III OSK 491/21

III OSK 491/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Jankowski
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 491/24 - Postanowienie NSA z 2024-10-28
II SA/Wa 1479/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-06-07
II SA/Wa 1684/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1411
art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1479/17 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odprawy należnej z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1479/17 oddalił skargę A. F. (dalej: "skarżący") na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA") z [...] lipca 2017 r., nr [...]w przedmiocie odprawy należnej z tytułu zwolnienia ze służby.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Skarżący z [...] stycznia 2016 r. został zwolniony ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Szef CBA decyzją personalną z [...] lutego 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1411, dalej "ustawa o CBA"), przyznał skarżącemu odprawę w wysokości 620% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z [...] czerwca 2010 r., tj. o kwotę [...] zł brutto.
Szef CBA wskazał, że kwotę odprawy należnej funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej przez niego w 2010 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ świadczenie pieniężne, jakim niewątpliwie jest odprawa wypłacana w związku ze zwolnieniem ze służby, ma charakter jednorazowy.
Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgodził się z zaskarżoną decyzją uważając, że pomniejsze odprawy nie ma podstawy prawnej.
Szef CBA decyzją personalną z [...] marca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję personalną nr [...]. Organ, powołując się na dotychczasową argumentację podał, że materialną podstawę przyznania skarżącemu odprawy stanowił przepis art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Pierwszy ze wskazanych przepisów ustawy wskazuje, że funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 otrzymuje odprawę, zaś art. 97 ust. 1 ustawy, iż wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Zatem dla ustalenia funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby prawa do odprawy decydujący wpływ mają dwa czynniki: charakter służby (przygotowawcza bądź stała) i długość stażu służby w CBA.
Organ wskazał, że skarżący na dzień zwolnienia posiadał staż służby w CBA wynoszący 5 lata, 7 miesięcy i 13 dni, który uprawniał go do otrzymania odprawy w wysokości 620% uposażenia. Dalej stwierdził, że w okresie od [...] września 1996 r. do [...] czerwca 2010 r. skarżący pełnił służbę w Policji i w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, funkcjonariusz otrzymał odprawę w wysokości [...]zł. Z tego też względu kwotę odprawy należnej skarżącemu z tytułu pełnienia służby w CBA, należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji.
Decyzja Szefa CBA z [...] marca 2016 r., nr [...] stała się przedmiotem skargi A. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/16, uchylił zaskarżoną decyzję personalną oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z [...] lutego 2016 r., nr [...]. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku w wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Niemniej jednak dostrzegł, iż decyzja z [...] lutego 2016 r. przyznająca skarżącemu odprawę w wysokości 620% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, pomniejszona o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z [...] czerwca 2010 r. ze służby w Policji – tj. o kwotę [...]zł, z uwagi na jej wadliwą sentencję nie może zostać uznana za decyzję prawidłową. Rozstrzygnięcie bowiem jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji i powinno nakładać na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub przyznawać uprawnienie, zaś ów obowiązek lub uprawnienie powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcie musi być formułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie dobrowolne decyzji lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Musi być formułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji.
Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, Szef CBA decyzją personalną
z [...] lipca 2017 r., nr [...], mając za podstawę art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, przyznał skarżącemu z [...] stycznia 2016 r. odprawę w wysokości [...] zł brutto (słownie: trzydzieści siedem tysięcy siedemset szesnaście złotych 24/100), co stanowi 620% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. kwotę [...]zł brutto, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z [...] czerwca 2010 r. ze służby w Policji, tj.
o kwotę [...]zł brutto.
W uzasadnieniu, powołując się na opisany powyżej stan faktyczny, organ podał, że z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję personalną z [...] lipca 2017 r., nr 2285/17.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że odprawa ma charakter jednorazowy, co oznacza, że traktowana jest jak emerytura i zapobiega kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia. Innymi słowy, w razie gdy już w przeszłości wypłacono powyższe świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, to w razie kolejnego zwolnienia ze służby, nie wypłaca się całej wysokości odprawy, lecz tylko wysokość odprawy wyrównawczej za czas pełnienia służby. Skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z [...] czerwca 2010 r. wypłacono odprawę w wysokości 480% uposażenia, tj. kwotę [...]zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji słusznie zatem organ uznał, że skarżącemu należy z [...] stycznia 2016 r. przyznać odprawę w wysokości [...] zł, co stanowi 620% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. kwotę [...]zł brutto, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z [...] czerwca 2010 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę [...]zł brutto.
Skarżący w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji z [...]czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1479/17 w całości.
Na podstawie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji czego, jego niesłuszne zastosowanie, podyktowane bezzasadnym przyjęciem, że przedmiotowy przepis stanowi podstawę do pomniejszenia skarżącego przyznanej mu odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej uprzednio z tytułu zwolnienia ze służby w Policji [...] grudnia 2011 r., tj. o kwotę [...]zł i że w przypadku wypłaconej już poprzednio odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w innej formacji zmilitaryzowanej, uprawnionemu przysługuje jedynie świadczenie wyrównawcze, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis ten nie powinien mieć zastosowania.
Mając powyższe na względnie skarżący, w trybie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Szef CBA w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090) poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji.
Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Szef CBA w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2021 r. oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast skarżący w piśmie procesowym z [...] września 2021 r. nie zgodził się na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę.
Z uwagi na brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, celem rozpoznania skargi kasacyjnej, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej zgłoszono jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, który nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.
Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA nie przysługuje odprawa w pełnej wysokości, a to z uwagi na fakt, iż otrzymał już odprawę z tytułu zwolnienia ze służby w Policji.
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w art. 96 przewiduje prawo do odprawy, w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, że funkcjonariusz CBA nabywa prawo do odprawy tylko w niektórych wskazanych przypadkach zwolnienia. Uzyskanie prawa do odprawy nie stanowi zatem, tak jak w przypadku policjanta, powszechnego, generalnego uprawnienia z tytułu zwolnienia ze służby, jest ono bowiem związane z określonymi przesłankami zwolnienia. W ustawie o Policji przesłanki nabycia prawa do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby mają szerszy zakres, niż w ustawie o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
Podkreślenia wymaga, że ustawodawca może w szerokim zakresie określać sytuację prawną funkcjonariuszy służb mundurowych, często regulując ich prawa i obowiązki odmiennie. Poszczególne formacje mundurowe, nie są kategorią jednolitą i dopuszczalne jest zróżnicowanie sytuacji prawnej ich funkcjonariuszy. Każda z formacji posiada odrębną regulację ustawową określającą jej charakter i zakres działania. Powyższe odrębności uzasadniają występowanie zróżnicowania zarówno w zakresie dotyczącym statusu, jak i uprawnień funkcjonariuszy różnych służb,
a także warunków dotyczących przejścia do poszczególnych służb. Odmienny status policjanta uzasadnia zróżnicowanie jego pozycji prawnej w porównaniu z
funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, żołnierzem zawodowym, czy też funkcjonariuszem pozostałych służb mundurowych. W tej sytuacji policjanci
i funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz inni funkcjonariusze służb mundurowych nie charakteryzują się takimi samymi lub podobnymi cechami w stopniu równym, tzn. nie występują w relewantnej sytuacji. W związku z powyższym nie jest konieczne przyznawanie wszystkim funkcjonariuszom jednakowych praw i jednakowych obowiązków, a wręcz przeciwnie uzasadnione jest ich zróżnicowanie (por. wyrok NSA z 16 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 2659/18).
Dla prawidłowej wykładni art. 96 ust. 1 pkt. 1 ustawy o CBA nie ma znaczenia, czy i jakie różnice występują w uregulowaniu odprawy w innej służbie, w stosunku do pragmatyki policyjnej, ale istotne jest to, czy w tej innej służbie przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13 stwierdził, że wielokrotne przyznawanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem a więc, takie świadczenia powinny być wypłacane tylko raz. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby. Z tym jednak zastrzeżeniem, o ile powoduje to uzyskania uprawnienia do odprawy w maksymalnej wysokości sześciomiesięcznego uposażenia.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczas prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy (por. wyrok NSA z 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10). NSA wielokrotnie przedstawiał stanowisko, które prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA z: 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09, 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13). Okoliczność, że wyroki te zapadły w odmiennych stanach faktycznych nie powoduje, że nie jest aktualny wypowiedziany w nich pogląd o jednorazowym charakterze odprawy z tytułu zwolnienia ze służby.
Rezultatem prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o CBA, dokonanej przez organ i przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, było należyte zastosowanie tych przepisów w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. Skarżący odchodząc ze służby w Policji otrzymał odprawę, która z uwagi na jednorazowy charakter tego świadczenia musiała być uwzględniona przy obliczaniu wysokości należnej odprawy w związku z zakończeniem służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
W rozpoznawanej sprawie istotna jest również okoliczność, że sprawa należnej skarżącemu odprawy była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wprawdzie uchylił decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z [...] marca 2016 r. i decyzję ją poprzedzającą z uwagi na wadliwą sentencję, ale w sposób jednoznaczny stwierdził, że dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku w wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji, jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Zarówno organ orzekając ponownie w sprawie, jak i Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, byli związani, na mocy art. 153 p.p.s.a., oceną prawną wyrażoną przez Sąd w powyższym orzeczeniu. Do oceny tej w pełnym zakresie się dostosowali.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.