnej oceny dorobku naukowego skarżącego przez recenzentów, komisja habilitacyjna nie stwierdziła zaistnienia szczególnego przypadku, o którym mowa w art. 18a ust. 10 u.s.n.. Samo zaś przekonanie skarżącego (choćby najgłębsze) o konieczności złożenia wyjaśnień osobiście, na piśmie lub przez pełnomocnika nie mogło odnieść skutku.
Zdaniem Sądu nie sposób skutecznie zarzucić organowi drugiej instancji także naruszenia art. 9 w związku z art. 8 § 1a K.p.a. z powodu niepoinformowania skarżącego o dacie posiedzenia komisji habilitacyjnej, Rady Wydziału czy też Prezydium Centralnej Komisji (skarżący nie precyzuje o jakie konkretnie posiedzenie chodzi), gdyż specyfika postępowania habilitacyjnego nie gwarantuje habilitantowi korzystania z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego:
1) art. § 12 ust. 3 rozporządzenia MNiSW poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni i w konsekwencji przyjęcie, iż przepis ten dotyczy stricte oceny dorobku habilitanta, a w konsekwencji uznanie, iż nie doszło do naruszenia prawa materialnego, bowiem Sąd nie weryfikuje ocen i uwag recenzentów, podczas gdy zarzut skarżącego nie dotyczył samej oceny przedstawionych dokumentów in meriti, a nieznajdującego uzasadnienia w przepisach prawa uznania, iż habilitant nie przedstawił dowodów na oryginalność swoich prac, tj. organ, a następnie WSA nie dostrzegły, iż toku postępowania administracyjnego doszło de facto do pominięcia przedstawionych zgodnie z wymogami formalnymi załączników w przedmiocie autorstwa prac,
2) art. 18a ust. 7 w związku z art. 16 u.s.n. (obowiązującej w chwili przewodu habilitacyjnego) poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż w toku przewodu habilitacyjnego czynności komisji i recenzentów polegają wyłącznie na kwestiach oceny dorobku naukowego, podczas gdy ustawa nakłada na komisję i recenzentów także obowiązek formalnego zbadania materiałów przedłożonych przez habilitanta, zaś na organach odwoławczych i sądzie administracyjnym ciąży obowiązek weryfikacji na zasadzie prawdy czy fałszu, w szczególności, czy w recenzji nie pominięto części dorobku bądź nie doszło do kontrfaktycznych wniosków recenzentów, co miało miejsce w niniejszej sprawie,
3) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w postaci art. 7, art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i w konsekwencji niewzięcie pod uwagę i całkowite pominięcie materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącego w toku postępowania, w szczególności poprzez uznanie, że skarżący przedstawił "dominację krótkich raportów", pomimo tego, że całość opublikowanych prac teoretycznych oraz raportów ma łącznie 225 stron (200 odejmując dublety), wskutek czego miało to wpływ na treść orzeczenia, polegający na tym, że organ uznał, iż skarżący posiada skromny dorobek naukowy, a także pominięcie przedłożonych przez skarżącego oświadczeń współautorów publikacji, wskutek czego miało to wpływ na treść orzeczenia, polegający na tym, że organ uznał, iż nie można jednoznacznie stwierdzić czy obecność Skarżącego w bazach naukowych (Index Copernicus, Google Scholar, Index Hirscha, Scopus i Polska Bibliografia Naukowa) wynika z samodzielnej pracy czy też jest wynikiem publikacji współautorskich oraz pominięcie materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącego w toku postępowania, w szczególności poprzez pominięcie przedłożonych przez skarżącego informacji dotyczących odniesień do literatury w poszczególnych jego tekstach, wskutek czego miało to wpływ na treść orzeczenia, polegający na tym, iż organ uznał, że opublikowane teksty skarżącego były w większości bez odniesień do literatury, w konsekwencji których to naruszeń Sąd administracyjny nie uchylił zaskarżonej decyzji.
W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Uniwersytetu [...], a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że kontrolując zaskarżoną decyzję dokonano wobec przedstawionego dorobku naukowego skarżącego oceny, czy stanowi on znaczny wkład w rozwój danej dyscypliny naukowej. Sąd powołał się na ocenę recenzentów dotyczącą przedstawionego przez Habilitanta cyklu [...] artykułów w ramach osiągniecia naukowego zatytułowanego "[...]".
Postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego cechuje odrębność, która wyznacza ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji, jak również oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu naukowego oraz jej osiągnięć naukowych. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło do naruszenia norm postępowania, wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08; wyrok NSA z 30 września 2020 r. sygn. akt I OSK 496/20).
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 18a ust. 7 w związku z art. 16 u.s.n. poprzez przyjęcie, że w toku przewodu habilitacyjnego czynności komisji i recenzentów polegają wyłącznie na kwestiach oceny dorobku naukowego, podczas gdy ustawa nakłada na komisję i recenzentów także obowiązek formalnego zbadania materiałów przedłożonych przez habilitanta, zaś na organach odwoławczych i sądzie administracyjnym ciąży obowiązek weryfikacji na zasadzie prawdy czy fałszu, a w szczególności oceny, czy w recenzji nie pominięto części dorobku bądź nie doszło do kontrfaktycznych wniosków recenzentów, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 18a ust. 7 u.s.n. w terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w art. 18 ust. 5 tej ustawy oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 u.s.n. i przygotowują recenzje. Pod pojęciem osiągnięć naukowych stanowiących podstawę do ubiegania się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego rozumie się te z nich, które wskazał habilitant. Wynika to wprost z art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. Formalnym warunkiem dopuszczenia danej osoby do postępowania habilitacyjnego jest m.in. wskazanie we wniosku na jej osiągnięcia naukowe lub artystyczne uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora i stanowiące znaczny wkład habilitanta w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. To habilitant jako wnioskodawca wskazuje, co w jego rozumieniu stanowi znaczne osiągnięcie naukowe (artystyczne) mające znaczny wkład w rozwój określonej dziedziny naukowej (artystycznej). Zakres osiągnięć naukowych (artystycznych) w sposób enumeratywny określał art. 16 ust. 2 u.s.n. Były nimi: a) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; b) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; c) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.
Tym samym skoro w tej sprawie Habilitant wskazał jako swoje osiągnięcie naukowe mające stanowić znaczny wkład w rozwój dziedziny naukowej nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach cykl [...] publikacji w formie artykułów zatytułowanego "[...]", to ten właśnie dorobek naukowy został oceniony w zakresie spełnienia lub braku spełnienia ustawowej przesłanki osiągnięcia naukowego stanowiącego znaczny wkład w rozwój danej dziedziny nauki.
Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji zarówno w toku postępowania habilitacyjnego prowadzonego przed komisją habilitacyjną, jak i w toku postępowania odwoławczego w łącznie pięciu sporządzonych recenzjach dokonano oceny negatywnej spełnienia przez Habilitanta przesłanki polegającej na wykazaniu, że wskazany cykl [...] artykułów nie jest osiągnięciem naukowym stanowiącym znaczny wkład w rozwój dziedziny nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach. Brak spełnienia tej podstawowej przesłanki stanowił podstawę do wydania decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego.
Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie dokonano ponadto oceny także innych aktywności w zakresie dorobku naukowego i aktywności naukowej Habilitanta, takich jak ocena jednej monografii (będącej publikacją podoktorską), trzy artykuły opublikowane w czasopismach recenzowanych, pięć fragmentów (każdy poniżej 6 stron) raportów badawczych, trzy rozdziały w książkach zbiorowych, liczbę cytowań według indeksów, pełnienie funkcji kierownika i współkierownika projektów badawczych. Ponadto dokonano oceny dorobku Habilitanta w zakresie działalności dydaktycznej, organizacyjnej, popularyzatorskiej i współpracy międzynarodowej (udział w konferencjach naukowych, kierowanie grantami krajowymi, członkostwo w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych, współpraca z podmiotami publicznymi i prywatnymi, członkostwo w stowarzyszeniach, działalność dydaktyczna popularyzowanie nauki, opieka nad pracami dyplomowymi, magisterskimi oraz nad doktorantami), a także odbycie staży naukowych. Co istotne, wysoko oceniono działalność dydaktyczną Habilitanta, zaangażowanie w realizację projektów międzynarodowych oraz bardzo wysoko oceniono aktywność w zakresie popularyzowania nauki.
Tym samym twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, jakoby komisja habilitacyjna (a w tym także recenzenci) nie badali materiałów lub informacji przedłożonych przez Habilitanta jest sprzeczna z materiałem zebranym w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Tym niemniej ani recenzenci, ani komisja habilitacyjna, ani też Rada Wydziału lub Centralna Komisja nie mogły dokonać samowolnego wyboru, jakie to osiągnięcia naukowe Habilitanta mogłyby wskazywać na ich znaczący wpływ na rozwój danej dziedziny nauki. To sam Habilitant wskazuje na swoje osiągniecie naukowe mające spełniać kryterium znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Tym zakresem związana jest zarówno komisja habilitacyjna jak i recenzenci oraz orzekające w takim postępowaniu organy. W tej sprawie tak recenzenci, jak i komisja habilitacyjna nie pominęła jakiejkolwiek części dorobku Habilitanta. Ponadto zarzut, jakoby niektóre wnioski recenzentów odnosiły się do zdarzeń potencjalnych lub nierzeczywistych (tzn. kontrfaktycznych) nie znalazł swojego uzasadnienia w samej skardze kasacyjnej. Nie wiadomo bowiem, jakie zdarzenia potencjalne lub nierzeczywiste ma na myśli strona skarżąca kasacyjnie podnosząc, że recenzje były nierzetelne i miało miejsce pominięcie materiału dowodowego przedłożonego przez Habilitanta. W tym zakresie należy jeszcze raz przypomnieć, że w tej sprawie podstawową przesłanką, która zdecydowała o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego nie były wskaźniki cytowań w bazach naukowych lub wątpliwości co do samodzielności niektórych sporządzonych artykułów wskazanych w cyklu przedstawionym jako istotne osiągnięcie naukowe mające znaczny wpływ na rozwój danej dziedziny nauki. Jak zostało to wykazane w sporządzonych recenzjach, wskazany przez Habilitanta cykl artykułów został oceniony jako niestanowiący znaczącego wkładu w rozwój danej dyscypliny nauki.
Tym samym nie doszło w tej sprawie do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. polegającego na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w postaci art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i w konsekwencji niewzięcie pod uwagę i całkowite pominięcie materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącego w toku postępowania, w szczególności poprzez uznanie, że skarżący przedstawił "dominację krótkich raportów" pomimo tego, że całość opublikowanych prac teoretycznych oraz raportów ma łącznie 225 stron (200 odejmując dublety). W przypadku cyklu artykułów (publikacji) nie ma większego znaczenia liczba stron pod warunkiem, że dany artykuł spełnia minimalne wymagania co do jego opublikowania w recenzowanym czasopiśmie naukowym. Podstawowe znaczenie ma merytoryczna treść zawarta w takich artykułach i w tym zakresie recenzenci w zdecydowanej liczbie publikacji przedstawionych przez Habilitanta ocenili je jako niestanowiące istotniejszego wkładu w rozwój danej dziedziny nauki w zakresie dyscypliny nauki o mediach.
Kwestia przedłożenia przez skarżącego kasacyjnie w toku postępowania oświadczeń współautorów publikacji oraz zmiany wskaźników cytowań w bazach naukowych nie mają w tej sprawie istotnego znaczenia. Miały one charakter dodatkowy, ponieważ nie wpływały na ocenę przedstawionego przez Habilitanta cyklu [...] artykułów, który nie został oceniony jako stanowiący znaczny wkład w rozwój danej dziedziny nauki. Także wskazanie przez Habilitanta na odniesienia do literatury w poszczególnych tekstach nie mogą mieć większego znaczenia. To Habilitant jako autor miał obowiązek w przypisach publikowanych tekstów wskazywać na korzystanie z literatury. Uzupełnianie literatury po napisaniu i opublikowaniu tekstu wskazuje raczej na wady takiego tekstu, w którym autor pominął odwołania do poglądów przedstawicieli danej nauki.
Tym samym w tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. ponieważ postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie nie naruszyło art. 7 K.p.a. nakazującego organom administracji przestrzegania praworządności i podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Nie został też naruszony art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Taki materiał dowodowy został zgodnie z tym przepisem w tej sprawie zebrany i rozpatrzony. Zarówno Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...], jak i Centralna Komisja oceniły na podstawie materiału dowodowego, że Habilitant nie spełnił w zakresie cyklu [...] publikacji zatytułowanych "[...]" przesłanki osiągnięcia naukowego uzyskanego po otrzymaniu stopnia doktora stanowiącego znaczny wkład habilitanta w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Nie został naruszony art. 80 K.p.a. nakazujący, aby organ administracji publicznej ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Nie można także uznać, aby Sąd pierwszej instancji naruszył art. 3 § 1 P.p.s.a. Jest to przepis ogólny o charakterze kompetencyjnym stanowiący, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11).
Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni § 12 ust. 3 rozporządzenia MNiSW poprzez przyjęcie, że Habilitant nie przedstawił dowodów na oryginalność swoich prac, tj. organ, a następnie WSA nie dostrzegły, iż w toku postępowania administracyjnego doszło de facto do pominięcia przedstawionych zgodnie z wymogami formalnymi załączników w przedmiocie autorstwa prac.
Zgodnie z powołanym § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w przypadku, gdy osiągnięciem naukowym albo artystycznym jest samodzielna i wyodrębniona część pracy zbiorowej, habilitant załącza do wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego oświadczenia wszystkich jej współautorów określające indywidualny wkład każdego z nich w jej powstanie. W przypadku gdy praca zbiorowa ma więcej niż pięciu współautorów, habilitant załącza oświadczenie określające jego indywidualny wkład w powstanie tej pracy oraz oświadczenia co najmniej czterech pozostałych współautorów. Habilitant jest zwolniony z obowiązku przedłożenia oświadczenia w przypadku śmierci współautora, uznania go za zmarłego albo jego trwałego uszczerbku na zdrowiu uniemożliwiającego uzyskanie wymaganego oświadczenia.
Już na etapie sporządzania wniosku Habilitant powinien dołączyć oświadczenia wymagane powołanym § 12 ust. 3 rozporządzenia MNiSW. Tym niemniej uzupełnienie tych oświadczeń w toku postępowania habilitacyjnego nie stanowiło udowodnienia istotnej okoliczności faktycznej w tej sprawie. Jak wynika z treści wydanych w tej sprawie decyzji (w formie uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] oraz decyzji Centralnej Komisji), brak wykazania indywidualnego wkładu Habilitanta w napisanie poszczególnych artykułów w ogóle nie stanowił oceny dorobku naukowego w zakresie spełnienia kryterium znaczącego wkładu w rozwój nauki. Jak wprost wynika z tych decyzji, osiągnięcie naukowe Habilitanta w postaci cyklu publikacji, zatytułowanego "[...]" zostało ocenione jako niespełniające ustawowego kryterium wynikającego z art. 16 ust. 1 u.s.n. (jako istotny wkład w rozwój dziedziny nauki) w związku z licznymi jego mankamentami, a wśród nich przede wszystkim: a) przyczynkarskim charakterem publikacji i ich niską wartością poznawczą; b) brakiem wyraźnego osadzenia w teoriach i koncepcjach medioznawczych; c) wyraźnym brakiem spójności pomiędzy wskazanymi jako główne osiągnięcie naukowe publikacjami (w połowie współautorskimi - niekiedy do 7 autorów) z jednoczesnym ich dublowaniem w trzech przypadkach (wersje polsko- i anglojęzyczne), co spośród 20 deklarowanych pozwala wskazać 17 oryginalnych publikacji, z których tylko 12 spełnia kryteria publikacji naukowej; d) niespełnieniem przez wiele tekstów kryteriów publikacji naukowej (objętość, recenzje naukowe, użycie aparatu naukowo-badawczego, znajomość literatury przedmiotu czy w ogóle odniesień bibliograficznych lub oparciem ich wyłącznie na publicystyce); e) praktyką nadmiernego i często wyłącznego cytowania własnych prac i opublikowanych wcześniej raportów badawczych; f) dominacją raportów badawczych ze wskazaniem interesujących tropów badawczych nierozwiniętych jednak przez autora, pozostawionych na wysokim stopniu ogólności i poziomie deskrypcji; g) słabością analityczną przedłożonych fragmentów raportów badawczych, które ograniczono do prostego sumowania rozkładów odpowiedzi przy jednoczesnym braku zaawansowanych korelacji czy podjęcia próby nie tylko eksplikowania, ale i wyjaśniania analizowanych zachowań w przestrzeni internetowej, a przy tym ograniczenie do referowania statystyk bez komentarza z jednoczesnym ignorowaniem literatury przedmiotu.
Powyższe pozwala na stwierdzenie, że uzupełnienie swojego wniosku przez Habilitanta w toku postępowania o oświadczenia współautorów nie miało w tej sprawie istotniejszego znaczenia, a zwłaszcza nie mogło przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu w przedmiocie nadania stopnia naukowego.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów, to Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez
organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od P.T. zasądzić na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).